ตอนที่ 25 เสียดายแต่ไม่ทันแล้ว

เว่ยซินเหยียนเดินตามไปอย่างไม่อิดออด แต่พอเข้าไปในห้องหนังสือของบิดาแล้วท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนของนางก็เปลี่ยนไปทันที ที่นางฝืนทำเมื่อครู่ก็เพื่อเป็นการหยั่งเชิงเท่านั้น

นางนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับบิดาทั้งที่เขายังไม่ได้เอ่ยคำใด แต่นางกลับเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ท่านพ่อมีอะไรจะคุยกับข้าหรือเจ้าคะ” น้ำเสียงห้วนสั้นไร้ซึ่งความอ่อนหวานใด ๆ ทั้งสิ้น

เว่ยเฉิงเกิดนึกเสียดายขึ้นมาทันทีเมื่อได้เห็นใบหน้าของบุตรสาวคนโตของตน หากเขาให้นางกลับมาอยู่ที่จวนสกุลเว่ยตั้งแต่แรก ป่านนี้นางก็คงได้แต่งกับเชื้อพระวงศ์ที่พร้อมด้วยรูปโฉม ทรัพย์สมบัติ และอำนาจไปแล้ว

แต่ถึงคิดได้ตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว เพราะถึงอย่างไรก็ขัดราชโองการไม่ได้ เขากล่าวออกว่า “ไปอยู่ชายแดนเหนือ เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี”

“เก็บความหวังดีไว้บอกตนเองเถิดเจ้าค่ะ” นางยิ้มหยันพูดต่อว่า “ท่านไม่ต้องมาตีสองหน้ากับข้า รู้ทั้งรู้ว่าท่านกำลังส่งข้าไปตายแต่ท่านก็ยังทำ แล้วจะมาแสร้งทำเป็นห่วงใยข้าทำไม” เว่ยซินเหยียนพูดออกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ซึ่งแตกต่างจากเว่ยซินเหยียนที่อยู่ใ