Masukในที่สุดสถานการณ์ด้านนอกก็สงบแล้ว ภายในตำหนักเองก็เป็นระเบียบไม่วุ่นวายลั่วยางตรวจร่างกายกู้หว่านเยว่หนึ่งรอบ จากนั้นถอนหายใจกล่าว “เด็กคนนี้ช่างเอาใจใส่ ไม่ทำให้พระองค์ลำบากเลยสักนิด ตำแหน่งของเด็กถูกต้อง ตอนคลอดน่าจะราบรื่นมากเพคะ”กู้หว่านเยว่ลูบท้องตัวเอง จริงอย่างที่เจ้าว่า นางกระทั่งไม่ค่อยรู้สึกปวดสักเท่าไหร่ลั่วยางถามเสียงต่ำ “พระนางฮองเฮาเคยตรวจดูเองหรือยังเพคะ?”กู้หว่านเยว่พยักหน้า น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นมาก “เป็นลูกสาว”ลูกชายก็ไม่เลว แต่ในใจนางชอบลูกสาวมากกว่าเล็กน้อย ตัวอ่อนนุ่ม แค่คิดก็ใจละลายหมดแล้วใบหน้าลั่วยางเผยรอยยิ้ม “สิ่งที่หม่อมฉันเห็นก็เป็นเช่นนั้นเพคะ”หมอที่วิชาแพทย์เก่งหน่อย แค่ตรวจชีพจรก็สามารถดูออกสักเจ็ดแปดส่วน แต่ก็ใช่ว่าจะแน่นอนทั้งหมด แต่เมื่อได้ยินคำของกู้หว่านเยว่ ลั่วยางรู้สึกว่าตัวเองดูไม่ผิดเด็กคนนี้ไม่ทำให้กู้หว่านเยว่ลำบากจริง ๆในเวลาสองชั่วยาม กู้หว่านเยว่รู้สึกว่าเบื้องหน้าราวกับปรากฏภาพมายาในนิมิต มีปลาหลีฮื้อน่ารักตัวหนึ่งว่ายไปมากลางอากาศ พร้อมพ่นฟองอากาศ สุดท้ายมุดเข้าไปในท้องของนางเมื่อท้องรู้สึกโล่ง กู้หว่านเยว่รับรู้ได้อย่
เพิ่งพูดจบ ท้องน้อยก็ปวดหน่วงฉับพลันกู้หว่านเยว่สีหน้าเปลี่ยน...คงไม่หรอกมั้ง ลูกสาวจะออกมาในเวลาเช่นนี้หรือ!นี่แค่เจ็ดเดือน ถึงขนาดอดรนทนไม่ไหวเพียงนี้เชียวชิงเหลียนป้องปาก สีหน้าตื่นตระหนก “พระนาง กระโปรงของพระองค์...”กู้หว่านเยว่ก้มหน้ามอง เห็นชายกระโปรงเปียกชุ่ม จึงกล่าวอย่างใจเย็น “อย่าลนลาน ข้าจะคลอดแล้ว เจ้าส่งคนไปตามลั่วยางมา”“อะไรนะ?” ใบหน้าชิงเหลียนเปลี่ยนทันใด “กำหนดคลอดของพระนางคืออีกสองเดือนไม่ใช่หรือเพคะ ทำไมถึงจะคลอดตอนนี้ล่ะเพคะ?”ชิงเหลียนไม่มีประสบการณ์เรื่องนี้เลย จึงลนลานทันทีกู้หว่านเยว่กล่าว “ไม่เป็นไร เจ้าไปตามหมอหญิงลั่วมาก่อน”“เพคะ”ชิงเหลียนกลืนน้ำลาย พยุงกู้หว่านเยว่ไปนอนบนเตียงก่อน ต่อมาจึงรีบพยักหน้าแล้วจากไป ก่อนออกไปนางยังไม่ลืมดึงตัวฉู่เฟิงที่กำลังเหม่อไปด้วย“ยืนบื้ออยู่ตรงนี้ทำไม รีบไปกราบทูลฮ่องเต้สิ!”“...อ้อ!” ไม่ใช่ ทำไมพระนางฮองเฮาถึงจะคลอดแล้ว ต้องอีกสองเดือนไม่ใช่หรือ แล้วเขาจะกราบทูลข่าวนี้กับฮ่องเต้อย่างไร ต่อให้มีปีก ก็ต้องอีกหลายวันกว่าจะไปถึงหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ฉู่เฟิงปาดเหงื่อ ในใจขออธิษฐานให้พระนางฮองเฮาและองค์หญิงน้อย
เว่ยเสี่ยวฉู่พูดเหน็บแนม “นางก็ไม่ดูว่าตัวเองเป็นใคร จะมาเทียบกับอาจารย์ข้าได้อย่างไร หิ้วรองเท้าให้อาจารย์ข้ายังไม่คู่ควรเลย”ตอนอยู่ในภัตตาคาร นางก็อยากต่อยจวงเสี่ยวเม่ยแล้วซูจื่อชิงมองกู้หว่านเยว่ “พี่สะใภ้ใหญ่ ทางสกุลจวง...”ขณะนี้ ฉู่เฟิงเข้ามาแล้วกระซิบบางอย่างข้างหูกู้หว่านเยว่กู้หว่านเยว่หรี่ตาลง แค่นยิ้มกล่าวเสียงเย็น “จื่อชิง เจ้าพาคนไปจับตัวคนสกุลจวงให้หมด โดยเฉพาะจวงเค่อ อย่าปล่อยให้หนีไปได้”ซูจื่อชิงสีหน้าตึงเครียด “กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้”เมื่อครู่จวงเสี่ยวเม่ยทำตัวบ้า ๆ ใส่เขา ตอนนี้เขาจะไปเอาคืนเพียงชั่วข้ามคืน สกุลจวงทั้งตระกูลถูกคุมขังหลายวันก่อนจวงเค่อยังจมอยู่ในความยินดีที่บุตรสาวได้อันดับหนึ่งในงานแข่งม้า ได้รับความชื่นชอบจากกั๋วกงฮูหยินจะไปนึกฝันได้อย่างไร ว่ามีความสุขอยู่ไม่กี่วัน สิ่งที่ดาหน้าเข้ามาจะเป็นการพังทลายจวงเค่อไม่ได้เตรียมตัว ถูกจับไปทันที รวมถึงบุตรนอกสมรสที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับมาโดยตลอดซูจื่อชิงแอบเล่นงาน จงใจนำบุตรนอกสมรสกับภรรยาลับนอกเรือน ไปขังรวมกับพวกเขาทั้งครอบครัวสรุปในคุกมีเรื่องตลกให้ฟังทุกวัน เล่ากันว่าจวงฮูหยินเพิ่งจะบ
“เสียดายอะไรหรือ?”“น่าเสียดายที่แม้ท่านอ๋องจะสูงส่งเป็นถึงอ๋องผู้สำเร็จราชการ อำนาจล้นฟ้า เป็นรองเพียงคนคนเดียว แต่กลับยังอยู่ใต้บัญชา ความจริง ด้วยความสามารถของท่านอ๋อง ต่อให้ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ ก็สามารถทำได้”“เสี่ยวเม่ยยินดีช่วยท่านอ๋อง ให้ขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุด”เสียงมั่นอกมั่นใจของจวงเสี่ยวเม่ยดังขึ้น ทำให้ผู้ที่อยู่ห้องด้านข้างต้องเบิกตาโตกู้หว่านเยว่รู้สึกนานแล้วว่าเด็กคนนี้ผิดปกติ ในดวงตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานเดิมทีนึกว่านางหวังแค่ตำแหน่งพระชายาเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าจะหวังไปถึงตำแหน่งฮองเฮา หนำซ้ำยังคิดจะให้ซูจื่อชิงก่อกบฏชิงบัลลังก์หากไม่ใช่เพราะวันนี้จงใจหลอกถาม ยังไม่รู้ว่าในใจนางมีปณิธานเช่นนี้แม้เว่ยเสี่ยวฉู่อายุยังน้อย แต่ไม่โง่ บวกกับติดตามอยู่ข้างกายเว่ยเฉิงจึงซึมซับมาบ้าง ทำให้เข้าใจคำพูดของจวงเสี่ยวเม่ยนางกำหมัดด้วยความโกรธเมื่อเงยหน้าเห็นกู้หว่านเยว่สีหน้าเรียบเฉย ลังเลอยู่ชั่วครู่ จึงอดกลั้นแต่โดยดีกู้หว่านเยว่ลูบหัวของเว่ยเสี่ยวฉู่ ดึงนางเดินออกไปข้างนอกภายในห้องด้านข้าง ซูจื่อชิงสีหน้าถมึงทึง เมื่อนึกได้ว่าพี่สะใภ้อยู่ห้องข้างกัน ส่วนจวง
ชิงเหลียนขมวดคิ้วเดินเข้ามา “ฮองเฮา คุณหนูสกุลจวง ไปหากั๋วกงฮูหยินอีกแล้วเพคะ”กู้หว่านเยว่เลิกคิ้ว “ว่าอะไรบ้าง?”ชิงเหลียนยื่นสารลับให้กู้หว่านเยว่ สารลับฉบับนี้เมี่ยชิงหว่านสั่งให้คนส่งเข้ามาในวังนางเข้าใจเจตนาของกู้หว่านเยว่ดีกู้หว่านเยว่เปิดดูสองสามที ก็หลุดขำหัวเราะพรวดออกมา แล้วสอบถามอย่างสอดรู้ “ตอนพระชายานำสารลับมาส่ง สีหน้าเป็นอย่างไร?”ชิงเหลียนนึกย้อนกลับไป “เหมือนจะไม่ค่อยดี ดูไม่ดีใจเพคะ”กู้หว่านเยว่ปรบมือกล่าว “จวงเสี่ยวเม่ยช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ที่แท้ก็ทำเพื่อจื่อชิง”ชิงเหลียนเอามือป้องปาก “นางชอบท่านอ๋องหรือเพคะ?”กู้หว่านเยว่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ “ชอบหรือ? คำพูดที่นางพูดกับจื่อชิง นับนิ้วยังนับได้เลย แค่นี้ก็ชอบแล้วหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น ใครจะไปชอบคนที่มีภรรยาอยู่แล้ว”ในเมืองหลวงใครจะไม่รู้ว่าซูจื่อชิงกับเมี่ยชิงหว่านรักกัน ในจวนอ๋องไม่มีอนุภรรยาแม้แต่คนเดียวชิงเหลียนไม่เข้าใจ “แต่ว่า ท่านอ๋องดูเหมือนจะรักพระชายาแค่คนเดียวนี่เพคะ”ตอนแรกพวกขุนนางท้องที่เคยส่งสาวงามมา ท่านอ๋องไม่แม้แต่จะแลด้วยซ้ำกู้หว่านเยว่หัวเราะ “คงจะคิดว่าตัวเองอาจกลายเป็นคนที่พิเศษคนนั้นก
ซูจื่อชิงที่เพิ่งรู้เรื่องนี้ เก็บความประหลาดใจเอาไว้ไม่อยู่“จวงเค่อหรือ? เห็นเขาเป็นคนขี้กลัวหัวอ่อน ขี้ขลาดอยู่ในร่องในรอย ไม่เหมือนคนที่ทำความผิด”ซูจื่อชิงพอจำจวงเค่อได้ คนผู้นี้นิสัยขี้ขลาด กระทั่งสอบถามเขาในราชสำนักตอนว่าราชการ ก็ยังตัวสั่นเล็กน้อยและเป็นเพราะเหตุนี้ ซูจื่อชิงจึงไม่เคยตรวจสอบเขาเลย ในสายตาของเขาคนที่ขี้ขลาดขนาดนี้ คงไม่มีความกล้าที่จะทำเรื่องชั่วเมี่ยชิงหว่านกลับไม่คิดเช่นนั้น “สิ่งที่ท่านเห็น เป็นเพียงสิ่งที่จวงเค่ออยากให้ท่านเห็นเท่านั้น ไม่แน่เขาอาจจะแสดงละครเก่ง แต่ความจริงลับหลังอาจเป็นคนที่กล้าทำทุกเรื่องก็เป็นได้ อาศัยแค่เปลือกที่ขี้ขลาดซื่อตรง ก็หลอกท่านได้แล้ว”ซูจื่อชิงหยอกล้อลูกน้อย แล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “คำพูดของฮูหยินถูกต้องแล้ว”จิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง ไม่ใช่สิ่งที่สามารถวัดกันได้ด้วยสายตาเมี่ยชิงหว่านกล่าวต่อไป “ฮองเฮาไม่เคยทำสิ่งใดส่งเดช ในเมื่อกล่าวเช่นนี้ ในมือพระองค์ย่อมต้องมีหลักฐานในการทำผิด ในเมื่อท่านไม่รู้ก็อย่าเข้าไปแทรกแซง สิ่งที่ข้าเป็นห่วงจริง ๆ คือท่านแม่ต่างหาก”นางหยางนิสัยดี หากพูดไม่น่าฟังก็คือตกหลุมพรางได้ง่






![เฟิ่งหวง [鳳凰]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
