เจียงหว่านหนิง สาวใช้อุ่นเตียงจวนแม่ทัพ

เจียงหว่านหนิง สาวใช้อุ่นเตียงจวนแม่ทัพ

last updateLast Updated : 2025-06-18
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
39Chapters
3.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะสงครามที่รุกรานการใช้ชีวิต ทำให้เจียงหว่านหนิง ต้องสูญเสียบิดามารดา แต่ทว่าก่อนบิดามารดาจะตายได้บอกนางเรื่องหนึ่ง ทำให้เจียงหว่านหนิงต้องเดินทางมาที่แคว้นต้าโจว จนกระทั่งได้พบกับ ไป๋จื่อเซียน รองแม่ทัพหนุ่มรูปงาม ที่ทั้งอบอุ่นและใจดี แต่ทว่าในจวนกลับมีเรื่องเล่าลือว่าเขาป่วยเป็นโรคประหลาดที่ไม่มีหมอรักษาได้ ความรักของเขากับนางจึงเกิดขึ้นพร้อมกับเรื่องราวต่างๆมากมาย

View More

Chapter 1

บทนำ1-1

Alyssa’s POV

“I take you as mine.”

Levi stands tall, and handsome in his ceremonial robes, his golden hair catching the glow of the torches that line the hall.

His words ring through the grand hall, his voice strong, unwavering. Conviction bleeding from every syllable.

I feel the rip in my chest deepens.

His grip on Mira’s hand is firm as he takes the sacred mating ties and wraps them around her wrist.

My Levi.

The man who has always whispered promises into my ear under the cover of darkness.

The man who has held me as if I were his world.

And yet—here he is. Binding himself to another.

I should have expected this.

It was forbidden from the start.

I am an omega.

A stray with no place in the Moonborn Pack.

A nobody they took in out of pity. And Levi—Levi is the Alpha’s son. The future of this pack. Mira is the heir to the Raven Pack, her bloodline pure, her worth undeniable.

This was always meant to happen.

Still, it doesn’t make the pain any less unreal.

I stand among the servants, my presence an afterthought, my existence insignificant in a room filled with powerful wolves. My hands tremble as I hold a silver tray of goblets, but no one notices. No one cares.

The crystal decanter trembles slightly in my grip as I pour the deep red wine into the waiting glasses. My hands are steady, but my heart—my heart is in ruins.

I keep my gaze fixed on the dark liquid, watching how it swirls, how it pools, how it fills.

Anything but looking at them.

But I do.

I can’t help it.

I swallow the lump in my throat as I extend the bottle toward their table, my arm stretching out like an offering.

A sacrifice.

The humiliation burns through me as I tip the bottle forward, the wine cascading into the waiting glass before Mira’s delicate fingers reach for it.

Her lips curl into a smile, soft and sweet like she isn’t gutting me from the inside out.

“Thank you, Alyssa,” she says, her voice light, as if this is just another night as if I’m not breaking apart piece by piece in front of her.

I nod stiffly, bowing my head, a servant’s posture.

That is all I am to both of you, I think to myself. I feel the vile, fighting my urge to scream.

I want to smack her in the face… scream the questions that are eating me alive.

How can she thank me, knowing what Levi means to me, knowing that’s shes ripping my heart out?

Her polite smile reminds me that I will never be truly accepted here. I am tolerated, only taken in because of Astra, my mother—because of her power, her gift of healing.

Not because of me.

Never because of me.

…

The hall is alive with joy.

Glasses clink together, laughter fills the air, and the scent of food and candle wax swirls around me, making my stomach churn.

The celebration of their union is deafening, and yet, it all feels so distant. So far away.

My eyes drift upwards, and I meet the gaze of the one man who has made my life a living hell since the moment I arrived.

Alpha Conan.

His expression is unreadable, but his eyes bore into me, sharp and assessing. Judging. Punishing.

Is this what I get for following my heart?

The answer is clear.

The walls feel like they’re closing in, suffocating me with the weight of my grief.

I clutch the bottle tighter, my nails pressing into the glass, and then I turn.

I walk.

Not too fast. Not too slow.

Holding my breath, quietly asking Velyssara, The Silver Huntress to guide me.

To keep from falling apart until I make it past the doors, into the quiet of the hallway.

Only then do I let myself breathe.

The silence is thick, heavy, pressing against me as I lean against the cold stone wall.

My chest tightens, my body shuddering.

I blink hard, willing the tears to stop, to stay buried deep where no one can see them.

They don’t deserve my pain.

They don’t deserve to know that they’ve shattered me.

I swipe at my cheeks quickly, erasing any trace of weakness. But then—

The sound of heavy footsteps echoes down the hallway.

I freeze.

The presence behind me is unmistakable, overpowering, sending a shiver down my spine.

Slowly, I straighten. I turn. My head bows instinctively.

“Alpha Conan,” I say, my voice quiet, full of the respect I have no choice but to show. Meek. Submissive.

His laugh is deep, sharp-edged with something I can’t name. “Are you crying for my son?”

His words are a slap, laced with mockery, with cruelty.

“No, Alpha.” My voice is firm.

A bit too firm.

A mistake.

“You really thought he would marry you? An omega?” He takes a step closer, his boots echoing against the stone floor. “Abandoned. Weak. Without the power of a bloodline. And you thought—” he chuckles, dark and low “—you thought you could be Luna one day?”

My fists clench at my sides.

“I don’t know what you mean, sir.”

A lie.

A weak one.

Alpha Conan sighs as if I’ve disappointed him.

“You think I don’t know what happens in my pack?” His tone sharpens, cold as steel. “Levi is the next Alpha. And you? You are no one. We rescued you, and this is how you repay me?”

Rescued.

The word makes my stomach twist.

His son was my rescue. His son was my salvation.

But now?

Now he is my destruction.

Alpha Conan steps closer, his presence a storm rolling in.

“You really thought Levi would risk jeopardizing an alliance formed before he was even born?” His voice is softer now, almost pitying. “Levi and Mira were mated since birth. They were both having fun with you.”

The words slice through me, tearing flesh from bone.

Just fun.

I stiffen as Alpha Conan moves even closer, so close that I can feel the heat radiating from him.

His breath brushes against my skin.

“Alpha Conan, please…” I whisper, my voice barely audible, my body trembling.

He doesn’t stop.

“You could have ruined the pack’s future,” he murmurs, and then—

A sharp push.

My back hits the cold hard stone, and the air leaves my lungs in a gasp.

“I should punish you,” he breathes into my ear, his voice dark, sending a different kind of fear crawling through me.

My hands move on instinct, shoving him back.

He steps away, but only slightly, only enough to study me with a mixture of amusement and something far more dangerous.

“Insolent,” he murmurs, shaking his head. “You forget your place, omega.”

I swallow hard, forcing my voice to remain steady.

“Please, Alpha Conan… if you know about me and Levi, you know this isn’t right.”

Something shifts in his eyes.

His amusement vanishes, replaced by something sharp and angry.

Before I can move, he’s on me again, pinning me to the wall. His lips crush against mine, his hands gripping my arms with bruising force.

I can’t breathe.

I can’t think.

No. No. No.

This isn’t happening.

I push against him, but he’s stronger, his body pressing against mine, his hands sliding lower.

His touch is slow, teasing, as if he enjoys my resistance.

As if he wants me to break.

And I might.

I might just let him have me.

A little shame might make me forget my heartbreak.

His weight presses against me, trapping me, his scent suffocating.

His hands roam my body, slow, calculated.

Not cruel.

Not brutal.

Almost… savoring.

As if he enjoys the way I tremble beneath him.

"Let me go," I whisper, but my voice is weak.

He doesn’t.

Instead, he leans in, his breath hot against my ear.

"You will be mine whenever I call,” he breathes, his voice dangerously low. “Or you will be banished."

My blood turns to ice.

Banishment.

Alone. Starving. Hunted.

I try to shove him away again, but he pins me effortlessly, a predator playing with his prey.

Then…

Footsteps. Getting closer.

“Father!”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Anděl K
Anděl K
สมเป็นนัดเจียนในดวงใจจริงๆ อ่านถึงตอนที่ ก็นั่งขำตั้งแต่เริ่มอ่านแรกๆแล้ว ช่างมีจิตนาการลำ้เลิศ อ่านมาทุกเรื่อง ไม่มีเรื่องไหนน่าเบื่อเลย สร้างผลงานมาเยอะๆนะคะ จะติดตามตลอดๆ love write
2025-07-04 18:27:17
0
0
Paison Thimdib
Paison Thimdib
ขอบคุณฉันอ่านจบแล้ว
2025-06-28 21:27:08
0
0
39 Chapters
บทนำ1-1
มู่ซีหว่านเก็บกระดาษและพู่กันใส่กล่องไม้ด้วยสีหน้าอ่อนล้า นับจากนางกับบิดาพลัดหลงกัน นางก็เลี้ยงชีพด้วยการตั้งโต๊ะข้างถนนรับตรวจโรคให้ผู้ไข้ แม้นางจะเป็นบุตรีหมอเทวดามีฝีมือการแพทย์ติดตัวไม่น้อย ทว่ามีฝีมือก็ส่วนมีฝีมือ นางไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อบะหมี่ย่อมไม่อาจเปิดโรงหมอ ทุกวันนี้จึงทำได้เพียงตรวจร่างกายให้ผู้ไข้แล้วเขียนใบยาให้อีกฝ่ายไปหาซื้อสมุนไพรรักษาตัวเอง"แม่นาง" เสียงบุรุษผู้หนึ่งเรียกขานนางด้วยท่าทางร้อนรน มู่ซีหว่านไม่ทันเอ่ยถามอีกฝ่ายก็คุกเข่าเอ่ยทั้งน้ำตา"ได้โปรดช่วยภรรยาข้าด้วย""พี่ชายรีบลุกขึ้นก่อน มีเรื่องใดก็ค่อยๆ เจรจา"มือเล็กจับประคองชายตรงหน้าลุกขึ้น อีกฝ่ายยืนด้วยความไม่มั่นคงเอ่ยเสียงสั่น"ภรรยาข้าล้มป่วยมาสามเดือนแล้ว ข้าหาหมอมาดูอาการนางนับสิบคนก็ไม่อาจวิเคราะห์โรคได้ วันก่อนได้ยินชาวบ้านเอ่ยถึงหมอหญิงผู้มีเมตตา จึงได้เดินทางทั้งวันทั้งคืนมาสามราตรี มาขอร้องท่านให้ช่วยไปตรวจนางสักหน่อย"มู่ซีหว่านเห็นความรักอันลึกซึ้งของบุรุษตรงหน้าก็นึกชื่นชมยิ่งนัก เผลอพยักหน้าตอบรับโดยไม่รู้ตัวมู่ซีหว่านนั่งรถม้าออกนอกเมืองขึ้นไปทางเหนือของแคว้นฉานอัน ใช้เวลาสามราตรีก็มาถึ
Read more
บทนำ1-2
เพ่ยลู่เสียนแม้มีอายุต่างจากพวกนางไม่มาก ทว่ากลับมีความสุขุม รอบคอบและเด็ดขาด ดังนั้นพวกนางจึงรู้สึกวางใจและยกให้อีกฝ่ายเป็นพี่ใหญ่ด้วยความเต็มใจ“ข้าเพียงอยากรวบรวมข้อมูลเพื่อจะได้ใช้วางแผนหลบหนีเท่านั้น ขออภัยด้วยหากทำให้เจ้าตกใจ”“ลู่เสียน เจ้าก็อย่าดุหว่านหนิงนักเลย นางไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรสักหน่อย เอาละสาวน้อย เจ้าก็เล่าเท่าที่เจ้ารู้ออกมาก็แล้วกัน”หลี่เฟิ่งเซียนออกหน้าช่วยสหาย ก่อนจะเอียงตัวกระซิบเสียงเบาข้างหูเจียงหว่านหนิง“ครั้งนี้ข้าช่วยเจ้า นับว่าเจ้าติดหนี้ข้าเพิ่มเป็นยี่สิบอีแปะ”มู่ซีหว่านมองสหายตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะกระชับอ้อมแขนปลอบโยนเด็กสาวในอ้อมอก ส่งสายตาปลอบโยนให้นางจนคนตัวเล็กคลายความหวาดหวั่นและเอ่ยเสียงสั่นเครือเบาๆ“ข้าชื่ออู๋สือซว่านเจ้าค่ะ จำได้เพียงว่าชายที่จับตัวข้ามามีรอยสักรูปอินทรีที่อกขวา”“เช่นนั้นก่อนหน้านี้เจ้าอยู่ที่ไหน เดินทางมาจากทิศใด ใช้เวลากี่วันด้วยวิธีไหนจึงมาถึงที่นี่”เพ่ยลู่เสียนเอ่ยถามเพิ่มเติมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดูเหมือนว่าเด็กสาวนามว่าอู๋สือซว่านจะไว้ใจพี่สาวเพ่ยอยู่ไม่น้อย อาการสั่นสะท้านของนางจึงคลายลงอย่างชัดเจน น้ำเสียงที่
Read more
บทที่ 1 เดินทางตามหาบิดามารดา
หลี่เฟิ่งเซียนแบกเจียงหว่านหนิงมาตามทางเรื่อยๆ ยามนี้รอบด้านที่พวกนางพาดผ่านเป็นเพียงป่าไผ่รกทึบ หลี่เฟิ่งเซียนหันไปเอ่ยถามเจียงหว่านหนิงเป็นระยะด้วยความห่วงใย "หว่านหนิง เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง"เด็กสาวที่ซบใบหน้าซีดเผือดอยู่บนไหล่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า"พี่เฟิ่งเซียน ข้ารู้สึกว่าร่างกายไร้เรี่ยวแรงอีกแล้วเจ้าค่ะ""เจ้าอดทนอีกหน่อยเถิด อีกไม่ไกลก็จะเข้าเขตชายแดนแล้ว ได้ยินว่าด้านหน้ามีโรงเตี๊ยมเล็กๆ อยู่ ข้าจะส่งเจ้าไปพักที่นั่นก่อน ไว้เจ้าอาการดีขึ้นเราค่อยคิดหาทางออก"เจียงหว่านหนิงพยักหน้าอย่างช้าๆ นางซาบซึ้งใจยิ่งนัก นับแต่นี้ไปจึงตั้งมั่นว่าจะนับถือหลี่เฟิ่งเซียนเป็นพี่ใหญ่ที่นางนับถือไปชั่วชีวิต หลี่เฟิ่งเซียนที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่อยากรบกวนนางมากนัก นางอยากให้เจียงหว่านหนิงเก็บแรงเอาไว้ ระหว่างทางหลี่เฟิ่งเซียนก็ครุ่นคิดบางอย่างเรื่อยเปื่อย เฮ้อ จะว่าไปนางนี่ก็แบกคนเก่งใช้ได้เลย มิสู้รับจ้างแบกคนหารายได้ระหว่างเดินทางไม่ดีกว่าหรือ?ไม่ดีๆ!!! หากเจอคนตัวหนักเช่นเจียงหว่านหนิงนางคงเหนื่อยแย่ เช่นนี้ย่อมขาดทุน ค้าขายไม่ได้กำไรกันพอดีหลี่เฟิ่งเซียนส่ายหน้าไปมา พลางอดยิ้
Read more
บทที่ 2 ช่วยคน
บุรุษผู้นั้นหันมาจ้องมองเจียงหว่านหนิงราวกับจะดื่มเลือดกินเนื้อนาง แต่ทว่าเมื่อได้เห็นใบหน้าของนางชัดๆ ดวงตาของเขาก็ทอประกายวาวโรจน์ สตรีตรงหน้าช่างงดงามเป็นอย่างมาก ดวงตาของนางกลมโตฉ่ำน้ำ ใบหน้าแม้จะดูซีดเซียว แต่ทว่าชวนให้ผู้คนหลงใหลเช่นนี้เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลยเมื่อได้เห็นเช่นนั้น บุรุษนิสัยเสียตรงหน้าก็เปลี่ยนความสนใจมาที่เจียงหว่านหนิงทันที เจียงหว่านหนิงลอบมองบุรุษผู้นั้นคราหนึ่ง ใบหน้าเขาก็หล่อเหลาดี แต่มีนิสัยเฮงซวยเกินไป"แม่นาง เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นผู้ใด ข้ามีนามว่า หลัวเหวินซิ่ง เป็นบุตรชายของท่านอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในสำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยน มารดาข้าก็เป็นถึงองค์หญิงใหญ่แคว้นโจว พี่สาวของฮ่องเต้ เจ้าทำอาภรณ์ข้าเลอะเทอะ ทำให้ข้าขายหน้าเจ้าจะชดใช้เช่นไร"เจียงหว่านหนิงกะพริบตามองหลัวเหวินซิ่งคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา"นายท่านโปรดเมตตาด้วยเจ้าค่ะ อุแหวะ""ช่างเถิด โอะ อย่าอ้วกอีกนะ!!!"หลัวเหวินซิ่งกระโดดตัวโยนหนีออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าเจียงหว่านหนิงตั้งท่าจะอาเจียนออกมาอีกรอบ เขาหันไปมองไป๋ซู่ฮวาอีกคราก่อนจะเอ่ย"ไว้ข้าจะมารอพบเจ้าอีก นับว่าวันนี้เจ้าโชคดีย
Read more
บทที่ 3 พบเจอ
"ท่านแม่ ลูกอยากกลับไปนอนที่จวนแล้วเจ้าค่ะ"ไป๋ซู่ฮวาเอ่ยกับผู้เป็นมารดาด้วยยน้ำเสียงที่เกียจคร้าน เมื่อสามวันก่อนท่านแม่พานางไปไหว้พระขอพรที่วัดหวาเยียนบนเขา ครานี้พี่ใหญ่ก็ติดตามมาด้วยตามคำสั่งของท่านพ่อ เพื่อให้มาคอยดูแลท่านแม่และนาง เนื่องจากยามนี้ต่างแคว้นมีสงคราม ท่านพ่อเกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นได้ เพราะยามนี้ค่อนข้างมีโจรป่าชุกชุม จะเรียกว่าคุ้มกันก็ไม่ถูกเท่าใดนัก เพราะท่านแม่ไม่ยอมให้เขาขี่ม้า แต่กลับให้เขาเข้ามานั่งในรถม้าด้วย เพราะเกรงว่าเขาจะล้มป่วย เขาจึงทำได้เพียงให้เหรินห่าวและบ่าวรับใช้คนสนิทคอยคุ้มกันด้านนอกแทน เหรินห่าวค่อนข้างมีทักษะในการต่อสู้อยู่บ้าง ส่วนเขาเองก็ไม่ได้หละหลวม อีกทั้งท่านพ่อยังส่งองครักษ์ลับของจวนมาคอยติดตามเขาอยู่ห่างๆ อย่างไรเสียพวกโจรย่อมไม่กล้าเสนอหน้าออกมาเป็นแน่ไป๋ฮูหยินมองบุตรสาวของตนเองก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย ไป๋ซู่ฮวาบุตรสาวของนางมีนิสัยเกียจคร้านชอบเล่นสนุก กว่านางจะหาทางทำให้นางยอมตามมาที่วัดย่อมเหนื่อยไม่น้อย"พวกเจ้าสองคนนี่นะ ช่างขี้บ่นยิ่งนัก ซู่เอ๋อร์ เจ้าน่ะเป็นสตรีควรจะสวดมนต์ไหว้พระให้มาก ส่วนเจ้าจื่อเอ๋อร์ เจ้าเองก็ควรไหว้ขอพรพระ
Read more
บทที่ 4 ไปจวนแม่ทัพ
ไป๋จื่อเซียนและไป๋ซู่ฮวาพาเจียงหว่านหนิงมาที่โรงหมอซึ่งอยู่ไม่ไกลกันมากนัก เขามองใบหน้าซีดเผือดของนางคราหนึ่ง ก่อนจะเดินออกมารอที่ด้านนอกพร้อมกับไป๋ซู่ฮวา ระหว่างรอท่านหมอรักษา เขาจึงหันมาเอ่ยถามน้องสาวของตนคราหนึ่ง "ซู่เอ๋อร์ นับว่านางมีบุญคุณกับเจ้า รอนางฟื้นเราค่อยสอบถามความเป็นไปของนางอีกครา""พี่ใหญ่ ก่อนจากกันคราก่อน นางบอกกับข้าว่านางมาจากต่างแคว้น มาที่แคว้นโจวเพื่อตามหาบิดามารดาของนาง แต่ข้าไม่ได้พูดจากับนางมากนัก เพราะต้องเร่งกลับจวน ไว้รอนางฟื้นเราค่อยสอบถามนางอีกคราก็ได้เจ้าค่ะ เผื่อจะได้ช่วยเหลือนางได้""อืม"ไป๋จื่อเซียนและไป๋ซู่ฮวารออยู่ราวครึ่งชั่วยาม ท่านหมอก็เดินออกมาพบพวกเขา ไป๋จื่อเซียนที่เห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยถามทันที "แม่นางผู้นั้นเป็นเช่นไรบ้างขอรับ?""ท่านรองแม่ทัพไป๋ เท่าที่ข้าตรวจดู นางถูกสามบุปผา พิษนี้จะทำให้อ่อนแรงกระอักโลหิตจนตายไปเอง อีกทั้งยาพิษก็อยู่ในร่างกายนางมาหลายวัน โชคดีที่ยังไม่ลุกลามเข้าไปในจุดสำคัญเนื่องจากได้รับพิษมาในปริมาณไม่มาก ข้าน้อยจะจัดเทียบยาให้นาง ยานี้ต้มดื่มสามวันก็สามารถขจัดพิษได้หมดขอรับ""รบกวนท่านหมอแล้ว""ยินดี ยินดี"ท่านหมอพย
Read more
บทที่ 5 ไต้ซือ
ไป๋ฮูหยินและแม่ทัพใหญ่ไป๋ที่เห็นว่าบุตรสาวบุตรชายมาถึงแล้วก็ดีใจเป็นอย่างมาก นางรีบเดินเข้ามาจับมือไป๋จื่อเซียนบุตรชายของตนด้วยท่าทีกระตือรือร้น ก่อนจะหันไปมองเจียงหว่านหนิงคราหนึ่ง "จื่อเอ๋อร์ เจ้าพาผู้ใดมากัน หรือว่าเป็นภรรยาลับของเจ้า ที่เจ้าเลี้ยงดูเอาไว้นอกจวน"ไป๋ฮูหยินจ้องมองสำรวจเจียงหว่านหนิงคราหนึ่ง พลางครุ่นคิดในใจ เอ ใบหน้าก็งดงามใช้ได้ทีเดียว แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูสกปรกไปเสียหน่อย หรือว่า ตายละ รสนิยมจื่อเอ๋อร์ชื่นชอบสตรีไม่อาบน้ำหวีผมเช่นนั้นหรือ ช่างเถิด ในเมื่อเอาเข้าจวนมาแล้ว ค่อยสั่งสอนนางให้รักษาความสะอาดก็ยังไม่สาย!ไป๋จื่อเซียนหลับตาลงคราหนึ่ง นับวันท่านแม่ของเขาเริ่มจะเลอะเทอะเกินไปแล้ว ท่านพ่อก็ไม่คิดจะห้ามปรามเลยแม้แต่น้อย "ท่านแม่ นางไม่ใช่ภรรยาลูกขอรับ นางคือคนที่ช่วยเหลือซู่เอ๋อร์ เราเจอนางที่หน้าหอวารีเมื่อครู่นี้อย่างไรเล่าขอรับ""อ่า""ท่านแม่ นางลำบากยิ่งนัก ลูกจึงอยากมาขอความกรุณาจากท่านแม่ โปรดรับนางเข้าจวนด้วยขอรับ นางยินดีทำงานแลกเงินขอรับ"ไป๋ฮูหยินจ้องมองไป๋จื่อเซียนสลับกับมองเจียงหว่านหนิง ในใจลอบเสียดายไม่น้อย แต่ก็ช่างเถิด เมื่อคิดได้เช่นนั้
Read more
บทที่ 6 สาวใช้
เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดให้น่าดูชมแล้ว ไป๋ซู่ฮวาจึงพาเจียงหว่านหนิงเดินตรงมายังเรือนด้านหลัง ไป๋ซู่ฮวาบอกว่าที่นี่คือเรือนของเหล่าสาวใช้ทั้งหลายที่ทำงานอยู่ในจวนตระกูลไป๋ เมื่อเจียงหว่านหนิงมาถึง ก็พบกับหญิงชราผู้หนึ่งที่กำลังยืนสั่งการเหล่าสาวใช้อยู่ในจวน เมื่อนางหันมาเห็นไป๋ซู่ฮวาก็รีบทำความเคารพทันที "คุณหนู มีเรื่องใดให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ"ไป๋ซู่ฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย"ป้าเถา ท่านแม่ข้ารับสาวใช้เข้ามาใหม่ นางเป็นคนที่เคยช่วยข้าเอาไว้ จะเรียกว่าเป็นสหายข้าก็ย่อมได้ ท่านแม่ให้ข้าพานางมาพบท่านก่อน ให้ท่านหาเสื้อผ้าให้นางน่ะ ส่วนเรื่องหน้าที่ในจวนท่านแม่จะจัดการเอง ข้าฝากนางด้วยนะป้าเถา อย่างไรหากนางเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ท่านช่วยพานางไปที่เรือนใหญ่ที ข้าจะรีบไปพบท่านแม่ก่อน""ได้เจ้าค่ะคุณหนู"ป้าเถาพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปมองเจียงหว่านหนิงคราหนึ่ง ไป๋ซู่ฮวาหันมายิ้มให้เจียงหว่านหนิง ก่อนจะเอ่ยกับนางอย่างสนิทสนม "หว่านหนิง เจ้าไม่รู้สิ่่งใดก็ถามป้าเถาได้เลยนะ ป้าเถาน่ะใจดี เป็นคนเก่าแก่ที่ติดตามท่านแม่มาตั้งแต่แต่งงาน""ขอบใจเจ้
Read more
บทที่ 7 จวนตระกูลฟาง
จวนตระกูลฟาง "เร็วๆ เข้าสิ เร่งมือหน่อย อีกไม่กี่วันที่จวนจะมีงาน ดี!!! ทำความสะอาดตรงนั้นให้ดี"เสียงของหญิงชราผู้หนึ่งเอ่ยกับสาวใช้ พลางส่ายหน้าไปมองที่เหล่าสาวใช้ตัวน้อยที่ทำงานได้ชักช้าไม่ทันใจ ก่อนจะหันไปมองสตรีวัยกลางคนตรงหน้าที่ยามนี้กำลังส่งเสียงไอออกมาเบาๆ "ฮูหยินใหญ่ ท่านไปพักเถิดเจ้าค่ะ ทางนี้บ่าวจะดูแลเอง"สตรีวัยกลางคนผู้นั้นส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย "ข้าจะอยู่ดูตรงนี้แหละ อีกไม่กี่วันจะมีจวนขุนนางมากมายมาร่วมงานชมดอกเหมยในจวนของเรา จะให้ขาดตกบกพร่องไม่ได้เด็ดขาด""เจ้าค่ะฮูหยินใหญ่" สตรีวัยกลางคนผู้นี้ก็คือฟางฮูหยิน เป็นภรรยาเอกของเสนาบดีฟาง นางมีบุตรชายหนึ่งคนมีนามว่าฟางไฉหรง ส่วนบุตรสาวนั้นหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย นางตามหาเท่าใดก็ไม่พบ ทำได้เพียงเศร้าเสียใจจนป่วยเรื้อรังมาหลายสิบปี ในจวนตระกูลฟาง นอกจากมีนางเป็นฮูหยินใหญ่แล้ว ยังมีฮูหยินรองอีกนางหนึ่งนามว่า หยวนชิง นางมีลูกแฝดชายหญิงนามว่า ฟางเหมยลี่และฟางอวี้เฉวียน ปีนี้มีอายุสิบหกปีเต็มแล้ว "พี่หญิง ได้ยินว่าช่วงนี้ร่างกายของท่านไม่สู้ดี เหตุใดจึงไม่พักเล่าเจ้าคะ งานนี้ให้ข้าช่วยทำแทนก็ได้ ข้ายินดี"เ
Read more
บทที่ 8 โรคบ้าจี้
เจียงหว่านหนิงถูกป้าเถาดุไปไม่น้อย ด้วยเพราะนางไม่ค่อยเป็นสตรีที่อยู่ในกฎระเบียบเท่าใดนัก เดิมทียามอยู่ที่แคว้นฉางอัน บิดาของนางมักจะสอนให้นางขี่ม้า ยิงธนู ฟันดาบ สอนทุกอย่างที่สามารถป้องกันตนเองได้ เรื่องอาหารนางก็เรียนรู้มาจากท่านแม่ไม่น้อย แต่เรื่องงานในจวนที่แสนจะยิบย่อยเช่นนี้ นางไม่ถนัดเลยแม้แต่น้อย แม้ป้าเถาจะดุนาง แต่ทว่าก็ยังเอ็นดูนางอยู่มาก กว่าจะผ่านมาถึงช่วงยามเย็น เจียงหว่านหนิงก็แทบจะหมดเรี่ยวแรง "หว่านหนิง มาดื่มยาเถิด ยานี้คุณหนูสั่งให้ข้านำมาให้เจ้า ได้ยินว่าเจ้าป่วยมิใช่หรือ ต้องดื่มยาให้ครบสามวัน อาการจึงจะดีขึ้น""ขอบคุณเจ้าค่ะป้าเถา"เจียงหว่านหนิงรับถ้วยยามาดื่ม รสชาติขมฝาดของมันไม่ได้ส่งผลใดๆ ต่อนางเลยแม้แต่น้อย ป้าเถาจ้องมองสตรีตรงหน้าคราหนึ่ง เมื่อจับนางมาแต่งตัวแล้ว ช่างดูงดงามเป็นอย่างมาก ผิวพรรณขาวนวลเนียนราวกับเป็นบุตรสาวของขุนนางชนชั้นสูงก็ไม่ปาน ไม่เหมือนกับสตรีชนบทเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังมีท่าทางที่เข้มแข็ง แม้จะดูอ้อนแอ้นบอบบางแต่กลับมีน้ำอดน้ำทนและสู้งานเป็นอย่างดี ทำให้ป้าเถาชื่นชอบนางเป็นอย่างมาก เมื่อดื่มยาเสร็จแล้ว ป้าเถาจึงหันมาเอ่ยกับนาง "เอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status