Masukไอยรากับอลิสกำลังนั่งจิบไวน์ใน
ร้านอาหารหรูใจกลางเมือง แต่ดวงตาเธอไม่ได้
จับจ้องอยู่ที่จานอาหารเลยแม้แต่น้อย
ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่โทรศัพท์ที่วางอยู่
บนโต๊ะ
“ยัยไอ... ฉันว่าแกต้องเลิกบ้ากับแอปหาคู่
ไร้สาระนั่นได้แล้วนะ” อลิสส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
“สเปคของแกน่ะ... มันไม่ไหวจริง ๆ”
“เอ้า! ก็ฉันอยากได้แบบที่มันดีกว่าเฮียรัน
ไง” ไอยราตอบอย่างหงุดหงิด “แต่ฉันว่าแอปฯ
พวกนี้มันไม่เวิร์คแล้ววะแก ปัดจนนิ้วจะล็อคอยู่
แล้วเนี่ย! แกมีวิธีอะไรเจ๋ง ๆ ที่มันเร็วกว่านี้ไหม”
อลิสยิ้มร้ายกาจ คิ้วโก่งของเธอเลิกขึ้น
อย่างมีเลศนัย “วิธีที่เร็วกว่างั้นต้องใช้ของจริง
สิวะ! ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยแกเอง เทคนิคการ
สแกนผู้ชายด้วยด้วยตาเปล่าอย่างฉันนี่แหละ มือ
หนึ่ง มือทอง!”
ไอยราเลิกคิ้วมองเพื่อนอย่างไม่เชื่อ “ยังไง
วะ จะไปสแกนจากไหน?”
“แน่นอนว่าต้องเป็นที่ ๆ มีสินค้าเกรดพ
รีเมียมให้เลือกสิ!”
วันรุ่งขึ้น
อลิสพาไอยราไปที่ศูนย์การประชุมขนาด
ใหญ่ซึ่งกำลังมีการจัดงานรวมตัวของนักธุรกิจ
ไอยราก้าวลงจากรถด้วยชุดเดรสสีแดงสด
ตัดกับผ้าพันแผลที่ข้อมือ ออร่าความสวยแบบไม่
ตั้งใจของเธอสาดกระจายไปทั่วทางเข้างานจน
หลายคนต่างสนใจ
“จำไว้นะยัยไอ!” อลิสกระซิบเสียงต่ำ
ขณะที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ที่เต็มไป
ด้วยผู้ชายในชุดสูท “เราจะมองหาคนที่มีโปรไฟล์
ที่เพอร์เฟกต์ที่สุด!”
“แน่นอน!” ไอยราหยิบแว่นขึ้นมาสวม
ดวงตากลมโตภายใต้เลนส์สีดำวาววับ “ฉันปัดแอ
ปจนนิ้วจะล็อคอยู่แล้ว แต่ไม่เจอใครที่มี กล้วย
ดีกว่าไอ้เฮียรันสักคน!”
เธอเน้นคำว่ากล้วยจนคนข้างๆ หันมามอง
“แกจะติดกับไอ้เรื่อง 58+ นั่นไม่ได้นะยัย
ไอ! มันคือมาตรฐานสเปคที่ไม่มีอยู่จริง!” อลิสกุม
ขมับ ก่อนจะกระซิบ
“สัก 52 ก็ได้ไหมแก ยังพอมีนะเว้ยยย”
“ไม่จริง! เฮียรันมี! เพราะงั้นคนใหม่ก็ต้อง
มีสิ!” ไอยราเถียงอย่างเอาจริงเอาจัง ดวงตาของ
เธอกลับเป็นประกายด้วยความสนุก
ก่อนที่ร่างเล็กจะยืนอยู่หน้ากลุ่มนักธุรกิจ
หนุ่มสามสี่คน เธอชำเลืองมองอย่างพิจารณา
“ดูคนนี้สิอลิส! หนุ่มหน้าใสเชียว! ดูมี
อนาคตดีด้วย! แกว่าไหม?”
“โปรไฟล์ดีจริง... แต่... โครงสร้างด้านล่าง
ดูไม่น่าจะถึงเป้าแกนะ”
“ผ่าน!”
“คนนี้ดูภูมิฐานดีนะแก! ดูเป็นสุภาพบุรุษ
ด้วย! ฉันว่าคนนี้แหละใช่เลย!” ไอรยาบอกอย่าง
ตื่นเต้น เธอไม่ชอบผู้ชายที่อ่อนกว่า ชายแก่
เท่านั้นที่น่าเจี๊ยะ
“แกบ้าไปแล้วเหรอ! แกดูที่นิ้วนางข้างซ้าย
เขาสิ! มีแหวน! ชนเพดานกฎหมาย! ห้ามยุ่ง! แก
อยากไปเป็นเมียน้อยเหรอ!”
“ผ่าน!”
หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง ไอยราทรุดตัว
ลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง เธอถอนหายใจ
ออกมาอย่างยาวนานด้วยความสิ้นหวัง
“โอ๊ยยัยไอ! สรุปแกยังไม่เจอใครเลยเหรอ
วะเนี่ย!” อลิสถามอย่างอ่อนใจ
“ไม่เจอเลยวะแก!” ไอยราตอบอย่างงอแง
“ปัญหาคือสเปคที่แกตั้งไว้มันไม่มีอยู่จริง
แล้วยัยโง่! เลิกหาผู้ชายที่ดีกว่าเฮียรันได้แล้ว!”
“แต่ฉันไม่ยอมหรอก!” ไอยราลุกขึ้นยืน
ด้วยความมุ่งมั่น
“ฉันจะต้องเจอคนที่ดีกว่าเขาให้ได้!!”
อลิสถึงกับเอามือกุมขมับ
ทันใดนั้น สายตาของไอยราก็เหลือบไป
เห็นร่างสูงใหญ่ที่เดินสวนเข้ามาในล็อบบี้
นั้นคือ คิรัน!
คิรันไม่ได้สังเกตเห็นพวกเธอ เขากำลังคุย
โทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
แววตาคมเข้มมองเหม่ออย่างไร้ความสุข
“ฮึ!!” ไอยราแค่นหัวเราะด้วยความขุ่น
เคือง “แกดูเฮียรันสิอลิส! ไม่ว่าจะพยายามหล่อ
แค่ไหน หน้าตาเขาก็ยังดู แก่ ๆ อยู่ดี!”
แต่ก็หล่อกว่าผู้ชายในงานนี้ทั้งหมดนะ
เพราะถ้าโปรไฟล์ไม่เริ่ดเธอจะแต่งมาเป็นสามีได้
ยังไงเล่า!
ไอยราเม้มปากแน่นก่อนจะมองไปยังคิรัน
ที่เดินผ่านไปอีกครั้ง
เธอแค่นหัวเราะด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็อด
ไม่ได้ที่จะยอมรับในใจว่า คิรันยังคงเป็นผู้ชายที่
เหมาะสมที่สุดสำหรับเธอ ไม่ว่าเธอจะพยายาม
หาข้อเสียมาหักล้างแค่ไหนก็ตาม
“แล้ว... ถ้าเกิดแกยังหาคนที่ดีกว่าไม่ได้...
แกจะทำยังไงวะ?”
ไอยราเม้มปากแน่น ก่อนจะตอบกลับด้วย
รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ฉันก็ต้องปราบผัวเก่า! เซ็นใบหย่าแล้วมาใช้ชีวิตเป็นอาเจ๊เปย์โฮสไป
วัน ๆ ไงย่ะ”
เก้าเดือนต่อมา ชีวิตของไอยราเต็มไปด้วยความสุขระคนอาการหงุดหงิดตามประสาสามีเธอนับวันยิ่งหวงหนักมาก ดูแลเธออย่างใกล้ชิดไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียวเธอเองก็ซาบซึ้งใจนะแต่ไม่รู้ทำไมก็หงุดหงิดทุกทีสงสัยเพราะรอบนี้เป็นท้องแฝดด้วยมั้ง ฮอร์โมนก็เลยแปรปรวนไม่ไหว!หญิงสาวคิดกับตัวเองจนกระทั่งวันสำคัญมาถึง...เธอเจ็บท้องคลอดกลางดึก คิรันรีบพาเธอมาโรงพยาบาลด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่สุด“ไอ! ใจเย็น ๆ นะ! หายใจเข้าออกลึก ๆเฮียอยู่ตรงนี้แล้ว!” คิรันจับมือภรรยาไว้แน่นจนเหงื่อออก“เฮียจะมาทำตัวเป็นพระเอกละครไม่ได้นะ! ไอเจ็บ! เฮียไปจอดรถก่อนเดี๋ยวนี้!” ไอยราตวาดใส่สามีด้วยความเจ็บปวดจากนั้นการคลอดดำเนินไปอย่างยาวนานและยากลำบาก...“อีกนิดเดียวค่ะคุณไอยรา! หัวน้องออกมาแล้วค่ะ!” เสียงคุณหมอเร่งเร้าไอยราเบ่งสุดกำลัง จนเสียงร้องของเด็กชายก็ดังลั่นห้องคลอด“ได้ลูกชายค่ะ! ปลอดภัยดีทั้งแม่และลูก!”คุณหมอประกาศด้วยรอยยิ้ม.คิรันมองลูกชายด้วยความตื้นตัน น้ำตาคลอเบ้า เขาโผเข้ากอดไอยราอย่างรักใคร่ “ลูกชายของเรา ไอยรา!”“อย่าพึ่งหมดแรงนะคะ เตรียมเบ่งอีกคนค่ะ! คุณไอยรา!!ไม่นานหลังจากนั้น เสียงร้
สองเดือนผ่านไป หลังทริปสุขสันต์ที่ทะเลจบลง คิรันก็ได้ปั๊มปั๊มเมียรักทุกค่ำคืนเพื่อชดเชยเวลาที่ขาดหายไปแต่ช่วงนี้ไอยราเริ่มมีอาการแปลก ๆ เธอมักจะหงุดหงิดใส่คิรันอยู่บ่อยครั้ง“เฮียรัน! ไอไม่กินข้าวกล่องร้านนี้! ไอเบื่อ!” ไอยราตวาดใส่สามีเสียงดังในเย็นวันหนึ่ง“แต่เมื่อวานเธอก็เพิ่งบอกว่าอยากกิน”คิรันพยายามปลอบภรรยาอย่างอ่อนโยน“ก็เมื่อวานไง! วันนี้มันวันนี้! เฮียทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง!” ไอยราบ่นอย่างเหลืออดก่อนจะเห็นว่าสามีเธอทำหน้าแบบเด็กน้อยที่กำลังโดนดุ พอเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสงสารเพราะเธอเองก็รู้สึกผิดกับอาการหงุดหงิดที่ห้ามไม่ได้ของตัวเอง จึงตัดสินใจไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอย่างเงียบ ๆเมื่อมาถึงโรงพยาบาล เธอก็จัดการตรวจทุกอย่างตามขั้นตอน ก่อนจะมองไปยังคุณหมอที่กำลังพิจารณาผลตรวจอย่างเงียบ ๆ“คุณหมอคะ สรุปว่าอาการหงุดหงิดของไอ มันเป็นเพราะอะไรคะ? ไอเครียดมากเลยช่วงนี้” ไอยราถามด้วยน้ำเสียงกังวลคุณหมอสาวคลี่ยิ้มอย่างใจดี“ไม่ต้องกังวลนะคะคุณไอยรา ผลตรวจชัดเจนค่ะ คุณกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ ค่ะ”ไอยราถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนดีใจ“ห
แต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาหันไปมองหน้าเมียก็พบว่าเธอกำลังคลี่ยิ้มร้าย“หึหึ” ไอยราชี้ไปที่แก้วน้ำที่เธอยื่นให้ ซึ่งมีเม็ดยาสีฟ้าละลายอยู่ “ในเมื่อหาวิธีไม่ได้ ก็ต้องไวอาก้าแล้วเฮีย!”คิรันตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ เมียเขาแม่งโคตรฉลาด! ใช้แผนการแก้ปัญหาแบบที่เขาไม่เคยคิดร่างสูงมองเมียรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา เธอไม่ได้ทอดทิ้งเขาหรือทำให้เขาอับอาย แต่กลับหาวิธีแก้ปัญหาที่ตรงจุดที่สุด“ดื่มอีกค่ะ ไอสั่งมาให้สำหรับเฮียคนเดียวกล้วยของเฮียต้องกลับมาฟิตปั๋งอีกครั้งสิคะ”คิรันไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขากระดกน้ำในแก้วจนหมดอย่างรวดเร็ว“เฮียรักเธอที่สุดเลยยัยนางร้าย!”ไม่นานหลังจากนั้นความร้อนรุ่มที่ก็เริ่มมาถึง คิรันรู้สึกถึงพละกำลังที่กลับมาอย่างเต็มเปี่ยม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้งเขายิ้มอย่างดีใจที่เจ้าลูกชายกลับมาฟิตปั๋งปิงปังฮ่า ๆ ได้ฟันเมียแล้วโว้ย!คิรันไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาผลักไอยราลงบนเตียงทันที“ในเมื่อเมียเฮียจัดยาดีมาให้ขนาดนี้แล้วคืนนี้...เฮียจะให้รางวัลเธอชุดใหญ่เลย!”คิรันกระซิบเสียงต่ำด้วยความเร่า
คืนนั้น...หลังจากกล่อมลูกชายน้องธัชให้หลับปุ๋ยไปแล้ว ทั้งคู่ก็เตรียมจะเข้าด้ายเข้าเข็มตามที่ไอยราคาดหวังไอยราไม่ได้พูดมากอีกต่อไป เธอปรี่เข้าหาคิรันด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานสามปีส่วนคิรันเองก็เต็มไปด้วยความเร่าร้อน เขาโอบกอดเธอไว้แน่น และจูบเธออย่างดูดดื่มเพื่อเป็นการลงโทษที่ทำให้เขาต้องรอคอยมานานแต่อนิจจัง!ขณะที่ความสัมพันธ์กำลังดำเนินไปอย่างถึงพริกถึงขิง จู่ ๆ คิรันก็รู้สึกว่าน้องชายไม่ให้ความร่วมมือ!เขาเริ่มรู้สึกร้อนรนและเครียดทันที ร่างสูงพยายามใช้เทคนิคต่าง ๆ ที่เคยใช้ได้ผลในอดีตปั่นก็แล้ว กระตุ้นก็แล้วแต่ก็ยังไม่แข็ง!“เฮีย...เป็นอะไรคะ?” ไอยราสังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากสีหน้าของสามี เธอแตะที่ไหล่ของเขาอย่างอ่อนโยนคิรันรู้สึกอับอายอย่างหนัก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยกรุ่มกริ่มกลับซีดลงทันทีเขาทำได้เพียงยิ้มเจื่อน ๆ พลางหลบสายตาคมกริบของภรรยา“อ่อ...ไม่มีอะไรหรอก เฮียคงตื่นเต้นมากไปหน่อย” คิรันพยายามพูดปัดแต่ไอยราเป็นคนที่ฉลาดและใส่ใจ เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของสามีก็เข้าใจสถานการณ์ทันทีแต่เลือกที่จะไม่ซ้ำเติม“ไม่เป็นไรค่ะเฮีย...เฮียอาจจะเหนื
หลังจากที่เรื่องราวทั้งหมดคลี่คลายลงความสัมพันธ์ของไอยรากับคิรันกลับมาลงตัวไอยราก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องผ่อนคลายพักสมอง เธอจึงลากคิรันและน้องธัชไปเที่ยวทะเลอย่างเร่งด่วนทันทีที่เหยียบหาดทรายขาวละเอียดไอยราก็ไม่รอช้า เธอสลัดเสื้อผ้าออก อวดหุ่นสวยในบิกินีสีแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวผ่องได้อย่างสมบูรณ์แบบ แสงแดดสาดส่องกระทบผิวเธอจนดูเปล่งประกาย“ไอยรา! บอกแล้วไงว่าชุดนี้มันวาบหวิวเกินไป!” ขณะที่ไอยรากำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์คิรันก็เร่งฝีเท้าเข้าประชิด เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสองเม็ด แต่แววตาคมเข้มของเขาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ภรรยาสวมชุดน้อยชิ้นเกินไปไอยราหยุดเดิน หันมามองสามีด้วยรอยยิ้มเย้ายวน “หืม? วาบหวิวเหรอคะ? ไอก็ว่ามันปกติของชุดว่ายน้ำนี่คะ…หรือว่าเฮียหึง?”“หึงบ้าบออะไร!” คิรันปฏิเสธเสียงแข็ง“มันโป๊เกินไป! เฮียต้องมาคอยกังวลว่าจะมีใครมองเมียเฮียอีกไหม! ไปหาเสื้อคลุมมาใส่เดี๋ยวนี้!”ไอยราเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พลางเดินเข้าไปใกล้เขา “เฮียรันคิดว่าไอทำไปเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนอื่นเหรอคะ? ตลกจัง”เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบเสียงหวาน
หลายเดือนต่อมานับตั้งแต่คิรันฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บสาหัส เส้นทางชีวิตที่เคยแยกจากกันด้วยความเข้าใจผิดและบาดแผลแห่งอดีตก็ได้กลับมาบรรจบอีกครั้งความสัมพันธ์ของเขากับ ไอยรา เบ่งบานใหม่ด้วยความรักและความเข้าใจที่ลึกซึ้งเฉกเช่นวันนี้ที่คิรันเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะน้องธัช ลูกชายตัวน้อยรีบวิ่งเข้ามาหาพ่อ“ปะป๊า! ธัชคิดถึง!”คิรันอุ้มลูกชายขึ้นมากอดแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาและความทุกข์ระทมจากอดีต มีเพียงรอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมสุขจนล้นปรี่แผ่ซ่านออกมาจากดวงตา“ปะป๊าอยู่ตรงนี้แล้วครับ” คิรันกล่าวไอยรา เดินออกมาเธอไม่ได้แต่งหน้าจัดจ้านเหมือนเมื่อก่อน แต่ความสวยสง่ายังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงคิรันมองเธอด้วยความรักที่เต็มเปี่ยม“สวัสดีครับ เมีย” เสียงทุ้มของคิรันเจือด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ไอยราเคยหลงรักมาตลอดไอยราหลบตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างเขิน ๆ“ค่ะ… คุณสามี”คิรันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นนิดหนึ่ง รอยยิ้มอบอุ่นนั้นฉายชัดจนหัวใจไอยราสั่นวาบ“พูดแบบนั้นทีไร เฮียอดใจไม่ไหวทุกทีนะ”ไอยราเ
ไอยราก้าวเข้าสู่ เพนต์เฮาส์สุดหรู ที่เธอใช้เป็นที่พักใจยามร้าวฉาน สายตาเธอปะทะกับโซฟาตัวยาว...มุมโปรดที่ครั้งหนึ่ง เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำมั่นสัญญา ที่เขาเคยมอบให้พลันภาพความทรงจำเมื่อครั้งยังรักกันดี ก็ไหลทะลักเข้ามาในห้วงความคิดทำไม จู่ ๆ ทุกอย่างก็ เปลี่ยนไป ได้ง่ายดายขนาดนี้?แล้วควา
ไอยรา ก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนใหญ่อย่างบ้าคลั่ง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่สุมอยู่ในอก เธอไม่สามารถทนเห็นภาพบาดตาบาดใจเมื่อสักครู่ได้อีกต่อไป“ฉันเกลียดเฮีย เกลียด ๆๆๆๆ เฮียรัน!เกลียดที่สุด!”เธอเริ่มคว้าข้าวของที่อยู่ใกล้มือ ทั้งรูปถ่ายแต่งงานที่เธอเคยเก็บรักษาไว้ในกรอบอย่างดีและเครื่องประดับท
สองวันต่อมา ไอยราอยู่ในชุดเดรสเรียบหรูสีดำตัดกับผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบข้อมือซ้าเธอและเพื่อนสนิทกำลังนั่งอยู่ที่ห้องรับรองส่วนตัวของสำนักงานทนายความชื่อดังทนายเอกภพ ชายวัยสี่สิบต้นๆ ที่ดูดี สุขุมและทำงานให้ป๋าชัยวัฒน์มานานหลายปี กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารกองใหญ่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คุณไอครับ” เ
คิรันยืนอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัว ดวงตาคมกริบฉายแวว เกรี้ยวกราด มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของความโมโหที่ปะทุขึ้นในอกเขามองไปยังแก้วบรั่นดีราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม“ทำตัวบ้า ๆ ได้ไม่เลิก!” เสียงสบถต่ำในลำคอเต็มไป







