ตอนที่5 สิทธิ์ของเมียหลวง

ไอยรา ยืนกอดอกจ้องมอง รสิกา ด้วย

สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยไฟโทสะ

ส่วนรสิกา เม้มปากอิ่มอย่างขัดใจ ดวงตา

โศกวูบไหวด้วยความหวาดหวั่น แต่ก็พยายาม

ควบคุมอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้น

“คุณไอยราคะ...คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ

ดวงตาของไอยราเต็มไปด้วยความเหยียด

หยามจนน่าพรั่นพรึง เธอรู้ดีว่าคำพูดใสซื่อของ

นางเอกน้ำเน่าเหล่านี้มันตามพล็อตที่น่าเบื่อ

“คิรันอาจจะทำตัวเป็นเจ้าของบ้านได้แค่

บนเตียงของเธอ แต่ในนี้...ฉันคือเจ้าของตัวจริง”

คำพูดนั้นทำให้รสิกาหน้าซีดลงทันที หัวใจ

ดวงน้อยเต้นถี่ยิบด้วยความตื่นตระหนก

เธอพยายามก้าวถอยหลัง แต่ชนเข้ากับ

โซฟาตัวใหญ่ จึงพยายามหยิบโทรศัพท์มือถือ

ขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพื่อกดโทรหาคิรัน

แต่ไอยราไม่ปล่อยให้มีโอกาส! เธอคว้า

โทรศัพท์ของรสิกาด้วยความเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทัน

ตั้งตัว แล้วเหวี่ยงมันลงพื้นกระเบื้องอย่างแรง!

“หน้าด้าน! เมียเขายืนหัวโด่อยู่นี่ ยัง

พยายามโทรหาผัวฉัน! นี่ถ้าอยากคุยกับเฮียรัน

มาก ฉันก็จะจัดให้!”

เธอหันไปสั่งคนขับรถที่เพิ่งขนกระเป๋าเข้า

มาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและมีอำนาจ “พาผู้หญิง

คนนี้ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้ และห้ามให้

เข้าใกล้! เสนียด!”

คนขับรถของ ป๋าชัยวัฒน์ มองหน้ากัน

อย่างลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่แข็งกร้าวของ

ไอยรา ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง

พวกเขาจับแขนรสิกาที่กำลังร้องไห้และดิ้น

รนอยู่เบาๆ “คุณไอยรา! อย่าทำแบบนี้! ฉันมา

ทำงานจริง ๆ! คุณคิรัน...”

“ฉันไม่สน!” ไอยราตัดบทอย่างหงุดหงิด

“เธอมีเวลาหนึ่งชั่วโมงในการเก็บของ ถ้าไม่ทำ...

ฉันจะสั่งคนงานจัดการทิ้งลงถังขยะให้หมด!”

จนกระทั่งร่างบอบบางของรสิกาถูกลาก

ออกไปนอกรั้วบ้านทั้งน้ำตา เธอคลี่ยิ้มเย็นชา

อย่างพึงพอใจ

แต่ทันใดนั้นเสียงเครื่องยนต์รถราคาแพง

ดังลั่นหน้าคฤหาสน์ ก่อนที่ร่างสูงสง่าของ คิรัน

จะปรากฏตัวที่รั้วบ้าน เขาชะงักทันทีเมื่อเห็น

ภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า

รสิกา กำลังยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้าง

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ในขณะที่คนขับรถ

ของป๋าชัยวัฒน์กำลังขับรถออกไปอย่างเร่งรีบราว

กับหนีผี

แววตาของคิรันวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่สุม

เต็มอก เขารีบก้าวเท้าเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว

“ไอยรา! เธอทำบ้าอะไรอีก!”

คิรันเดินเข้าบ้านอย่างเกรี้ยวกราดจน

รองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนสีขาวเสียงดัง

ก่อนจะพบว่าไอยรารอเขาอยู่แล้วที่

ห้องนั่งเล่น ใบหน้าเรียบเฉยปราศจากอารมณ์

ร่วม “ฉันไล่ขยะออกจากบ้าน...มีปัญหาอะไร?”

คิรันมองใบหน้าที่เยือกเย็นของภรรยาด้วย

ความรังเกียจ ริมฝีปากหยักขึ้นอย่างเหยียดหยาม

“ขยะ? เธอนั่นแหละคือขยะที่ฉันอยากเฉด

หัวทิ้งที่สุด! ฉันบอกให้เธอสงบเสงี่ยม แล้วนี่คือ

สิ่งที่เธอทำ? เธอทำตัวเป็นนางร้ายอยู่ตลอดเวลา!

น่ารำคาญ!”

คำพูดของเขาราวกับน้ำกรดที่สาดเข้าใส่

หากไอยรากลับยิ้มรับด้วยความยินดี เธอหันไป

สบตากับเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบของเธอกำลัง

เปล่งประกายท้าทาย

“โอ๊ย...ไอเป็นนางร้ายอยู่แล้วนี่? แต่เฮียคง

ไม่ลืมหรอกมั้งว่าไอก็ยังเป็นเมียที่ถูกต้องตาม

กฎหมายของเฮีย ส่วนยัยเด็กนั่น...เป็นได้แค่เด็ก

ข้างถนนที่รอกินเศษอาหาร”

คิรันก้าวเข้ามาช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาบิด

เบี้ยวด้วยความโมโหจนเส้นเลือดปูดโปน

“เธอไม่ต่างอะไรจากหมาบ้า ไอยรา!”

ไอยราฟังแล้วก็รู้สึกของขึ้น อารมณ์ที่

สะกดไว้ก็ขาดผึงทันที

ความเจ็บปวดจากการถูกย่ำยีตลอดเวลาที่

ผ่านมาปะทุออกมาเป็นความโกรธจนร่างสั่น

“ใช่สิ! ฉันมันหมาป่า!” ไอยราก้าวปราด

เข้าไปหาคิรันอย่างรวดเร็ว เธอชักขาขึ้นแล้วเตะ

เข้าที่หน้าขาของคิรันอย่างแรง!

ปึก!

คิรันนิ่งไปชั่วขณะด้วยความตกใจและ

ความเจ็บปวดที่จู่โจมอย่างกะทันหัน

“กล้าดียังไง!” ก่อนจะตวาดอย่างบ้าคลั่ง

พร้อมกับความโกรธที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

ไอยราจ้องตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้

ร่างกายจะสั่นเทิ้มด้วยโทสะ

“ไอ้ผัวเฮงซวย! งั้นก็มาหย่าไปเลย! ฉันไม่

ต้องการอยู่กับชีวิตน่าสมเพชนี้อีกแล้ว!” ไอยรา

ประกาศกร้าว “จะเฉดหัวไปไหนก็ไป คิดว่านัง

นางเอกจอมปลอมนั่นดีกว่าฉันก็เอาไปเลย ไอ้

ผู้ชายที่มีดีแค่กล้วยอย่างเฮีย ไอก็ไม่อยากทำมา

ทำพันธ์หรอกโว้ยยย!”

คิรันลดมือลง ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจ

อย่างแท้จริง แต่เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็ปรับสีหน้า

กลับมาเย็นชาอย่างรวดเร็ว

“หึ อย่ามาสร้างเรื่องอีกไอยรา เธอก็รู้ว่า

เราหย่ากันไม่ได้เพราะธุรกิจ”

“ทำไม! ทำไมไม่หย่า! ฉันจะหย่า! ไอ้เฮีย

บ้า!” ไอยราไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น เธอพุ่งเข้าใส่เขา

พร้อมทั้งทุบตีด้วยความโมโหสุดขีด

คิรันยอมให้เธอทุบตีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขา

จะหมดความอดทน เขาคว้าข้อมือเรียวทั้งสอง

ข้างของเธอด้วยมือเดียว แขนที่แข็งแกร่งของเขา

เต็มไปด้วยเส้นเอ็นที่ปูดโปนบ่งบอกถึงแรงที่ใช้

“โอ๊ย! เจ็บนะ!” ไอยราร้องออกมาด้วย

ความเจ็บปวด เพราะแรงรวบของเขาหนักหน่วง

เกินกว่าที่เธอจะทานทนได้คิรันจ้องเธอด้วยสายตาที่เยือกเย็น ก่อน

จะสะบัดมือออกอย่างแรงจนร่างของไอยราเซ

ถลาไปข้างหลังเล็กน้อย

“ฉันจะให้รสิกาอยู่ที่นี่ ส่วนเธอก็อย่ามายุ่ง

กับฉัน ถ้ายังอยากมีชีวิตสงบๆ อยู่ในบ้านนี้!”

คิรันหันหลังกลับไปอย่างไม่ไยดี

เขาก้าวเท้าเดินออกจากบ้านไปหา รสิกา

ที่ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูบ้านอย่างรวดเร็ว แล้ว

กล่าวเพียงสั้นๆ ก่อนจะพาเธอเข้าบ้าน

“เช็ดน้ำตาซะ แล้วตามฉันเข้ามา!”

ไอยรายืนมองภาพบาดตาบาดใจนั้นด้วย

ความเจ็บปวดจนร่างกายชาไปทั้งแถบ หัวใจของ

นางร้ายที่เพิ่งเริ่มฟื้นฟูก็เหมือนถูกบดขยี้จน

แหลกละเอียดอีกครั้ง

“แล้วเฮียจะได้เห็นดีกับฉัน ไม่หย่าใช่ไหม

เออ งั้นเฮียจะรู้เลยว่าหมาบ้าแบบฉันมันทำอะไร

ได้บ้าง!!!”