ตอนที่ 1 เหตุผลของการบอกเลิก

บนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน ช่วงเวลาของการเร่งรีบ ผู้คนมากมายต่างเดินขวักไขว่ไปมาเต็มสองข้างถนน

ไม่จำเป็นต้องเงี่ยหูฟังก็ยังได้ยินเสียงพุดคุยจอแจ เสียงรถ เสียงแตร เสียงเพลงดังครึกครื้นชวนให้รู้สึกอยากโยกตัวไปมา

ภายใต้ผู้คนมากหน้าหลายตา หญิงสาวร่างกายสูงโปร่ง ผิวอมชมพู เครื่องหน้างดงามย่างเท้าบนส้นสูงมุ่งหน้าสู่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง

เพียงการเดินผ่านของเธอก็สามารถเรียกความสนใจจากผู้คนโดยรอบ ออร่าความงานแผ่กระจายสะกดให้คนมองตามจนสุดสายตา

สองขานำพาร่างเพรียวระหงมาหยุดหน้าประตูบานหนึ่ง มือเรียวสวยผลักประตูก้าวเข้าไปด้านใน ก้าวขาเข้าไปหย่อนตัวลงนั่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า

“มีอะไรหรือเปล่าถึงได้นัดมาหากะทันหันแบบนี้ ?”น้ำเสียงนุ่มนวลติดสงสัยเอ่ยถามคนนั่งฝั่งตรงข้าม สายตาเหลือบมองผู้หญิงข้างกายคนที่ได้ชื่อว่าแฟนหนุ่ม

แฟนหนุ่มของเธอมีท่าทีอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดจา จื่อหรานจึงเอ่ยถามอีกครั้ง

“สีกังมีอะไร เรื่องร้ายแรงถึงขนาดต้องใช้เวลาทำใจนานขนาดนั้นเลยเหรอ ?”น้ำเสียงจื่อหรานติดหยอกล้อเล็กน้อย ยื่นมือออกไปหวังจับมือเขามากุมเหมือนทุกครั้งที่เคยทำเวลาเขามีเรื่องไม่สบายใจ ทว่าก่อนมือเธอจะสัมผัสถูกมือเขา สีกังกับชักมือกลับ

หัวคิ้วจื่อหรานขมวดเข้าหากัน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

หญิงสาวชักมือกลับมาเอนหลังพิงเก้าอี้ หรี่ตามองเขาเล็กน้อย

“สีกังพูดมาเถอะไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว”

เธอพอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้ตั้งแต่เดินเข้าห้องมาแล้ว แต่ที่เลือกจะปล่อยผ่านเพราะต้องการหลอกตัวเอง

คนถูกเรียกเงยหน้ามองสบตาผู้หญิงตรงมา สายตาของเธอราวกับมองทุกอย่างได้อย่างทะลุปุโปร่ง แต่กับยังสามารถแสดงท่าทีไม่ยี่หระใด ๆ ราวกับว่าไม่สำคัญ

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ถอนหายใจออกมายาวเหยียด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“จื่อหรานฉันทำผู้หญิงคนนี้ท้อง”

“...”

ความเงียบเกิดขึ้นในห้องอาหารส่วนตัวสุดหรูระดับห้าดาว ร่างกายจื่อหรานนิ่งอึ้งไป พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ สายตาส่องสะท้อนภาพคนทั้งสองกำลังก้มหน้าไม่กล้าสบตากัน

หญิงสาวเม้มปาก หันหน้าหนี คิดจะพูดอะไรออกมาสักคำแต่เมื่อสายตาหันมาเห็นใบหน้ารู้สึกผิดของพวกเขา มือสองข้างกำกันแน่นใต้โต๊ะ เธอก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

รู้สึกผิดแล้วทำทำไม !! อีกไม่กี่เดือนพวกเราก็จะแต่งงานกันแล้วนะ !!

หญิงสาวกรีดร้องในใจ ความรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจุกอยู่ในอก

สติที่ยังหลงเหลืออยู่บอกให้เธอใจเย็น จื่อหรานประสานมือบนโต๊ะอาหารหลับตาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ลืมตาสบตาสีกังแล้วพยักหน้าเข้าใจ

ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว

เธอไม่อาละวาด ไม่แม้กระทั่งเอ่ยต่อว่าเขาที่ทรยศหักหลัง ไม่แม้จะเอ่ยถามถึงสาเหตุของการกระทำ

เพราะไม่ว่าทุกอย่างจะเกิดจากสาเหตุใดความจริงเรื่องที่ว่าเขาทำผู้หญิงท้องก็ไม่เปลี่ยนไป

จื่อหรานหยัดตัวลุกขึ้นยืน

“ขอตัวก่อนนะ”คำกล่าวสั้น ๆ ที่พยายามข่มกลั้นความรู้สึกร้อนที่กระบอกตา หันหลังเดินออกจากห้องทันที

“จื่อหราน ! คุยกันก่อนสิ”คนพูดเม้มปากแน่นเอ่ยเสียงเบา “ฉันขอโทษ...”ปลายหางเสียงเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน แต่เพราะภายในห้องเงียบมากคนฟังจึงได้ยินมันอย่างชัดเจน

เธอหันไปเผชิญหน้าชายที่รักมาก รักมากว่าแปดปีเต็ม ชายที่เธอวาดฝันอนาคตร่วมกันหลายอย่าง

ทั้งที่บอกว่าเดือนหน้าจะไปซื้อคอนโดร่วมกัน พอแต่งงานแล้วก็จะออกรถร่วมกัน จากนั้นก็มองหาธุรกิจเล็ก ๆ ทำร่วมกัน จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น แล้วพอธุรกิจมั่นคงก็มีเด็กตัวเล็กสักคนเป็นสักขีพยานความรักของเรา

ทั้งที่พูดเอาไว้เสียดิบดี แต่ดูตอนนี้สิ...

ทุกอย่างที่พูดมาไม่สามารถทำได้แล้ว