บทที่ 9 คนสวยใจดี

“อ้อ..ขอโทษครับ” เขมินทร์มองไข่มุกในถาดกำมะหยี่ที่สำหรับใส่ไข่มุกเซาท์ซีที่เขาคัดไว้สำหรับไปทำมงกุฎและยังมีไข่มุกสีทอง สีขาว สีชมพู ปะปนกันอยู่ในถาด “รบกวนผู้จัดการแยกใส่กล่องให้ผมหน่อยนะผมจะเอาไปคัดที่บ้านตอนนี้คัดไปคงไม่เสร็จ” ตอนนี้เขาคงไม่มีสมาธิคัดไข่มุกแล้วจึงบอกผู้จัดการแยกให้แล้วถอดถุงลงมืออก

“คุณครามทำงานหนักก็หยุดพักผ่อนบ้างนะครับ ร่างกายของเราไม่ใช่เครื่องจักรที่เปิดสวิตแล้วทำงานตลอดเวลานะครับ” บรรจงบอกเจ้านายเพราะเขมินทร์ทำงานหนักจริง

“ผมก็คิดไว้เหมือนกันครับ จะว่าพักผ่อนก็ไม่เชิงเดี๋ยวอาทิตย์หน้าผมจะไปดูการปรับปรุงรีสอร์ทที่กระบี่ก็จะถือโอกาสพักผ่อนเหมือนกันครับ” ชายหนุ่มตอบผู้จัดการใหญ่ที่ทำหน้าที่ด้วยดีตลอดมา

“ดีครับ งั้นผมเอาไข่มุกไปแยกกล่องให้ก่อนนะครับ” บรรจงบอกเจ้านายแล้วเขาก็ยกถาดไข่มุกออกไปจากห้องตรงไปที่ห้องคัดแยกที่มีพนักงานนั่งทำงานอยู่แล้วเขาก็นั่งที่โต้ะทำงานสำหรัตรวจคัดไข่มุกของบริษัทซึ่งรวมอยู่ห้องเดียวกันมีกล้องวงจรปิดติดรอบทิศทางเพื่อป่องกันการขโมย

เขมินทร์เอนกายพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลงเรียกสติตัวเองก่อนจะเริ่มทำงานเอกสารที่ผู้จัดการนำมาให้เขาตรวสอบและเซ็นจนเที่ยงวันก็ไปที่ท่าเรือต่อเพราะวันนี้มีเพื่อนนักธุรกิจพาคู่ค้ามาล่องเรือเขาจึงไปต้อนรับและดูความพร้อมเพราะอยากให้ทุกคนประทับใจและกลับมาใช้บริการอีก

เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ที่มิรันดาอยู่ภูเก็ตเธอก็เที่ยวเกือบทั่วภูเก็ตและเมื่อวานเธอเพิ่งไปดูเครื่องบินลงที่หาดไม้ขาวที่เป็นอีกหนึ่งแลนด์มาร์คของภูเก็ตที่ทุกคนไปแล้วต้องเช็กอินเพื่อถ่ายรูปเพราะช่วงเช้าจะมีเครื่องบินมาลงจอดทุกสิบนาทีและวันนี้เธอจะไปเที่ยวกระบี่แต่ไรวินไม่ได้ไปด้วยเพราะติดงานหลังจากพาเธอตระเวนเที่ยวทั่วภูเก็ต

“เดี๋ยวเสร็จงานแล้วฉันจะตามแกไปนะนังมี่ หวังว่าจะไม่ถูกฝรั่งแถวนั้นจับแกไปกินซะก่อนนะ” ไรวินแซวเพื่อนขำๆที่เก็บของเสร็จแล้วเตรียมตัวไปกระบี่ที่เธอให้คนขับรถไปส่งที่อ่าวนางแล้วจะมีพนักงานของรีสอร์ทมารับไปที่พัก

บทที่ 3 100%

“โอเคแกรีบตามไปเร็วๆนะ”

“หวังว่าแกจะไม่ถูกฝรั่งแถวนั้นจับแกไปกินซะก่อนนะนังมี่”

“ได้ก็ดีสิแก มี่จะได้รู้รสชาติของชีวิตไง คริๆๆ..” มิรันดาตอบเพื่อนขำๆหลังจากที่อดิกันต์แนะนำเธอก็หาข้อมูลของคุ้มวิมาน รีสอร์ท&ไร่เลย์ ที่หาดไร่เลย์ว่าที่นี่มีความเป็นส่วนตัวสูงหากใครอยากพักผ่อนจริงๆต้องที่นี่เลยและบ้านพักที่เธอจองไว้เป็นบ้านพักสำหรับคู่รักมีสระว่ายน้ำส่วนตัวยื่นออกไปเห็นวิวชายหาดขาวสะอาดและต้นมะพร้าวต้นผลไม้อื่นๆที่เจ้าของปลูกไว้เพื่อความร่มรื่นและนักท่องเที่ยวที่มาพักสามารถเก็บกินได้

“ทำเป็นพูดดีไปเถอะแก พอเจอของจริงแล้วจะพูดไม่ออก” ไรวินว่าเพื่อนที่ปากดีขนาดหนุ่มหล่อพ่อรวยมาจีบก็ยังไม่เปิดใจให้เลยเพราะกลัวถูกหลอกจึงเป็นได้แค่เพื่อนกัน

“แกคิดดูนะวีน่า มี่อายุสามสิบแล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจูบเป็นยังไงถ้าจะเกิดอะไรขึ้นก็คิดซะว่ามันเป็นประสบการณ์นะแก” มิรันดาพูดกับเพื่อนยิ้มๆแต่จะให้เธอไปจูบกับคนที่ไม่รู้จักมันทำไม่ได้ง่ายๆและมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งก็เป็นไปไม่ได้

“ขอให้จริงเถอะแก ไปได้แล้วเดี๋ยวผู้จะถูกผู้หญิงคนอื่นเอาไปกินหมด” รวินพูดจบก็ลุกขึ้นลากกระเป๋าไปให้เพื่อน

“แค่มี่ยิ้มให้ผู้ก็มาสยบแทบเท้าแล้วย่ะนังวีน่า” คนสวยและยังซิงย้อนเพื่อนขำๆแล้วเดินออกไปจากห้องเพื่อไปขึ้นรถตู้หรูที่เพื่อให้ไปส่งที่กระบี่

“ย่ะแม่คนสวย โชคดีนะนังมี่ขอให้ได้ผู้ติดมือกลับกรุงเทพนะยะ”

“จ้านังวิน ขอบใจมากนะแกแล้วตามไปเร็วๆนะ” มิรันดาโบกมือให้เพื่อนแล้วรถตู้คันใหญ่ก็แล่นออกไปจากคอนโดหรู

ไรวินมองตามรถไปส่งเพื่อนแล้วส่ายหน้าไปมายิ้มๆอยากรู้ว่าผู้ชายคนไหนจะโชคดีที่ได้ครอบครองหัวใจของมิรันดาเพราะเพื่อนของเขาเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่างเสียอย่างเดียวที่แต่งงานกัยเกย์นี้แหละ

“สวัสดีครับคุณวิน”

“สวัสดีครับคุณคราม” ไรวินทักทายตอบหนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อและเสียดายที่ตัวเองเป็นผู้ชายไม่งั้นจะจับกินไม่ให้เหลือซากเลย

“เรื่องรถเรียบร้อยดีมั้ยครับ” เขมินทร์ถามไรวินและแอบมองหานังมี่เพื่อนของไรวินที่ไม่ได้เจอกันอีกเลยตั้งแต่วันนั้น

“ประกันจัดการให้แล้วครับ ขอบคุณคุณครามมากนะครับที่ให้ลูกน้องช่วยดูแลอำนวยความสะดวกให้ด้วยนะครับ” ไรวินตอบเจ้าของคอนโดที่ให้ลูกน้องมาช่วยดูแล

“ไม่เป็นไรครับ เราคนกันเองมีอะไรก็บอกผมได้นะครับ ขอตัวนะครับพอดีจะไปดูงานให้ปู่ที่พังงาถ้ามีเวลาก็แวะไปดื่มที่คลับนะครับ” เขมินทร์ยิ้มให้ไรวิน

“ครับคุณคราม สวัสดีครับ” ไรวินยกมือไหว้เขมินทร์เพราะชายหนุ่มแก่กว่าเขา

เขมินทร์รับไหวไรวินแล้วเดินไปขึ้นรถเอสยูวีสัญชาติยุโรปที่ทัตติติดเครื่องรอแล้วขับออกไปจากคอนโดแล้วไรวินก็ขึ้นรถเบนซ์สปอร์ตของเขาขับตามไปก่อนจะแยกกันไปคนละทาง

มิรันดานั่งชมวิวสองข้างทางจากภูเก็ตไปกระบี่และชวนลุงคนขับรถคุยไปด้วยเพราะแกรู้จักแถวนี้ดีถึงจะพูดภาษากลางสำเนียงใต้แต่ฟังแล้วน่ารักดีแต่เพื่อนของเธอพูดภาษกลางชัดและแหล่งใต้ก็ชัดเช่นกันใช้เวลาเดินทางสองชั่งโมงครึ่งก็ถึงหาดอ่าวนาง

“ขอบคุณมานะคะลุง นี่เป็นน้ำใจเล็กๆน้อยของมี่ลุงช่วยรับไว้ด้วยนะคะ” มิรันดายื่นเงินหนึ่งพันบาทให้ลุงคนขับรถของครอบครัวเพื่อน

“ไม่เป็นไรครับคุณมี่ มันเป็นหน้าที่ของลุงครับ”

“งั้นมี่เลี้ยงกาแฟลุงละกันค่ะ ห้ามปฏิเสธนะคะ” มิรันดาจับมือหยาบกร้านของคนขับรถแล้ววางเงินบนมือเขา

“ขอบคุณครับคุณมี่”

“อุ้ยลุงคะ ไม่ต้องไหวมี่หรอกค่ะ” มิรันดายกมือไหว้ตอบลุคนขับรถอย่างรวดเร็ว

“งั้นลุงไปก่อนนะครับ”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะลุง” มิรันดายกมือไหว้ขอบคุณลุงคนขับรถอีกครั้ง

เมื่อคนขับรถออกไปแล้วเธอก็ลากกระเป๋าข้ามถนนๆไปอีกฝั่งตรงจุดนัดพบที่ทางพนักงานรีสอร์ทบอกไว้เมื่อเห็นห้องกระจกเล็กๆเขียนไว้ว่า คุ้มวิมาน รีสอร์ท &ไร่เลย์ จึงเดินไปแจ้งว่าเธอเป็นแขกของรีสอร์ทที่นัดไว้

“สวัสดีค่ะ มิรันดาค่ะที่นัดไว้สิบเอ็ดโมงค่ะ” มิรันดาแจ้งพนักงานเพราะเธอนัดเผื่อเวลาไว้แต่เธอมาถึงก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง

“คุณมิรันดากรุณารอสักครู่นะคะ พอดีพนักงานของเขากำลังมาค่ะ” พนักงานสาวพูดอย่างสุภาพและเชิญลูกค้าของรีสอร์ทไปนั่งรอที่ห้องรับรอง

“ได้ค่ะ พอดีฉันใสเร็วไปหน่อยค่ะ” มิรันดายิ้มให้พนักงานแล้วเดินตามไปนั่งห้องรับรองที่พนักงานพาไปนั่งรอ

พนักงานสาวของรีสอร์ทนำน้ำเย็นกับน้ำส้มเสิร์ฟและเธอยังดื่มน้ำส้มไม่หมดด้วยซ้ำพนักงานขับเรือของโรงแรมก็มาถึงเธอก็ลงเรือสปีดโบ๊ทไปที่พักและถ่ายรูปขระที่เรือตีโค้งอ้อมหน้าผาสูงชันและได้อารมณ์เหมือนไปเที่ยวเกาะเพราะต้องนั่งเรือไปทั้งที่ไม่ใช่เกาะแต่หาดไร่เลย์ตั้งอยู่บนแผ่นดินแต่ต้องเดินทางด้วยเรือเพราะมีภูเขาหน้าผาล้อมรอบพอพ้นหน้าผาสูงที่กั้นไว้ก็มองไม่เห็นเวิ้งอ่าวไร่เลย์เห็นชายหาดสีขาวละเอียดทอดยาวสวยงามทำให้มิรันดาชอบมากกดถ่ายรูปรัวๆจนเรือจอดชายหาดหน้ารีสอร์ทที่ตั้งอยู่ในแหลมและเป็นพื้นที่ปิดติดหาดไร่เลย์ หาดพระนางและรายล้อมด้วยหน้าผาหินปูนที่นักท่องเที่ยวชอบมาปีนเขา

“เชิญครับคุณผู้หญิง” พนักงานขับเรือจอดเรือเสร็จก็ลงไปรอรับลูกค้าลงจากเรือ

“ขอบคุณค่ะ” มิรนดาลงจากเรือด้วยการช่วยเหลือจากพนักงานแล้วเดินลุยน้ำแค่หน้าแข้งตาพนักงานที่หิ้วกระเป๋าไปให้เธอแค่เห็นรีสอร์ทเธอก็คิดว่าคุ้มค่ามากที่เสียค่าเงินไปแต่สามารถเดินทางได้สองทางคือนั่งเรือไปลงที่ท่าเรืออ่าวน้ำเมาแล้วนั่งรถมาแต่ถ้าลงหน้าชายหาดก็เดินผ่านสระน้ำสีเขียวมรกตเข้าไปที่หน้าฟร้อนเพื่อเช็กอิน

คุ้มวิมาน รีสอร์ท&ไร่เลย์ เป็นรีสอร์ทหรูห้าดาวมีห้องพักสไตล์พาวิลเลี่ยนแบบสองชั้นและชั้นเดียวกว่าห้าสิบหลังตั้งอยู่ท่ามกลางแมกไม้นาๆพรรณและสวนมะพร้าวและผลไม้หลายอย่างกว่าหกสิบไร่กลมกลืนผสมผสานเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติโอบล้อมด้วยหาดไร่เลย์และหาดพระนาง บรรยากาศเงียบสงบเหมาะแก่การพักผ่อน

“คุณมิรันดาจองเป็นห้องพักพูลพาวิลเลี่ยนสวีทชั้นเดียวและระบุพักสองคนนะคะ”

“ค่ะ แต่พอดีเพื่อนยังไม่มาค่ะ”

“ได้ค่ะ งั้นดิฉันจะระบุไว้ก่อนว่าพักคนเดียวก่อนนะคะ เรียบร้อยแล้วค่ะเดี๋ยวพนักงานของเราจะพาไปที่พักนะคะ” พนักงานหน้าฟร้อนลงรายระเอียดลูกค้าเข้าพักเสร็จก็ให้พนักงานอีกคนไปส่งลูกค้าที่บ้านพักโดยรถกอล์ฟ

“ขอบคุณค่ะ” มิรันดายิ้มให้พนักงานแล้วเดินตามพนักงานไปห้องพักที่เธอจองไว้และมองบรรยากาศรอบๆรีสอร์ทที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติมีวิลล่าน้อยใหญ่ซ่อนอยู่ในแมกไม้ร่มรื่นและพูลพาวิลเลี่ยนที่เธอจองอยู่ริมชายหาดมีรั้วกันความเป็นส่วนตัว

“เชิญค่ะ หากคุณผู้หญิงต้องการอะไรก็กดกริ่งเรียกพนักงานของเราได้นะคะ หรือไม่ก็โทรแจ้งที่หน้าฟร้อนได้เลยค่ะ” พนักงานสาวก็แจกแจงรายละเอียดในห้องพักให้ลูกค้าฟังว่าอะไรอยู่ตรงไหนเมื่อเสร็จก็ขอตัวกลับแล้วมิรันดาก็ให้ทิปพนักงานสาวแล้วเดินสำรวจห้องพักพูลพาวิลเลี่ยนที่ตกแต่งอย่างหรูหรามีระดับมีสระว่ายน้ำขนาดสามเมตรคูณแปดเมตรมีสวนดอกไม้ล้อมรอบพร้อมตียงอาบแดดบริเวณหน้าชานกว้างขวางที่เชื่อต่อกับสระว่ายน้ำและที่เธอเลือกที่นี่เพราะสามีแนะนำเขาเคยมาพักกับแฟนหนุ่มและบอกว่ามันเงียบสงบมีความเป็นส่วนตัวสูงราคาก็สูงไปด้วยแต่นานๆครั้งเธอก็อยากซื้อความสุขให้ตัวเองและเหมือนว่าเธอนั่งรถกอล์ฟผ่านมาเห็นมีต้นลองกอง ทุเรียนและอินทผาลัม

“มิน่าล่ะพี่เดียวถึงได้ชอบ” มิรันดาพูดคนเดียวก่อนจะอัพรูปลงไอจีและเฟสบุ๊คของเธอและยังส่งไลน์ไปให้เพื่ออิจฉาเล่น

“ตู้ดด..” ไม่ถึงสองนาทีเสียงโทรศััพท์ก็ดังขึ้น

“ว่าไงคะคุณนางร้ายคนสวย”

“นังมี่ แกไปกับใครอ่ะนังมี่” เสียงสิบแปดหลอดดังลั่นออกมาจากลำโพงหลังจากดูรูปที่เพื่อนโพสจ์ในไอจี

“เบาได้เบาก่อนนังวิม หูมี่จะแตกแล้วเนี่ย” มิรันดาตอบเพื่อนแล้วยิ้มหากเป็นเมื่อก่อนวิมวิภาไม่พลาดที่จะมาเที่ยวกับเธอแน่แต่หลังจากมีครอบครัวก็ไปบ้างแต่ยกครอบครัวไปแต่ก็ไม่บ่อยส่วนมากเธอจะไปเที่ยกับไรวินมากกว่าส่วนเพื่อนอีกคนก็แต่งกับงานเพราะทำงานพอมีวันหยุดก็ต้องกลับ้านไปหาพ่อมแม่นานๆครั้งถึงจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน

“ตอบมาจ้ะนังมี่”

“มาคนเดียวจ้ะ นังวีน่าติดงานมี่ก็เลยมาหาผู้เอาแถวนี้แหละ คริๆๆ..” มิรันดาพูดแล้วหัวเราะก่อจะสลับกล้องแล้วหมุนไปรอบๆ

“เริ่ดมากเลยแก เดี๋ยวทริปหน้าพาผัวไปปั้มลูกดีกว่า” วิมวิภาพูดกับเพื่อนเมื่อเห็นบรรยากาศที่เพื่อนหมุนกล้องให้เธอดูรอบๆบ้านพัก

“เหมาะมากเลยแก เงียบสงบมากกก..” มิรันดาพูดกับเพื่อนเพราะพวกเธอชอบธรรมชาติกันอยู่แล้วและที่นี่มันลงตัวมากแต่เห็นรีสอร์ทเธอก็ชอบแล้ว