บทที่ 10 เที่ยวคนเดียว

“เงียบแบบนี้แกจะไปหาผู้ได้ที่ไหนอ่ะนังมี่” วิมวิภาถามเพื่อนเพราะพักส่วนตัวแบบนี้จะเจอผู้ได้ยังไง

“นั่นสิแก ตั้งแต่มายังไม่เจอผู้เลยอ่ะแต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวเย็นนี้ไปเดินอ่อยที่ชายหายคงได้ติดมือมาสักคนหรอก คริๆๆ.." มิรันดาพูดเล่นกับเพื่อนแล้วหัวเราะขำ

“หัวเราะดีไปเถอะแกเดี๋ยวเจอของจริงจะขำไม่ออก ทีวิมจะแนะนำให้แกก็ไม่เอานี่” วิมวิภาล้อเพื่อนเพราะเธอเคยคิดจะติดต่อสินทรให้เพื่อนแต่ติดที่มิรันดายังมีพันธะอยู่และเพื่อนของเธอก็ไม่สนใจพระเอกคนดังจึงไม่รู้จะแนะนำใครอีกถึงสินทรจะเจ้าชู้แต่เขาก็เป็นเพื่อนที่ดีของเธอมาตลอดเพราะเข้าวงการไล่ๆกันและที่สำคัญคือพูดกันตรงหรืออีกนัยหนึ่งคือปากหมานั่นเอง

“เอาไว้มี่โสดเมื่อไหร่จะรับไว้พิจารณานะแก”

“งั้นแค่นี้แหละ วิมจะได้รีบไปบอกผัวให้จองห้องพัก อิอิ เที่ยวให้สนุกนะอามี่และอย่าลืมถ้ามีผู้หลงมาแกอย่าปล่อยหลุดมือจับเอาไว้แน่นๆแล้วจะรู้ว่าสวรรค์เป็นยังไง คิกกๆๆ บ้ายจ้า”

“บ้ายจ้า” มิรันดายิ้มขำเพื่อนแล้วกดวางสายจากเพื่อนก่อนจะเข้าไปหยิบหนังสือเกี่ยวกับการนวดสปาที่มีหลากหลายในกระเป๋ามานอนอ่านที่ชานบ้านพักเชื่อกับสระน้ำเพราะอากาศดีลมเย็นสบายพออ่านหนังสือไปตาก็หรี่ลงเธอก็หลับไปจนกระทั้งสิบหกนาฬิกาก็เข้าบ้านไปอาบน้ำเพื่อไปนั่งเล่นริมชายหาดรอดูพระอาทิตย์ตกทะเลที่เขาว่าสวยที่สุดแล้วค่อยสั่งอาหารมาทาน

ที่ท่าเรืออันดามัน

เขมินทร์ส่งลูกค้าวีไอพีขึ้นเรือแล้วชายหนุ่มก็เตรียมตัวเดินทางไปกระบี่เพื่อดูงานปรับปรุงรีสอร์ทและอีกฝั่งหนึ่งที่เหลือจะก่อสร้างเพิ่มเพื่อรองรับลูกค้าชาวต่างชาติที่ชื่นชอบธรรมชาติและชอบปีนหน้าผาซึ่งรีสอร์ทของเขามีเจ้าหน้าที่ที่ชำนาญการปีนเขาทั้งชาวไทยและชางต่างชาติอยู่หนึ่งทีมคอยดูแลความปลอดภัยให้ลูกค้า

“คุณครามครับ คุณปาณตมาสมัครงานแล้วครับและเขาไม่ผ่านเกณฑ์เป็นพนักงานดูแลลูกค้าได้ เขาได้ตำแหน่งแค่เด็กเรือครับแต่ผมยังไม่ได้แจ้งเขาครับ” ทวีบอกเจ้านายหลังจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลสัมภาษณ์แล้วบอกว่านายปาณตไม่ผ่านเพราะเขามาสมัครตำแหน่งพนักงานประจำเรือซึ่งตำแหน่งนี้จะต้องดูแลลูกค้าตลอดทริปแล้วแต่ว่าจะทริปเล็กทริปใหญ่ที่จะต้องทำงานด้วยกันเป็นทีมและที่สำคัญต้องพูดภาษาอังกฤษหรืออย่างน้อยหนึ่งภาษา

“งั้นรบกวนคุณทวีส่งประวัติรายงานการสัมภาษณ์ของคุณปาณตให้ผมด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะแจ้งไปทางนายหัวเองครับ” เขมินทร์บอกผู้จัดการท่าเรือเขารู้ว่าทุกคนเกรงใจปานวาดเพราะเป็นภรรยาของนายหัวทศพลแล้วนายปาณตก็เป็นน้องชายของปานวาด

“ได้ครับคุณครามเดี๋ยวผมจะส่งอีเมลไปให้ครับ แต่มีอีกอย่างครับคือผมรู้สึกว่าเขาไม่ได้อยากทำงานวันที่เขามาก็เดินไปทั่วท่าเรือสอบถามพูดคุยกับพนักงานไปทั่วเลยครับ” ทวีตอบเจ้านายเพราะเขาไม่อยากมีปัญหากับปานวาดและปาณตเองก็เหมือนจะมั่นใจว่าต้องได้งานตามที่เขาต้องการ

“ฝากคุณทวีดูแลด้วยนะครับ แล้วแจ้งให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเขาเข้มงวดมากขึ้นอย่าให้คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าในท่าเรือยามวิกาลและตรวจเช็คกล้องวงจรปิดทุกตัวอย่าให้มีปัญหาด้วยนะครับ”

“รับทราบครับคุณคราม ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยตามคำสั่งครับ” ทวีรับคำสั่งของเจ้านายหนุ่มอย่างแข็งขัน

“ผมขอตัวนะครับ เดี๋ยวจะไปกระบี่เลย สวัสดีครับ”

“เดินทางปลอดภัยครับคุณคราม” ทวีรับไหว้เจ้านายที่ไม่ถือตัวและไหว้เขาที่อาวุโสกว่ามาตลอดต่างจากน้องสาวต่างแม่ที่แข็งกระด้างเชิดหยิ่งไม่เคยไหว้เขาเลยสักครั้งเวลาพาเพื่อนๆมาเที่ยวก็จิกหัวพนักงานทำให้ทุกคนไม่ชอบธัญวรา

เขมินทร์เดินไปขึ้นรถแล้วทัตติก็ขับออกไปจากท่าเรือเมื่อเสียงเตือนข้อความเข้าเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วเปิดอ่านอีเมลจากทวีที่ส่งเอกสารการสมัครงานและเสียงสัมภาษณ์ของปาณตมาให้ก่อนจะโทรหาพ่อเพื่อให้ท่านคุยกับภรรยาเอง

“ว่าไงลูก เห็นนายพงษ์บอกว่าครามไปดูงานรีสอร์ทที่กระบี่เหรอ” ทศพลถามลูกชายหากติดต่อลูกชายไม่ได้เขาจะโทรหาคนสนิททั้งสอง

“ครับนายหัว ที่ผมโทรมาเพื่อบอกนายหัวว่าเรื่องนายปาณตครับ ตอนนี้มีตำแหน่งว่างแค่เด็กเรือเพราะเขาสอบสัมภาษณ์ไม่ผ่านเกณฑ์เขาคงต้องไปหางานใหม่แล้วครับ” เขมินทร์บอกพ่อไปตรงๆเขาไม่อยากนำปัญหาเขามาในท่าเรือเพราะนายปาณตยังติดต่อเข้าออกบ้านของนายเชรฐเกือบทุกวันและที่แปลกไปกว่านั้นคือโอปอลหายหน้าไปตั้งแต่คุยกันและเธอไปโผล่ที่บ้านของเชษฐ

“ได้ลูก เดี๋ยวพ่อจะบอกเขาเอง ครามก็ดูแลตัวเองด้วยนะลูก”

“ครับนายหัว แค่นี้นะครับสวัสดีครับ” เมขมินทร์วางสายจากพ่อแล้วหลับตาลงด้วยความเบื่อหน่ายเขาไม่รู้ว่าตัวเองทำงานมากมายขนาดนี้เพื่ออะไรลูกเมียก็ไม่มีเหมือนที่เพื่อนพูด เขาทำงานทุกวันไปดื่มกับเพื่อนๆบ้างนัดสาวๆบ้างชีวิตวนเวียนอยู่แบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ “ ถึงแล้วปลุกด้วยนะพงษ์” เมื่อพูดจบเขาก็ปรับเบาะลงนอน

“ครับคุณคราม” พงษ์มองเจ้านายที่นอนอยู่เบาะหลังแล้วหันกลับมาดูข้างหน้าเปิดเพลงเบาๆเพื่อไม่ให้เงียบจนเกินไป

ทัตติก็ขับรถไปเงียบๆจนกระทั่งถึงอ่าวนางเวลาสิบหกนาฬิกาเพราะฝนตกเล็กขับรถเร็วไม่ได้ก่อนจะจอดรถไว้ที่โรงแรมอ่าวนาง บีช รีสอร์ทที่พ่อของเขมินทร์บริหารแล้วลงเรือไปที่รีสอร์ทหลังดื่มกาแฟแล้วชายหนุ่มก็ประชุมย่อยกับทีมผู้บริหารรีสอร์ทประมาณสิบคนที่โต้ะริมชายหาด

“ผมจะปิดป่าฝั่งริมหน้าผาเพื่อจะสร้างวิลล่าเพิ่มหลังจากที่เราปรับปรุงวิลล่าสิบหลังสุดท้ายเสร็จตอนนี้จะมีเรือส่งของเขามาที่รีสอร์ทผมจะให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยดูแลและจะส่งคนจากโรงแรมมาเพิ่มเพื่อจะได้ดูแลทั่วถึง" ชายหนุ่มพูดขึ้นตามที่เขาได้คุยกับผู้บริหาเมื่ออาทิตย์ก่อน

“ผมว่าเราทำถนนแยกเข้าไปดีมั้ยครับคุณคราม เวลาเขาเอาของมาส่งจะได้ไม่รบกวนลูกค้าของรีสอร์ทและดูแลได้ง่ายด้วยครับ” ผู้จัดการฝ่ารักษาความปลอดภัยเสนอขึ้นเพราะคำนึงถึงลูกค้าของรีสอร์ทมาก่อน

“ก็ดีครับเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะไปสำรวจดูก่อนว่าเราจะทำถนนไปถึงไหนเราจะรบกวนธรรมชาติให้น้อยที่สุด” ที่เขายังไม่สร้างวิลล่าเพิ่มเพราะไม่อยากทำลายธรรมชาติแต่ตอนนี้บ้านพักในรีสอร์ทไม่เพียงพอต่อความต้องการของลูกค้าเขาจึงจะสร้างเพิ่มอีกห้าสิบหลังก็รวมกับที่มีอยู่ก็หนึ่งร้อยหลังนั่นคือสูงสุดแล้ว

“มีบริษัทท่องเที่ยวจากสวีเดนติดต่อมาของถ่ายรูปรีสอร์ทของเราค่ะ แต่ดิฉันตอบไปแล้วว่าทางรีสอร์ทไท่สะดวกค่ะ” ผู้จัดการฝ่ายการตลาดรายงานเจ้านายเพราะมีนักท่องเที่ยวและบริษัททัวร์ที่อยากร่วมงานกับคุ้มวิมาน รีสอร์ท&ไร่เลย์แต่เขมินทร์ไม่เคยตอบรับยกเว้นโรงแรมอ่าวนาง บีช แอนด์ รีสอร์ท ที่มีทัวร์มาลงและจัดทริปไปดำน้ำ เที่ยวชมเกาะดูทะเลแหวกอันซีนไทนแลนด์

“ที่นี่เรามีลูกค้าเพียงพอแล้วไม่จำเป็นต้องร่วมงานกับทรัวเพราะจะทำให้ลูกค้าไม่ได้รับความเป็นส่วนตัว เรามีลูกกลุ่มลูกค้าประจำอยู่แล้วแค่ดูแลให้ดีพวกเขาก็จะกลับมาใช้บริการอีก” รีสอร์ทของเขามีทั้งดารานักร้องคนดังทั้งชาวไทยชาวต่างชาติมาพักผ่อนและบางคนก็จองเป็นเดือนน้อยสุดก็หนึ่งอาทิตย์ราคาห้องพักก็มีตั้งแต่สองหมื่นห้าจนถึงสองแสนที่เป็นพูลพาวิลล่าหลังใหญ่สองชั้นสำหรับครอบครัวมีสี่ห้องนอนหกห้องน้ำห้องครัวห้องนั่งเล่นและสระว่ายน้ำและที่สำคัญที่นี่มีความเป็นส่วนตัวสูงจึงทำให้นักท่องเที่ยวที่ต้องการความเป็นส่วนตัวชื่นชอบ

“อาทิตย์หน้าก็จะมีลูกค้ามาจากฝรั่งเศสจองพูลพาวิลเลี่ยนหลังใหญ่ไว้สี่หลังพักหนึ่งเดือนค่ะ” ผู้จัดการใหญ่แจ้งเจ้านายเพราะลูกค้ากลุ่มนี้มาปีนเขาได้จองพูลพาวิลเลี่ยนไว้เมื่อสามเดือนก่อนและจ่ายค่าห้องพักทั้งหมดไว้แล้ว

“ผมขอให้ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเพราะนั่นหมายความว่าปลายปีเราจะได้โบนัสพิเศษเพิ่มและผมไม่ได้เอาเงินมาล่อให้ทุกคนทำงานให้แต่พวกเราทุกคนในรีสอร์ทต่างก็ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมันถึงทำให้พวกเราทำงานร่วมกันเป็นเหมือนพี่น้องกันก็ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปครับ"

“พวกเราจะทำงานเต็มความสามารถครับ” ผู้บริหารฝ่ายบริการดูแลห้องพักพูดขึ้นแค่ทิปจากลูกค้าพวกเขาก็ได้รับกันเป็นกอบเป็นกำเพราะคนที่มาพักที่นี่ก็ระดับเศรษฐีทั้งนั้น

“ขอบคุณทุกท่านมากครับ อาทิตย์นี้ผมจะอยู่ดูงานที่นี่ทั้งอาทิตย์จะได้ดูด้วยว่าริชีสอร์ทของเรายังมีข้อบกพร่องตรงไหนบ้างจะได้จัดการให้เสร็จ วันนี้พอแค่นี้ก่อนอีกสองวันเราจะประชุมกันอีกครั้งครับ” เขมินทร์พูดจบก็เห็นสาวสวยหุ่นดีใส่กางเกงขาสั้นเอวสูงใส่เสื้อกล้ามเอวลอยอวดเรียวขาขาวสวยเซ็กซี่เดินไปที่ชายหาดจุดชมวิวพระอาทิตย์ตกดินและเขาจำไม่ผิดแน่น นั่นนังมี่พื่อนของไรวิน ไม่ผิดแน่เขาจึงนั่งรอจนกระทั่งผู้บริหารทุกคนกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้วหยิบแว่นตาดำมาใส่ลุกขึ้นยกมือโบกใส่คนสนิททั้งสองไม่ต้องตามไปแล้วเดินตามนังมี่ไปช้าๆ

มิรันดานั่งลงบนพื้นทรายมองคลื่นทะเลที่สาดซัดเข้าหาดทรายขาวสะอาดละลอกแล้วละลอกเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยไม่เหมือนมนุษย์ที่ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดต้องทำมาหากินและเธอเองก็ผ่านจุดนั้นมาแล้วหากไม่มีอดิกันต์ร้านสปาของเธอคงเจ้งไปแล้วต้องขอบคุณที่เขาช่วยเหลือและซัพพอร์ตเธอมาตลอดตั้งแต่แต่งงานกันมาจนธุรกิจขอเธอไปได้ดีมีรายได้เป็นกอบเป็นกำสามารถขยายสาขาได้หากมีโอกาสเธอก็จะทำเพิ่มอีกและไม่พลาดที่จะใช้บริการสปาของรีสอร์ทหรูห้าดาวแห่งนี้เพราะสาเหตุนี้เธอถึงได้มาพักที่นี่แต่เสียดายที่ไรวินไม่ว่างและเพื่อนอีกคนก็ทำงานไม่ว่างมาด้วย

“ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ”

“อุ้ย..คุณ..” หญิงสาวสะดุ้งเสียงห้าวทุ้มขณะปล่อยอารมณ์คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปเพลินๆ

“ครามครับ ขอโทษครับที่ทำให้ตกใจ”

“มี่ค่ะ” มิรันดาตอบเขาทันทีและมองใบหน้าหล่อที่สวมแว่นตาดำตรงหน้าแล้วยิ้มให้เขาตามมารยาทไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้พอเขาถอดแว่นตาออกเธอก็สบตากับเขาทำเอาเธอมือไม้อ่อนดีที่นั่งอยู่ไม่งั้นขายหน้าแน่

บทที่ 4 ดินเนอร์ใต้แสงเทียน

“ผมคุ้นๆว่าใช้คุณมี่หรือเปล่าก็เลยเดินตามมาดูและก็ใช่จริงๆครับ” เขมินทร์พูดจบก็นั่งลงพื้นทรายห่างจากหญิงสาวพอประมาน

“วันนั้นฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณครามเลยค่ะที่ช่วยพาไปส่งห้อง ขอบคุณมากนะคะ” มิรันดาขอบคุณชายหนุ่มที่ไปส่งเธอถึงห้องหลังจากวันนั้นเธอก็ไม่เจอเขาอีกเลยแต่กลับมาเจอที่นี่ช่างบังเอิญจริงๆหรือว่าเขามาเที่ยวกับผู้หญิงของเขาก็มองซ้ายมองขวากลัวจะทำให้พวกเขาเข้าใจผิดกันแม้เพื่อนจะบอกว่าเขมินทร์ยังโสดก็ตาม

“คุณวินมาด้วยหรือเปล่าครับ”

“วินจะตามมาทีหลังค่ะ”

“แล้วคุณมีมาพักที่นี่คนเดียวเหรอครับ” เขมินทร์ถามหญิงสาวและลุ้นคำตอบว่า เธอมาคนเดียว

“ค่ะ” มิรันดาตอบเบาๆเธอรู้จากเพื่อนว่าเขมินทร์เป็นเจ้าของรีสอร์ทนี้

“คุณมี่พักที่นี่นานมั้ยครับ”

“ฉันจองที่พักไว้ห้าวันค่ะ แล้วคุณครามล่ะคะ” เวลาสองอาทิตย์มันเร็วจริงๆเหลืออีกห้าวันเธอก็จะกลับไปทำงานต่อหลังจากชาร์จแบตเต็มแล้ว

“ผมมาทำงานครับ ก็จะอยู่ที่นี่อาทิตย์หนึ่งถ้าคุณมี่อยากได้คำปรึกษาเรื่องเที่ยวแถวนี้ก็ถามผมได้นะครับ” ชายหนุ่มอ่อยนำไปก่อนเพราะเขาอยากรู้จักเธอมากกว่านี้

“ฉันดูในกูเกิ้ลมาบ้างแล้วค่ะ แต่เห็นทางรีสอร์ทก็มีไกด์พาเที่ยวเกาะฉันคงใช้บริการของรีสอร์ทค่ะ” เธอมาเที่ยวคนเดียวคิดว่าใช้บริการทางรีสอร์ทจะปลอดภัยกว่า