บทที่ 2 ความเย็นชาของจ้านรุ่ยมิง

รุ่ยหมิงนั่งอยู่ประจำตำแหน่งหัวโต๊ะในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกรีดจนเรียบกริบไร้รอยยับ ผมที่ถูกเซ็ตมาอย่างดีและใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ปราศจากอารมณ์ใดๆ ทำให้เขาดูเหมือนรูปสลักน้ำแข็งราคาแพง เขากำลังยกถ้วยกาแฟดำขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า โดยมี หวางเอี่ยน เลขาหนุ่มคนสนิทวัยเดียวกันยืนถือแฟ้มเอกสารรายงานตารางงานของวันนี้อยู่ไม่ไกล

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะดึงดูดความสนใจ ชิงเว่ยเดินนวดนาดเข้ามาในห้องอาหาร เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีครีมที่เจาะคอลึก เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่ถูกดันจนอวบอิ่ม ชุดที่รัดรูปขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจ  กลิ่นน้ำหอมนำเข้าจากฝรั่งเศสฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ หญิงสาวส่งยิ้มหวานที่เคยใช้ละลายหัวใจผู้ชายมานักต่อนัก เธอตรงดิ่งเข้าไปหาร่างสูงบนรถเข็นไฟฟ้า

“รุ่ยหมิงคะ!!..มาค่ะ ฉันจะช่วยคุณขึ้นมานั่งบนเก้าอี้นะคะ”

น้ำเสียงอ่อนหวานถูกดัดให้ดูออดอ้อน  ชิงเว่ยยื่นมือเรียวที่ประดับด้วยเล็บสีแดงสดออกไปหมายจะประคองแขนของชายหนุ่ม เธอจงใจโน้มตัวลงต่ำ หวังจะให้เนินเนื้อคู่สวยปะทะเข้ากับสายตาของเขา  ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะได้สัมผัสกับเนื้อผ้าของเขา รุ่ยหมิงกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วและเย็นชา  สายตาคมกริบตวัดขึ้นมองใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตของคู่หมั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญและรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

“ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้นั่งพื้นนี่…” รุ่ยหมิงเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ มันเย็นยะเยือกเสียจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำแข็ง

“เธออยู่ในส่วนของเธอไปเถอะ หรูชิงเว่ย”  ชิงเว่ยชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง มือที่ยื่นออกไปเก้อถูกชักกลับมาอย่างเสียหน้า เธอสูดลมหายใจลึก พยายามข่มความไม่พอใจที่พุ่งริ้วขึ้นมาในอก

“ฉัน…ฉันก็แค่หวังดี อยากจะทำหน้าที่ภรรยาที่ดีดูแลคุณบ้างก็เท่านั้นเองค่ะ คุณย่าท่านอุตส่าห์ฝากฝังฉันไว้”   “งั้นก็เก็บความหวังดีของเธอเอาไว้ใช้กับคนที่ต้องการมันเถอะ” รุ่ยหมิงวางถ้วยกาแฟลงบนจานรองเสียงดังกริ๊ก บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว  “อย่าพยายามเข้าใกล้ฉัน เธอก็รู้ดีว่าการหมั้นหมายของเราเป็นไปตามที่ผู้ใหญ่จัดแจงให้ มันเป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจ”  ดวงตาคมดุจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ราวกับสามารถมองทะลุเปลือกนอกที่สวยงามลงไปเห็นถึงความเน่าเฟะภายใน

“ถ้าคุณรู้สึกอึดอัดหรือคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ ผมก็ยินดีที่จะยกเลิกมันให้ทันที…”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้ชิงเว่ยรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า “หรือถ้าเธออยากจะเล่นละครต่อไป… จะรอแต่งงานให้จบๆ แล้วค่อยหย่ากัน ผมก็จะเซ็นเช็คให้คุณสองร้อยล้าน ถือเป็นค่าเสียเวลา”

ข้อเสนอนั้นชัดเจน เด็ดขาด และไร้เยื่อใย ชิงเว่ยเบิกตากว้าง สองร้อยล้านไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับการได้เป็นนายหญิงแห่งจ้านกรุ๊ป และที่สำคัญกว่านั้น การถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยจากผู้ชายตรงหน้า  เป็นสิ่งที่หยามเกียรติผู้หญิงที่มั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองอย่างเธอที่สุด ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเมินเฉยต่อรูปร่างหน้าตาและการทอดสะพานของเธอเลยสักคน มีผู้ชายมากมายหลายหน้าที่ยอมสยบแทบเท้า  เพียงแค่เธอส่งรอยยิ้มให้เท่านั้น เสียงครางกระเส่าของผู้ชายเหล่านั้นที่เธอเคยได้รับเป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่าเธอมีพลังเหนือชายใด แต่กับจ้านรุ่ยหมิง ผู้ชายที่ต้องพึ่งพารถเข็นคนนี้ กลับทำตัวราวกับพระอิฐพระปูนที่เลือดในกายไม่ไหลเวียน  

‘เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน…สักวันเขาต้องสั่นไหวให้ได้’  ชิงเว่ยคิดในใจ กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความโกรธปนความปรารถนาที่อยากจะเอาชนะลุกโชนขึ้นในอก รุ่ยหมิงไม่ได้สนใจท่าทีฮึดฮัดของหญิงสาว เขาละสายตาจากเธอราวกับเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับหวางเอี่ยน

“ไปกันเถอะ หวางเอี่ยน มีประชุมบอร์ดตอนเก้าโมงครึ่ง”

ชายหนุ่มบนรถเข็นบังคับระบบมือขับเคลื่อนรถไฟฟ้าคันหรูของเขาหมุนตัวออกไปจากห้องอาหารอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ทิ้งให้ชิงเว่ยยืนกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ

หวางเอี่ยน เลขาหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาด และมีท่าทางเงียบขรึมรีบโค้งศีรษะให้ชิงเว่ยตามมารยาท “ขอตัวก่อนนะครับ คุณหรู” ก่อนที่เขาจะรีบหมุนตัวเดินตามเจ้านายหนุ่มออกไป ชิงเว่ยยืนนิ่งอยู่กลางห้องอาหาร มองตามแผ่นหลังกว้างของหวางเอี่ยนสลับกับทิศทางที่รถเข็นของรุ่ยหมิงหายไป สายตาของเธอหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความหงุดหงิดจากการถูกหยามศักดิ์ศรีผสมปนเปกับความหิวโหยในรสสวาทที่ถูกกักเก็บมานานนับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

ในเมื่อเป้าหมายหลักอย่างจ้านรุ่ยหมิงเป็นก้อนน้ำแข็งที่ยากจะหลอมละลาย เธอคงต้องหา  ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่มาช่วยคลายความเหงาและเพื่อเป็นการตบหน้าผู้ชายอวดดีคนนั้นไปในตัว และเป้าหมายที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อมเลยสักนิด รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนมุมปากสีสดของคุณหนูตระกูลหรู  เมื่อภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงความประหม่าของเลขาหนุ่มผุดขึ้นมาในหัว