บทที่2 -ประกาศสิทธิ์กลางโรงอาหาร

แสงแดดยามสายของวันรุ่งขึ้นสาดส่องลงมายังลานจอดรถหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงคำรามของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันยักษ์สีดำสนิทดังก้องไปทั่วบริเวณ ดึงดูดสายตาของนักศึกษาแถวนั้นให้หันไปมองเป็นตาเดียว

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เจ้าของความสูงร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรก้าวลงจากรถ เขาถอดหมวกกันน็อกเต็มใบออก สะบัดเรือนผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างลวกๆ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับ พระเอกซีรีส์ทว่าดุดันดิบเถื่อนมีผ้าก๊อซสีขาวแปะทับแผลที่คิ้วซ้ายและมุมปาก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความหล่อของเขาลดลงเลย กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ความ ‘แบดบอย’ จนสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาพากันหน้าแดงและซุบซิบกรีดร้องเบาๆ ด้วยความขัดเขิน

‘สายฟ้า’ ขยับเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มให้เข้าที่ เลิกแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นรอยสักลายมังกรทมิฬดุดันที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมา แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวนั้นตวัดมองรอบกายด้วยความนิ่งสนิทและเย็นชา รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้กลุ่มนักศึกษาสาวที่แอบมองอยู่รีบก้มหน้าหลบตาทำตัวลีบด้วยความหวาดกลัว

สำหรับสายฟ้าแล้ว เขาคือท็อปสเปคที่ผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัยอยากครอบครอง ความหล่อ รวย และความอัจฉริยะระดับว่าที่เกียรตินิยมของคณะทำให้มีแต่สาวๆ วิ่งเข้าหา ทว่า... ชายหนุ่มกลับคบใครได้ไม่เคยเกินสองสัปดาห์ ไม่ใช่เพราะเขาเจ้าชู้ แต่เป็นเพราะนิสัยที่ดุเดือด เย็นชา และไร้ความปรานีเวลาโมโห ผู้หญิงพวกนั้นมักทนความน่ากลัวและโลกส่วนตัวที่สูงลิบของอสูรตัวนี้ไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องถอยทัพกลับไปพร้อมน้ำตาแทบทุกราย

"อ้าว พี่สายฟ้า! แผลที่หน้าเมื่อวานดูดีขึ้นเยอะเลยนะพี่ ใครทำแผลให้วะเนียนกริบเชียว"

ไอ้พีชวิ่งเข้ามาทักทายพร้อมส่งยิ้มกวนประสาท

"เออน่า..." สายฟ้าพึมพำในลำคอ แววตาคมดุพลันอ่อนแสงลงวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานหยดของบางคนที่ทำแผลให้เขาเมื่อคืน "กูจะไปคณะแพทย์"

"ห้ะ? พี่จะไปทำไมวะ คนอย่างพี่ไม่น่ามีธุระกับคนคณะนั้นนะ"

"ไปจับเหยื่อ" สายฟ้ากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ดุดัน "พวกมึงไม่ต้องตาม กูไปคนเดียว"

ในเวลาเดียวกัน บรรยากาศที่โรงอาหารคณะแพทยศาสตร์กลับเต็มไปด้วยความสดใสและอบอุ่น ลมพัดโชยเอากลิ่นอายต้นไม้ใบหญ้าเข้ามาในโรงอาหารโปร่งโล่ง

‘นุ่มนิ่ม’ นั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนตัวในสุดกับ ‘มินตรา’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ นิ่มในวันนี้สวมชุดนักศึกษาถูกระเบียบ กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดติดกระดุมเม็ดบน ใบหน้าหวานปราศจากเครื่องสำอางหนาเตอะ มีเพียงลิปมันเปลี่ยนสีบางๆ ที่เคลือบริมฝีปากอวบอิ่ม แต่ความสวยธรรมชาติและออร่าความอ่อนหวานละมุนละไมของเธอกลับโดดเด่นจนกลายเป็นเป้าสายตาของหนุ่มๆ ทั้งโรงอาหาร

นิ่มเป็นคนนิสัยดี อ่อนโยน และรักสงบมาก เธอไม่ชอบทำตัวโดดเด่นหรือเป็นจุดสนใจของใคร แม้จะถูกเลือกให้เป็นดาวคณะแพทย์แต่เธอก็มักจะใช้ชีวิตเรียบง่าย หมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุด ห้องแล็บ และห้องพยาบาลมหาวิทยาลัย มีหนุ่มๆ ทั้งเดือนคณะ หนุ่มบริหาร หรือแม้แต่หมอรุ่นพี่มาตามจีบตามตื้อไม่เว้นแต่ละวัน ซื้อดอกไม้ ซื้อขนมมาส่งถึงโต๊ะ แต่เธอก็ปฏิเสธกลับไปอย่างสุภาพทุกครั้ง

"นิ่ม... พี่หมอเก้า คณะเราปี3 แอบมองแกตั้งนานแล้วนะ ไม่สนใจจริงๆ เหรอ หน้าตาหล่อ เรียนเก่ง โปรไฟล์ดีสไตล์คุณหมอที่แกน่าจะชอบเลยนะ" มินตรากระซิบกระซาบพลางพยักเผยอไปทางกลุ่มรุ่นพี่

นิ่มละสายตาจากตำราแพทย์เล่มหนา ยิ้มบางๆ ให้เพื่อน "ไม่อะมิน เรายังไม่อยากมีแฟน ตอนนี้เรียนแพทย์ปีสองก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ขอลุยเรื่องเรียนให้รอดก่อนดีกว่า อีกอย่างเราชอบชีวิตสงบๆ ถ้ามีแฟนแล้วต้องตามหึงตามหวง เราปวดหัวตายพอดี"

"จ้า ยายแม่ชี... แต่สวยขนาดนี้ จะหนีความรักพ้นเหรอจ๊ะ" มินตราแซว

ยังไม่ทันที่นิ่มจะได้ตอบอะไร จู่ๆ บรรยากาศในโรงอาหารที่เคยจอแจกลับเงียบกริบลงอย่างฉับพลัน ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง เสียงหัวเราะพูดคุยหายไป ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังหุ้มส้นที่ก้าวเข้ามาในลานโรงอาหาร

ตึก... ตึก... ตึก...

นักศึกษาคณะแพทย์พากันเบิกตากว้าง สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของ ‘สายฟ้า’ ในชุดเสื้อช็อปวิศวะเปื้อนฝุ่นสีดุดัน เดินดุ่ม ๆ เข้ามากลางโรงอาหารคณะแพทย์ ใบหน้าหล่อร้ายยังมีผ้าก๊อซแปะอยู่ แผ่รังสีน่ากลัวจนพวกผู้ชายคณะแพทย์พากันถอยห่าง หลบตาหลีกทางให้เป็นแถว ส่วนสาวๆ คณะแพทย์ได้แต่เอามืออุดปาก กรีดร้องไร้เสียงให้กับความหล่อเท่ระเบิดแต่แฝงไปด้วยความอันตรายของเขา

สายฟ้าไม่สนใจสายตาใคร ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วโรงอาหาร ก่อนจะล็อกเป้าหมายไปที่โต๊ะหินอ่อนในสุด... ที่ซึ่งแม่คุณหมอหน้าหวานกำลังนั่งมองเขาด้วยสายตาตกตะลึง

มุมปากหนากระตุกยิ้ม ขาแกร่งก้าวตรงดิ่งไปที่โต๊ะของนิ่มทันที

ครืด!

เสียงเก้าอี้ม้าหินอ่อนถูกลากออกแรงๆ สายฟ้าทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับนิ่มโดยไม่ขออนุญาต ขายาวแยกออกกว้างอย่างถือดี แขนแกร่งวางพาดบนโต๊ะ จ้องมองใบหน้าหวานของนิ่มด้วยสายตาพราวระยับ

"ไง... คุณหมอนิ่ม วันนี้ไม่ทำหน้ายักษ์ใส่พี่เหมือนเมื่อคืนแล้วเหรอ?" สรรพนามที่เปลี่ยนไปและน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ทำเอาเพื่อนสนิทอย่างมินตราถึงกับตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก

นิ่มกะพริบตาปริบๆ ความรู้สึกปวดหัวแล่นจี๊ดขึ้นมาทันที เธอพยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ สบสายตาดุดันของอสูรตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ "พี่สายฟ้า... ที่นี่คณะแพทย์นะคะ แล้วฉันก็บอกแล้วไงคะว่าถ้าจะล้างแผลให้ไปที่ห้องพยาบาล" สรรพนามที่นิ่มใช้แทนตัวเองเมื่อพูดกับสายฟ้าช่างดูห่างเหิน

"ใครบอกว่าพี่มาหาเราเพื่อล้างแผล?" สายฟ้าขยับตัวก้มลงมาใกล้ หน้าผากแทบจะชนกัน แววตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ "พี่มาหา ‘เรา’ เพราะอยากเจอหน้าต่างหาก"

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบโรงอาหารทันที หนุ่มๆ คณะแพทย์หลายคนที่แอบชอบนิ่มพากันหน้าเสีย แต่ไม่มีใครกล้าขยับเข้าไปห้าม เพราะรู้ดีว่าชื่อเสียงของ ‘สายฟ้า วิศวะเครื่องกล’ โหดและเดือดขนาดไหน ใครมีเรื่องด้วยได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแน่นอน

"กรุณาพูดจาให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะพี่สายฟ้า ฉันมาเรียน ไม่ได้มาเล่น" นิ่มบอกเสียงเรียบ พยายามปิดตำราแพทย์เตรียมจะลุกหนีเพราะไม่ชอบทำตัวโดดเด่นและเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงอาหารแบบนี้ มันทำลายความสงบสุขในชีวิตของเธอสิ้นดี

แต่มีหรือที่อสูรคลั่งรักจะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ

ปัง!

ฝ่ามือหนาของสายฟ้าวางตะปบลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่น ทำเอาคนรอบข้างสะดุ้ง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหน้าไปกวาดสายตาคมกริบดั่งใบมีดมองไปทั่วโรงอาหารคณะแพทย์ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดัน เหี้ยมเกรียม และแฝงความน่ากลัวจนอุณหภูมิในโรงอาหารดูเหมือนจะลดฮวบลงไปทันที

"ฟังกูให้ดีๆ นะ พวกคณะแพทย์... หรือคณะไหนก็ตามที่อยู่ในที่นี่!" 

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังประกาศกร้าวเสียงดังชัดเจนก้องไปทั่วโรงอาหาร 

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... กู ‘สายฟ้า วิศวะเครื่องกล ปี3’ จะจีบหมอนิ่ม! ผู้หญิงคนนี้คือผู้หญิงของกู ใครหน้าไหนกล้าทัก กล้ามอง หรือกล้าเดินเข้ามาตัดหน้าจีบเธอ... จำใส่หัวพวกมึงไว้เลยว่ากูจะไปสั่งสอนมึงถึงตึกคณะ แลกด้วยหมัดและตีนของกู!"

คำประกาศกร้าวเยี่ยงอสูรร้ายทำเอาคนทั้งโรงอาหารเงียบสนิทไม่มีใครกล้าหายใจแรง สายตาพญาเหยี่ยวตวัดกลับมามองดาวคณะแพทย์ตัวเล็กที่ตอนนี้ใบหน้าหวานแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ... ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เป็นเพราะความอายและความโกรธที่เขามาทำลายความสงบสุขของเธอจนพังยับเยิน!

"พี่สายฟ้า! พี่มันบ้าที่สุด!" นิ่มแหวใส่เสียงสั่น ร่างบางลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าผ้าและตำราเรียนเดินจ้ำอ้าวหนีออกไปจากโรงอาหารทันที โดยมีมินตราที่เพิ่งได้สติรีบวิ่งตามไปติดๆ

สายฟ้ามองตามหลังร่างบางที่เดินหนีไป มุมปากหยักสวยยกยิ้มอย่างผู้ชนะ ยิ่งเห็นเธอโกรธจนหน้าแดง ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารักน่าฟัดชะมัด ความหยิ่งและความรักสงบของเธอเหรอ? เดี๋ยวอสูรคนนี้แหละจะพังทลายมันลงมาเอง!

"หึ... หนีให้พ้นนะคุณหมอ เพราะพี่จะตามหลอกหลอนเธอทุกวัน" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองด้วยความคลั่งรักฉบับสายโหด ก่อนจะเดินเอามือล้วงกระเป๋าก้าวออกจากโรงอาหารคณะแพทย์ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของทุกคน