บทที่3 -ป้อมปราการของคุณหมอ

เสียงนกหวีดดังกึกก้องสลับกับเสียงตะโกนห้าวหาญทุ้มต่ำสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วลานเกียร์อันกว้างใหญ่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศยามเย็นที่ควรจะผ่อนคลายกลับอบอวลไปด้วยรังสีความกดดันมหาศาลจนแทบหายใจไม่ออก นักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งนับหลายร้อยชีวิตในชุดเสื้อยืดสีขาวก้มหน้าลงต่ำ นั่งกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนลานคอนกรีตที่ยังคงคายความร้อนระอุจากแสงแดดตอนกลางวัน

และผู้อยู่เบื้องหลังความหวาดกลัวทั้งหมดนี้... ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นว้ากด้านหน้า

‘สายฟ้า’ ในฐานะเฮดว้ากคณะวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกลปี 3 สวมเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มตัวเก่งที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นลายสักมังกรทมิฬลากผ่านแผ่นอกแกร่งยาวขึ้นมาจนถึงช่วงไหล่ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับภาพวาดดุดันไร้ความปรานี แผลติดผ้าก๊อซเล็กๆ ที่คิ้วซ้ายไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองรุ่นน้องตรงหน้าด้วยความนิ่งสนิทและเย็นชาจนไม่มีใครกล้าสบตา

"พวกคุณมาสายไปห้านาที! ในหน้างานจริง... ห้านาทีของวิศวะเครื่องกลหมายถึงแรงดันหม้อต้มระเบิด หรือระบบฟันเฟืองเหล็กกล้าตัดแขนเพื่อนร่วมงานจนขาด! ถ้าแค่วินัยพื้นฐานยังทำไม่ได้ ก็ถอดป้ายชื่อแล้วไสหัวออกไปจากคณะนี้ซะ!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทรงพลังดั่งอัสนีบาตตวาดกร้าว ทำเอาเฟรชชี่หลายคนสะดุ้งสุดตัว พี่ว้ากคนนี้ขึ้นชื่อเรื่อง ‘ไม่เคยยอมใคร’ และ ‘เด็ดขาด’ ที่สุดในประวัติศาสตร์คณะ ไม่ว่าจะเป็นลูกคุณหนูตระกูลใหญ่ หรือเด็กเส้นจากที่ไหน หากทำผิดกฎของสายฟ้า... บทลงโทษมีเพียงหนึ่งเดียวคือความโหดเหี้ยมเท่าเทียมกัน ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อสิ้นสุดชั่วโมงเชียร์อันแสนทรหด สายฟ้าก้าวลงจากแท่นว้ากด้วยท่าทางสง่างามปนดิบเถื่อน พวกรุ่นน้องรีบแยกย้ายหนีไปคนละทิศละทางด้วยความโล่งอก ระหว่างที่เขากำลังเดินไปที่โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะเพื่อหยิบกระเป๋า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก็ถูกดักหน้าโดยดาวมหาวิทยาลัยคนดังจากคณะนิเทศศาสตร์

"พี่สายฟ้าคะ... คือเจนซื้อน้ำอัญชันมะนาวเย็นๆ มาฝากค่ะ เห็นพี่สายฟ้าตะโกนเหนื่อยๆ" หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดกระโปรงรัดรูปเอ่ยเสียงหวานหยด พลางส่งยิ้มยั่วยวนที่หนุ่มๆ ทั้งมหาวิทยาลัยพร้อมยอมสยบ

สายฟ้าชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อร้ายยังคงนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก เขาปัดมือที่ยื่นแก้วน้ำมาให้อย่างไร้เยื่อใยจนแก้วน้ำเกือบหลุดมือหญิงสาว แววตาพญาเหยี่ยวตวัดมองด้วยความรำคาญใจ

"ไม่ต้องเอามาให้ รำคาญ" สายฟ้าตอบเสียงเรียบเย็นชา

"แต่เจนตั้งใจซื้อมาให้พี่เลยนะคะ เจนแค่อยาก..."

"บอกว่าไม่ต้องก็คือไม่ต้อง อย่าให้ต้องพูดซ้ำเป็นรอบที่สาม"

น้ำเสียงที่กดต่ำลงพร้อมรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำเอาดาวนิเทศหน้าถอดสี ถอยหลังหนีแทบไม่ทัน สายฟ้าไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนที่วิ่งเข้าหา ต่อให้สวยเซ็กซี่ระดับดาราเขาก็มองผ่านเหมือนอากาศธาตุ เพราะในสมองและหัวใจของอสูรตัวนี้... ตอนนี้มีเพียงใบหน้าหวานหยดของว่าที่คุณหมอคนสวยที่ทำแผลให้เขาเมื่อคืนก่อนเท่านั้นที่ติดแน่นสลัดอย่างไรก็ไม่ออก

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึง ‘เป้าหมาย’ ลืมความเหนื่อยล้าจากการว้ากไปจนหมดสิ้น เขาหันไปคว้ากล่องขนมคุกกี้ชื่อดังที่สั่งให้ไอ้พีชไปซื้อมาเตรียมไว้ พร้อมก้าวขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์คันยักษ์ของตน

"พวกมึง... กูไปตึกแพทย์ละนะ" สายฟ้าหันไปบอกกลุ่มเพื่อนว้ากที่นั่งขำกันอยู่

"เอาอีกแล้วเหรอวะไอ้สายฟ้า บุกถ้ำหมออีกแล้วเหรอ ท่าทางน้องนิ่มเขาจะบล็อกมึงทุกทางเลยนะ" เพื่อนๆ ตะโกนแซว

"หึ... บล็อกได้ก็ปลดบล็อกได้ ป้อมปราการหนาแค่ไหน กูก็จะทลายแม่งให้ดู" สายฟ้าพึมพำกับตัวเองด้วยความมั่นใจเด็ดเดี่ยว ก่อนจะสตาร์ทรถบิ๊กไบค์มุ่งหน้าสู่คณะแพทยศาสตร์ทันที

ณ ตึกเรียนรวมคณะแพทยศาสตร์ บรรยากาศเงียบสงบแตกต่างจากคณะวิศวกรรมศาสตร์อย่างสิ้นเชิง ‘นิ่ม’ เดินลงมาจากตึกเรียนพร้อมกับมินตราหลังจากจบคลาสเรียนระบบประสาทอันแสนยาวนาน ใบหน้าหวานละมุนฉายแววเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงดูนุ่มนวลชวนมอง

"นิ่ม แกดูนั่นดิ... พี่โหดของแกมาปักหลักรออีกแล้ว" มินตรายื่นมือมาสะกิดแขนเพื่อน พลางพยักหน้าไปทางลานจอดรถตึกเรียน

นิ่มถอนหายใจยาวเหยียดทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างสูงใหญ่ของสายฟ้าที่นั่งพิงบิ๊กไบค์คันใหญ่ในชุดช็อปวิศวะสุดเท่ ชายหนุ่มกำลังปฏิเสธสาวๆ คณะพยาบาลสองคนที่พยายามเข้ามาขอไลน์ด้วยสายตาดุดันจนพวกเธอต้องเดินหนี แต่พอสายฟ้าหันมาเห็นนิ่ม แววตาอสูรคู่นั้นกลับเปลี่ยนเป็นพราวระยับและเต็มไปด้วยความคลั่งรักในพริบตา

สายฟ้าก้าวขายาวๆ ตรงดิ่งเข้ามาหานิ่มทันที ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาแพทย์คนอื่นๆ ที่พากันมองดูสถานการณ์อย่างตื่นเต้น

"เรียนเสร็จแล้วเหรอครับหมอ? พี่ซื้อคุกกี้มาฝากจากร้านดังเลยนะ" สายฟ้ายื่นกล่องขนมมาตรงหน้านิ่ม พร้อมส่งยิ้มมุมปากที่เขาคิดว่าเท่ที่สุดให้เธอ

นิ่มหยุดเดิน เธอมองกล่องขนมตรงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อร้ายของชายหนุ่มด้วยสายตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความตื่นเต้นหรือขัดเขินแม้แต่นิดเดียว ป้อมปราการในใจของเธอยังคงตั้งรับอย่างหนาแน่น

"ขอบคุณค่ะพี่สายฟ้า แต่ฉันไม่รับค่ะ และรบกวนกรุณาเอาไปให้คนอื่นเถอะค่ะ" นิ่มเอ่ยเสียงเรียบ นุ่มนวลแต่ตัดรอนอย่างชัดเจน

"ทำไมวะ? พี่ตั้งใจซื้อมาให้เธอนะ คนอื่นพี่ไม่เคยให้ด้วยซ้ำ" สายฟ้าขมวดคิ้วหนา เริ่มรู้สึกหงุดหงิดที่โดนปฏิเสธซึ่งหน้า คนอย่างเขาไม่เคยต้องง้อใคร และไม่เคยยอมใคร แต่กับผู้หญิงคนนี้เขาดึงความอดทนมาใช้มากที่สุดในชีวิตแล้ว

"เพราะฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ค่ะ และฉันก็บอกไปหลายรอบแล้วว่านิ่มไม่อยากมีแฟน ไม่อยากโดนใครตามตื้อ และชอบชีวิตสงบๆ การที่พี่มาดักรอนิ่มแบบนี้ มันทำให้ฉันอึดอัดและเป็นเป้าสายตาของคนอื่นค่ะ" นิ่มอธิบายอย่างตรงไปตรงมา แววตาหวานไม่มีความสั่นไหวเลยสักนิด

"พี่ประกาศไปแล้วไง ว่าพี่จะจีบเธอ ใครหน้าไหนกล้ามองพี่จะตบให้ตาหลุด แล้วเธอจะกลัวอะไรวะ?" สายฟ้าบอกเสียงดุ ขยับเข้าใกล้จนแทบจะชิดร่างบาง

"นั่นแหละค่ะคือปัญหา! ความป่าเถื่อนและชอบใช้กำลังของพี่มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยเลยสักนิด แต่มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ค่ะ" นิ่มสวนกลับทันควันอย่างไร้ความกลัว "ขอตัวนะคะ"

ร่างบางเดินเบี่ยงตัวหนีไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง มินตรารีบเดินตามไปติดๆ ทิ้งให้สายฟ้ายืนถือกล่องขนมค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าหล่อร้ายบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจและความโกรธขึง มือหนากำกล่องขนมแน่นจนมันบดบี้

"โธ่เว้ย! หยิ่งนักนะ..." ชายหนุ่มสบถลั่นในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องมองตามแผ่นหลังบางของดาวคณะแพทย์ที่เดินจากไปอย่างไม่ลดละ

ความรู้สึกแปลกใหม่แล่นพล่านไปทั่วอก... ยิ่งเธอไม่สนใจ ยิ่งเธอปฏิเสธอย่างเย็นชา มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความต้องการครอบครองในตัวอสูรตัวนี้ให้ทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่าพันทวี

คนอย่างสายฟ้า... อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยมีคำว่าพ่ายแพ้ในพจนานุกรมของเขา ยิ่งป้อมปราการของคุณหมอหนาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากจะบุกเข้าไปขยี้และยึดครองหัวใจของเธอให้ราบคาบมากขึ้นเท่านั้น!

"แล้วเราจะได้เห็นดีกัน... หมอนิ่ม" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้าย แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดุดันอันน่ากลัว