บทที่8 -ก็แค่พี่สายรหัส

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมารำไรผ่านกระจกใสของห้องสมุดคณะแพทยศาสตร์ บรรยากาศรอบตัวยังคงเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของหน้ากระดาษตำราเรียนเล่มหนา ‘นุ่มนิ่ม’ นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวในสุด นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองข้อความในไอแพดสลับกับสมุดโน้ต

ช่วงนี้หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงแปลก ๆ ทันทีที่นึกถึงใบหน้าหล่อร้ายของอสูรแห่งวิศวะอย่าง ‘สายฟ้า’ ภาพผู้ชายร่างยักษ์รอยสักเต็มตัวที่คุกเข่าป้อนนมลูกแมวจรจัดอย่างอ่อนโยนใต้ร่มไม้หลังอู่ซ่อมรถวันนั้น ยิ่งคิดทีไรก็ทำเอาดวงหน้านวลผ่องร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ จากความรู้สึกต่อต้านในความป่าเถื่อนของเขาในตอนแรก บัดนี้ป้อมปราการหนาแน่นในใจของคุณหมอสาวกลับเริ่มสั่นคลอนและแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดี ๆ โดยที่เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัว

“นิ่ม... พี่ธีไลน์มาบอกว่า เย็นนี้มีนัดเลี้ยงสายรหัสเรานะ ร้านอาหารหรู ๆ หน้ามหาลัยน่ะแก พี่เค้าย้ำด้วยนะว่าแกต้องไปให้ได้” ‘มินตรา’ ผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมสายรหัสบอกเสียงตื่นเต้น ทันทีที่เดินกลับมาจากเคาน์เตอร์ยืมหนังสือก็รีบกระซิบกระซาบพลางยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ดู

นิ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ ความรู้สึกอึดอัดแล่นจี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้

‘พี่ธี’ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 3 หนุ่มหล่อ โปรไฟล์ดี ดีกรีลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ผู้เป็นพี่รหัสของพวกเธอ พี่ธีตามจีบนิ่มมาตั้งแต่สมัยเธอยังเป็นเฟรชชี่ปี 1 แม้นิ่มจะพยายามเว้นระยะห่างและปฏิเสธอย่างสุภาพทุกครั้งตามสไตล์รักสงบของเธอ แต่เขาก็ไม่เคยละความพยายาม ยิ่งช่วงนี้มีข่าวลือหนาหูเรื่อง ‘สายฟ้า วิศวะ’ มาตามตื๊อนิ่มจนไลน์กลุ่มคณะแทบระเบิด พี่ธีที่ปกติจะรักษาภาพลักษณ์ว่าที่คุณหมอผู้สุขุมก็ดูเหมือนจะเริ่มนั่งไม่ติด เขาแสดงออกค่อนข้างชัดเจนว่าเขาชอบเธอ แต่เป็นเธอเองที่คิดกับเขาแค่พี่รหัสเท่านั้น

เวลาหกโมงเย็น ณ ร้านอาหารสไตล์ฟิวชันสุดหรูตกแต่งสไตล์โมเดิร์นหน้ามหาลัย โต๊ะอาหารขนาดกลางถูกจับจองโดยสมาชิกสายรหัสของนิ่ม ทว่าบรรยากาศกลับดูบางตา เพราะมีเพียงน้องปี 1 พี่ธีปี 3 และนิ่มกับมินตราที่เป็นปี 2 เท่านั้น ส่วนพวกพี่ ๆ ชั้นคลินิกตั้งแต่ปี 4 ปี 5 ไปจนถึงพี่ใหญ่ปี 6 (Extern) ต่างส่งข้อความมาขอโทษในไลน์กลุ่มสายรหัสตั้งแต่บ่ายเนื่องจากติดราวน์วอร์ดและอยู่เวรดึก

นิ่มนั่งอยู่มุมหนึ่งโดยมีพี่ธีสวมเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมดูดีนั่งประกบอยู่ข้างกายไม่ห่าง

“นิ่ม ทานนี่หน่อยสิครับ พี่สั่งของโปรดเรามาให้ทั้งนั้นเลยนะ” ธีเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางตักอาหารมาวางในจานของเธอ สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าหวานอย่างเปิดเผยจนเพื่อน ๆ และน้อง ๆ ในสายรหัสพากันส่งยิ้มล้อเลียน

“ขอบคุณค่ะพี่ธี แต่นิ่มตักเองได้ค่ะ” นิ่มตอบเสียงเรียบ นิ่งสนิท พยายามรักษาความสุภาพไว้ตามประสา

“ช่วงนี้เห็นนิ่มดูเหนื่อย ๆ นะ... อ้อ แล้วเรื่องข่าวลือไร้สาระพวกนั้น พี่ว่านิ่มอย่าไปสนใจมันเลยนะ” ธีขยับยิ้ม ทว่าแววตากลับฉายแววความฉุนเฉียวเมื่อพูดถึงประเด็นนี้ 

“พวกวิศวะวัน ๆ ก็มีแต่เรื่องชกต่อย ป่าเถื่อน ไร้อารยธรรม คนประเภทอย่างสายฟ้าเนี่ย... โปรไฟล์แบบนั้น แถมนิสัยดิบเถื่อนไม่มีอนาคต พี่ไม่อยากให้นิ่มเอาชื่อเสียงดาวคณะแพทย์ไปแปดเปื้อนกับคนพรรค์นั้นเลยครับ มันคนละระดับกัน”

คำพูดเหยียดหยามเบา ๆ ทว่าเฉือนลึกของธี ทำให้นิ่มขมวดคิ้วสวยทันควัน ความรู้สึกอึดอัดใจทวีคูณขึ้นจนแทบสำลัก ในใจของเธออยากจะสวนกลับไปว่าสายฟ้าไม่ได้มีดีแค่เรื่องใช้กำลัง แต่เขายังเป็นอัจฉริยะระดับว่าที่เกียรตินิยมที่มีมุมอบอุ่นซ่อนอยู่ แต่... เพราะพี่ธีเป็นรุ่นพี่สายรหัสทำให้นิ่มต้องกล้ำกลืนความไม่พอใจเอาไว้และได้แต่เงียบงัน

ทว่าความอึดอัดยังไม่จบแค่นั้น เมื่อขากลับ พี่ธีถือวิสาสะเดินตามมาส่งนิ่มจนถึงลานหน้าคณะเพื่อจะไปส่งที่หอพัก โดยที่มินตราขอไปทำทุระต่อกับครอบครัว ไม่ได้ตามกลับมาด้วย

“พี่ธีคะ นิ่มกลับเองได้ค่ะ ไม่รบกวนดีกว่า” นิ่มบอกพลางก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง

“ไม่รบกวนเลยครับน้องนิ่ม พี่เป็นพี่สายรหัสนะ อีกอย่างพี่ไม่ปล่อยให้นิ่มเดินคนเดียวหรอก เผื่อมีพวกไม่น่าไว้วางใจแถวนี้มาเดินเพ่นพ่านคุกคาม” ธีพูดจาเหน็บแนมเสียงดัง พร้อมกับเอื้อมมือหนาหมายจะคว้าข้อมือเรียวของนิ่มเพื่อดึงให้เดินตาม

“เค้าบอกว่าไม่ต้อง... มึงไม่ได้ยินเหรอวะ!”

พลั่ก!

แรงผลักมหาศาลจากด้านหลังทำให้ร่างของธีเซถลาไปหลายก้าว ทันทีที่หันกลับไปมอง บรรยากาศรอบกายพลันเงียบกริบและอุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าใจหาย ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของ ‘สายฟ้า’ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีน้ำเงินเข้มตัวโคร่ง นัยน์ตาคู่คมกริบดั่งพญาเหยี่ยวฉายแววดุดัน โหดเหี้ยม และแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัวจนน่าขนลุก มือหนาของเฮดว้ากหนุ่มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขยับสั่นด้วยความโกรธจัด เขาแอบตามมาดูแลเธอตั้งแต่ที่ร้านอาหารแล้ว แต่กลับต้องมาได้ยินไอ้หน้าติ๋มคราบหมอนี่พูดจาดูถูกและพยายามจะถึงเนื้อถึงตัวเธอ

‘หนอย... กูเฝ้าดูแลประคบประหงมของกูมาอย่างดี มึงเป็นใครวะดอดจะมาตีท้ายครัวกู’ สายฟ้าคิดอย่างไม่พอใจพร้อมกับสาวเท้าเตรียมจะพุ่งเข้าไปประเคนหมัดใส่หน้าหล่อ ๆ ของธีให้หงายคว่ำคาตีนตามสัญชาตญาณอสูรร้ายสุดป่าเถื่อนของตน

“พี่สายฟ้า! หยุดนะ!” นิ่มรีบก้าวเอาตัวเข้าขวางหน้าชายหนุ่มร่างยักษ์ไว้ทันที มือบางตีเข้าที่แผงอกแกร่งของเขาเพื่อรั้งไว้

“ถ้าพี่คิดจะใช้กำลังชกต่อยอีก นิ่มจะไม่คุย ไม่มองหน้า และจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่อีกนะ!”

คำประกาศเด็ดขาดและแววตาจริงจังดื้อรั้นของนิ่มเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนกองเพลิงคลั่ง สายฟ้าชะงักงัน หมัดที่กำแน่นค่อย ๆ คลายออก ใบหน้าหล่อร้ายบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจขั้นสุด แต่เพราะคำขู่ของคนตรงหน้ามีอิทธิพลเหนือสิ่งอื่นใด ชายหนุ่มจึงยอมสะกดอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองลงอย่างเหลือเชื่อ

เขาถอนหายใจหนักหน่วง ลิ้นดันกระพุ้งแก้มพลางตวัดสายตาคมกริบข้ามไหล่บางไปมองธีที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างหลัง

“หึ...” สายฟ้ากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทลึกล้ำราวกับมาเฟียที่พร้อมจะขยี้ศัตรูด้วยวิธีที่เหนือชั้นกว่า “เห็นแก่ที่หมอนิ่มขอไว้... กูจะไม่ใช้กำลัง”

“อย่ามายุ่งกับหมอนิ่มอีก เห็นไหมว่าคนเขาไม่ชอบ” สายฟ้าพูดเสียงรอดไรฟัน

“แล้วนายมายุ่งอะไรด้วย ฉันกับน้องนิ่มเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องคณะเดียวกัน แถมยังเป็นสายรหัสเดียวกันด้วย” ธีพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ทว่าน้ำเสียงยังคงสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัวร่างยักษ์ตรงหน้า

“สาบานว่าคิดแค่นั้นจริงๆ” สายฟ้าพูดหยั่งเชิง น้ำเสียงนิ่งสนิททว่ากดดัน

“ฉันจะคิดอย่างไรมันก็เรื่องของฉัน... น้องนิ่มครับกลับกันเถอะครับ พี่จะไปส่งที่หอพักเอง” ธีพูดพร้อมกับเอื้อมมือจะจับข้อมือนิ่มให้เดินตามอีกครั้ง

“นี่มึงอยากมีเรื่องจริงๆ ใช่ไหม” สายฟ้าก้าวมายืนบังนิ่มไว้ กัดฟันถามด้วยความอดทนที่จวนจะระเบิด

“พอ! หยุดทั้งสองคนค่ะ นิ่มบอกว่าเดินกลับเองได้ และถ้าหลังจากนี้เห็นว่าทะเลาะหรือมีเรื่องกันอีก นิ่มจะไม่คุยด้วยทั้งสองคนเลยนะคะ!” นุ่มนิ่มประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหมุนตัวเดินก้าวฉับ ๆ ออกไปทันที

ลับสายตาหลังจากที่นุ่มนิ่มเดินพ้นไปแล้ว ภาพลักษณ์นุ่มนวลเป็นคุณชายหมอของธีก็มลายหายไปทันที เขากระตุกยิ้มหยันพลางจัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่

“เลิกยุ่งกับน้องนิ่มซะ แกไม่เหมาะกับเขาหรอก คนละระดับกันเห็นๆ” ธีพูดอย่างถือดี

“ก็ลองดู... ว่าเกมนี้ใครจะชนะ!” สายฟ้าทิ้งท้ายด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงรังสีความกดดัน

หมอธีมองตามหลังร่างสูงใหญ่พลางแค่นยิ้มย่ามใจในความคิดของตัวเอง...

โดยที่เขาเองอาจจะยังไม่รู้เลยว่า... อสูรร้ายอย่างสายฟ้านั้น เวลาที่ล่าเหยื่อด้วยสมองและเล่ห์เหลี่ยม มันน่ากลัวยิ่งกว่าตอนใช้กำลังเป็นไหน ๆ และคนอย่างเขาต่างหาก... ที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย