Se connecterเสียงเครื่องยนต์ทรงพลังของรถซูเปอร์คาร์สีดำด้านเคลื่อนตัวมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าชั้นล่างของหอพักคณะแพทยศาสตร์ในเวลาเกือบหนึ่งทุ่มตรง หลังจากที่สายฟ้าพานิ่มไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารบรรยากาศส่วนตัวริมแม่น้ำตามใจชอบของเขา (ซึ่งส่วนใหญ่เขาจะเป็นฝ่ายสั่งอาหารให้เธอทานเสียมากกว่า) ทันทีที่รถหรูจอดสนิท นิ่มก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมจะลงจากรถทันทีเพราะกลัวว่าใครจะมาเห็นเข้าอีก
“เดี๋ยว...” เสียงทุ้มต่ำของสารถีหนุ่มรั้งไว้ พร้อมกับมือหนาที่ยื่นมาจับข้อมือเล็กของเธอเอาไว้หลวม ๆ
“มีอะไรอีกคะพี่สายฟ้า? นิ่มต้องรีบขึ้นไปอ่านหนังสือสอบควิซวันพรุ่งนี้ต่อค่ะ” นิ่มหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ใบหน้าคมคายหล่อร้ายในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีน้ำเงินเข้มตัวใหม่จ้องมองเธอด้วยสายตาพราวระยับ
สายฟ้าไม่พูดเปล่า เขาเอื้อมมือไปหยิบไอแพดของตัวเองที่วางอยู่ตรงคอนโซลกลาง ยื่นมาตรงหน้านิ่ม บนหน้าจอเปิดหน้าแอปพลิเคชันปฏิทินที่มีแถบสีสันต่าง ๆ ถูกบันทึกไว้เต็มไปหมด ทันทีที่นิ่มกวาดสายตามองตัวอักษรเหล่านั้น ดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้างด้วยความอัศจรรย์ใจและมึนตึบในเวลาเดียวกัน
‘07.00 น. หมอนิ่มเข้าเรียนตึกเรียนรวม / สายฟ้าไปส่งหน้าตึก’
‘12.00 น. พักเที่ยงหมอนิ่ม (ห้ามใครตื้อ) / กินข้าวโรงอาหารแพทย์’
‘16.30 น. เลิกเรียน / ไปรับกลับหอ หรือไปติวที่อู่’
‘21.00 น. หมอนิ่มนอน (ห้ามกวน) ’
“นี่มันอะไรกันคะพี่สายฟ้า?!” นิ่มแหวใส่เสียงขุ่น จ้องมองตารางชีวิตของตัวเองที่ถูกอสูรแห่งวิศวะเข้ามาจัดการเบ็ดเสร็จโดยที่เธอไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยสักนิด “พี่เอาตารางเรียนกับเวลาส่วนตัวของนิ่มมาจากไหน แล้วมีสิทธิ์อะไรมาจัดแจงชีวิตนิ่มแบบนี้?”
“พี่ก็ใช้ความสามารถหามาจนได้แหละน่า” สายฟ้าตอบหน้าตายพลางกระตุกยิ้มร้ายเมื่อเห็นท่าทางโมโหฟัดเหวี่ยงเหมือนแมวพยศของคนตรงหน้า “ส่วนเรื่องสิทธิ์... พี่บอกไปแล้วไงว่าพี่จีบเธออยู่ ตารางเรียนแพทย์มันแน่นฉิบหาย ถ้าพี่ไม่จัดเวลาแบบนี้ พี่จะได้เจอหน้าแฟนพี่ตอนไหน หืม?”
“นิ่ม-ไม่-ใช่-แฟน-พี่!” นิ่มเน้นเสียงหนักแน่น ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนต้องเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวที่จ้องมองมาอย่างสื่อความหมายลึกซึ้ง “แล้วก็นิ่มขอร้องเถอะค่ะ เลิกเอาความเอาแต่ใจของพี่มาเป็นที่ตั้งสักที นิ่มเรียนหนักมาก ไม่มีเวลามาเล่นสนุกขับรถเล่นหรือนั่งกินข้าวกับพี่ทุกวันหรอกนะ”
“พี่ไม่ได้มาชวนเล่นสนุก...” น้ำเสียงของสายฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา แววตาดุดันคู่นั้นไม่มีกระแสล้อเลียนหลงเหลืออยู่ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นจนกลิ่นอายบุรุษเพศอันดิบเถื่อนโชยเข้าจมูกนิ่มในระยะประชิด “พี่รู้ว่าหมอเรียนหนัก และพี่ก็ไม่ได้จะมาทำตัวน่ารำคาญขัดเวลาเรียนของเธอ แต่พี่แค่อยากมาอยู่ใกล้ ๆ คอยดูแล... พี่พูดคำไหนคำนั้นหมอนิ่ม ป้อมปราการของเธอพี่จะพังมันด้วยความจริงใจของพี่ ไม่ใช่ใช้กำลัง”
ประโยคที่ตรงไปตรงมาบวกกับความจริงใจในดวงตาของอสูรร้ายทำเอาหัวใจของนิ่มกระตุกรัวอย่างรุนแรง ป้อมปราการในใจสั่นคลอนไปวูบหนึ่ง เธอเม้มริมฝีปากแน่นรีบเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าแดงก่ำ
“ขอบคุณสำหรับอาหารเย็นค่ะ! และไม่จำเป็นต้องไปส่งตอนเจ็ดโมงเช้านะคะ นิ่มเดินไปเองได้!” นิ่มหันมาพูดรัวเร็วใส่คนในรถก่อนจะปิดประตูดังปัง แล้วรีบวิ่งขึ้นหอพักคณะแพทย์ไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เฮดว้ากหนุ่มมองตามหลังร่างบางในชุดนักศึกษาแพทย์ตัวเล็กด้วยแววตาคลั่งรักและมุ่งมั่นอย่างน่ากลัว
เช้าวันต่อมา ด้วยความที่นิ่มกลัวว่าสายฟ้าจะมารับที่หออย่างที่ประกาศไว้ เธอจึงแอบออกมาจากหอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
บรรยากาศที่ห้องสมุดคณะแพทยศาสตร์ยังคงเงียบสงบ นิ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างมุมประจำ รอบตัวเต็มไปด้วยกองตำราแพทย์เล่มหนาและสมุดโน้ตสรุปวิชาระบบประสาทที่เธอต้องสอบเก็บคะแนนในสัปดาห์หน้า ใบหน้าหวานฉายแววเคร่งเครียด ดวงตาคู่สวยจับจ้องหน้าจอไอแพดสลับกับข้อความในหนังสืออย่างใช้สมาธิขั้นสุด โดยมีมินตรานั่งฟุบหลับอยู่ฝั่งตรงข้ามเนื่องจากอ่านหนังสือโต้รุ่งมาเมื่อคืน
พรึบ...
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ และแรงกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยหยุดลงที่ข้างโต๊ะ นิ่มขมวดคิ้วสวยพลางเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และนั่นก็ทำให้เธอต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของสายฟ้ายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือหนาหิ้วถุงผ้าสีขาวใบใหญ่วางลงบนโต๊ะเบา ๆ
“พี่สายฟ้า! พี่มาที่นี่ได้ยังไงคะ? ที่นี่ห้องสมุดคณะแพทย์นะ” นิ่มกระซิบเสียงเบาแหวใส่ทันควัน พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตระหนก ซึ่งก็เป็นไปตามคาด นักศึกษาแพทย์คนอื่น ๆ ในห้องสมุดต่างพากันหันมามองพญาเหยี่ยวหลงถิ่นตัวนี้ด้วยสายตาหวาด ๆ ปนสงสัย
“เดินมาดิ ขาพี่ไม่ได้หักสักหน่อย” สายฟ้าตอบกวน ๆ เสียงเรียบต่ำ ก่อนจะถือวิสาสะลากเก้าอี้ตัวข้าง ๆ นิ่มแล้วหย่อนก้นนั่งลงข้างเธอทันทีโดยไม่ขออนุญาต ชายหนุ่มเปิดถุงผ้าแล้วหยิบตำรากลศาสตร์วิศวกรรมเล่มหนาปึกไม่แพ้ของเธอขึ้นมาวาง
“พี่จะมานั่งตรงนี้ไม่ได้นะ คนอื่นเขาไม่มีสมาธิกันพอดี...” นิ่มพยายามจะไล่ แต่อีกฝ่ายกลับยกนิ้วชี้หนาขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากอิ่มของเธอเบา ๆ สัมผัสอุ่นวาบจากปลายนิ้วสากทำให้นิ่มสะดุ้งนิ่งงันไปราวกับต้องมนต์สะกด
“ชู่... ในห้องสมุดห้ามส่งเสียงดังนะครับคุณหมอ” สายฟ้ากระตุกยิ้มร้าย แววตาคมปลาบพราวระยับอย่างผู้ชนะ
“พี่ไม่ได้มาป่วน พี่มานั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนเธอเฉย ๆ ดูดิ... พี่ก็มีสอบเหมือนกัน ส่วนเรื่องที่เมื่อเช้าเธอหนีพี่มามหาลัยก่อน ฝากไว้ก่อนเดี๋ยวไว้พี่คิดบัญชีเธอแน่!”
นิ่มทำตาโต รีบเอามือตะปบมือหนาของเขาให้ยัดซองขนมกลับลงไปในถุงผ้าตามเดิม “แล้วนั่นขนมเอาเข้ามาได้ยังไงคะ! ห้องสมุดคณะแพทย์ห้ามนำอาหารเข้าเด็ดขาดเลยนะ เดี๋ยวบรรณารักษ์เดินมาดุกันพอดี”
“ก็แอบเอาเข้ามาให้เธอนั่นแหละ กิน ๆ ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ดูต้นทางให้เอง” สายฟ้ากระซิบตอบเสียงเบากวนประสาท ยิ่งทำให้มินตราที่เพิ่งตื่นได้แต่ทำหน้าเหวอมองคนโน้นที คนนี้ทีด้วยความมึนงงสงสัย
ส่วนนิ่มได้แต่ทำตาปริบ ๆ มองอสูรร้ายที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนโหมดเข้าสู่ความสงบได้อย่างน่าเหลือเชื่อ สายฟ้าเปิดตำราวิศวะของตัวเองแล้วเริ่มลงมืออ่านอย่างจริงจัง ใบหน้าคมคายด้านข้างยามที่เขาเพ่งมองสมุดและกดปากกาคำนวณสูตรฟิสิกส์ดูเคร่งขรึมและฉลาดเฉลียวขึ้นมาในพริบตา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ท่าทางจริงจังไม่วอกแวกทำให้นิ่มรู้สึกทึ่งซ้ำสอง
เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า บรรยากาศภายในมุมห้องสมุดแห่งนั้นกลับอบอวลไปด้วยความลงตัวอย่างประหลาด ความเงียบสงัดถูกทำลายด้วยเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงขีดเขียนปากกา ทุกครั้งที่นิ่มเริ่มทำหน้าเครียดหรือถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า มือหนาของสายฟ้าก็จะเลื่อนมากุมมือเธอเบา ๆ ใต้โต๊ะเพื่อเป็นการให้กำลังใจ โดยที่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ตำราเรียนของตัวเอง
สัมผัสที่อบอุ่น อ่อนโยน และใส่ใจอย่างที่สุดโดยไม่มีการบังคับหรือคุกคามในแบบเดิม ๆ กำลังทำให้หัวใจของหมอนิ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอแอบชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มของเขา รอยสักมังกรทมิฬที่โผล่พ้นแขนเสื้อดูดุดันน่ากลัวในสายตาคนอื่น บัดนี้ในสายตาของเธอมันกลับดูมั่นคงดั่งกำแพงหินที่พร้อมจะปกป้องเธอจากทุกอันตราย
แต่ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน
“อ้าว... พี่สายฟ้า มานั่งทำอะไรที่คณะแพทย์เหรอคะ? เจนตามหาตั้งนานแน่ะ”
เสียงหวานแหลมที่แฝงไปด้วยความริษยาดังขึ้นขัดจังหวะ นิ่มและมินตรารวมถึงสายฟ้าเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ปรากฏร่างของ ‘เจน’ ดาวคณะนิเทศศาสตร์ในชุดกระโปรงรัดรูปยืนกอดอกส่งยิ้มหวานหยดมาให้สายฟ้า แต่แววตาที่ตวัดมองนิ่มกลับเต็มไปด้วยความจงเกลียดจงชังอย่างปิดไม่มิด
สายฟ้าชะงัก ใบหน้าหล่อร้ายแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทและเย็นชาขึ้นมาในพริบตา รังสีอำมหิตอันเป็นเอกลักษณ์ของเฮดว้ากคณะวิศวะแผ่ซ่านออกมาจนเจนถึงกับหน้าถอดสี
“มีธุระอะไร?” สายฟ้าถามเสียงเรียบต่ำและห้วนกระด้าง แตกต่างจากน้ำเสียงที่ใช้คุยกับนิ่มอย่างสิ้นเชิง
“คือ... เจนแค่อยากมาชวนพี่สายฟ้าไปกินชาไข่มุกน่ะค่ะ เห็นเพื่อนบอกว่าพี่มาแถวนี้ เจนไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าพี่สายฟ้าจะชอบมานั่งที่ห้องสมุดคณะแพทย์ที่น่าเบื่อแบบนี้... หรือว่ามี ‘ใคร’ มา 'อ่อย' หรือทำอะไรที่ทำให้พี่ลำบากใจหรือเปล่าคะ?” เจนจิกสายตามาทางนิ่ม พลางแสร้งหัวเราะเบา ๆ
นิ่มนิ่งสนิท ใบหน้าหวานเรียบตึง ป้อมปราการความนิ่งของเธอทำงานทันที เธอไม่มีความจำเป็นต้องลงไปเกลือกกลั้วกับสงครามประสาทไร้สาระแบบนี้ ทว่ายังไม่ทันที่นิ่มจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างสูงใหญ่ของสายฟ้าก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนค้ำหัวดาวนิเทศ แผงอกแกร่งและแววตาคู่คมฉายแววโหดเหี้ยมและรำคาญใจขั้นสุด
“พูดให้มันดี ๆ นะเจน...” สายฟ้ากดเสียงต่ำจนน่ากลัว “ที่นี่ห้องสมุด ต้องการความสงบ และหมอนิ่มก็ไม่เคยอ่อยกู มีแต่กูเนี่ยที่เสนอหน้ามาตามตื้อเขาเอง ถ้ารู้ตัวว่ากลิ่นน้ำหอมไร้สาระของเธอมันกำลังส่งกลิ่นรบกวนเวลาอ่านหนังสือของแฟนกู... ก็ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน!”
คำประกาศกร้าวปนดิบเถื่อนกลางห้องสมุดทำเอาเจนอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดด้วยความอับอายและหวาดกลัวสายตาอสูรของสายฟ้า เธอสะบัดหน้าหนีแล้วรีบเดินกระแทกส้นสูงออกไปจากห้องสมุดทันที ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาแพทย์คนอื่น ๆ ที่แอบมองด้วยความสะใจ
สายฟ้าถอนหายใจอย่างหงุดหงิด หันกลับมามองร่างเล็กของนิ่มที่ยังคงนั่งนิ่ง ชายหนุ่มรีบนั่งลงข้างเธอ แววตาดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความกังวลใจระคนอยากง้อและเอ็นดูคนตรงหน้าอย่างปิดไม่มิด
“หมอ... พี่ขอโทษนะที่ทำให้รำคาญใจ พี่ไม่ได้อยากให้ยัยนั่นมา...”
“พี่สายฟ้าคะ...” นิ่มเอ่ยขัดเสียงเรียบ ช้อนสายตาคู่สวยขึ้นสบกับนัยน์ตาคมกริบของอสูรร้าย ทว่าคราวนี้ที่มุมปากหวานกลับจุดประกายรอยยิ้มบาง ๆ เป็นครั้งแรก รอยยิ้มละมุนที่ทำเอาโลกทั้งใบของสายฟ้าหยุดหมุนในพริบตา “ขอบคุณนะคะ... ที่ช่วยปกป้องนิ่ม”
ชายหนุ่มนิ่งงันไป ราวกับถูกหมัดฮุกเข้าที่หัวใจอย่างจัง ความรู้สึกอิ่มเอมและลิงโลดแล่นพล่านไปทั่วอกหนา เขาขยับยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ ยื่นมือหนาไปลูบหัวของว่าที่คุณหมอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ
ป้อมปราการที่ว่าหนาแน่นและแข็งแกร่ง... บัดนี้คล้ายจะมีรอยร้าวเล็ก ๆ ที่ถูกเติมเต็มด้วยความอบอุ่นของอสูรร้ายตัวนี้เสียแล้ว และดูท่าว่า... ตารางชีวิตของหมอนิ่มหลังจากนี้ คงต้องมีชื่อของ ‘สายฟ้า’ เข้ามาพัวพันไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน
แสงแดดจ้าสะท้อนผืนน้ำทะเลสีครามระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร ลมทะเลพัดโชยหอบเอาความสดชื่นและกลิ่นไอทะเลเข้ามาปะทะใบหน้าหวานของ ‘นิ่ม’ ที่ตอนนี้ขยับฐานะมาเป็นภรรยาตีตราจองของสายฟ้าอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว หลังจากเข้าพิธีวิวาห์เรียบง่ายทว่าอบอวลไปด้วยความสุข ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงปิดภาคเรียนพอดี สายฟ้าจึงตั้งใจจะพายัยตัวเล็กของเขาบินลัดฟ้าไปฮันนีมูนไกลถึงต่างประเทศแต่นิ่มกลับปฏิเสธ... เพราะเธอรู้ดีว่าชายหนุ่มเพิ่งเรียนจบและต้องเข้ามาบริหารดูแลอู่สายฟ้าโอเวอร์ไดรฟ์รวมถึงสนามแข่งไซโคลน สปีดเวย์แบบเต็มตัว งานเอกสารและดีลธุรกิจต่าง ๆ กำลังรัดตัวจนเขาแทบไม่ได้พัก นิ่มไม่อยากให้คนรักต้องทิ้งงานและหอบความกังวลไปไกลถึงต่างแดน เธอจึงเลือกที่จะชวนเขาลงใต้มาติดเกาะที่ภูเก็ตแทน“พี่สายฟ้าดูสิคะ ทะเลไทยสวยไม่แพ้ที่ไหนในโลกเลยนะ นิ่มบอกแล้วว่ามาที่นี่ก็พอ ไม่ต้องทิ้งงานไปไกล ๆ หรอกค่ะ” ร่างบางในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าพลิ้วสีขาวหันมาส่งยิ้มตาหยีให้สามีป้ายแดงขณะเดินทอดน่องอยู่บนหาดทรายขาวละเอียดสายฟ้าที่เดินตามหลังมาสวมกอดเอวคอดกิ่วของภรรยาจากทางด้านหลังทันที ซุกหน้าลงกับไหล่มนสูดความหอมกรุ่นเข้าปอดฟอดใหญ่ “ก็
หลังจากผ่านพ้นมรสุมความวุ่นวายและบทพิสูจน์ความรักอันหนักหน่วงมามากมาย ท้องฟ้าหลังพายุใหญ่ก็กลับมาสดใสและสงบเงียบอีกครั้ง แต่ความสงบสุขนั้นมักจะมาพร้อมกับบททดสอบใหม่เสมอ... โดยเฉพาะเมื่อ 'คุณหมอนิ่ม' ของสายฟ้าที่่ยิ่งโตก็ยิ่งเปล่งประกายความสวย ละมุนตาจนกลายเป็นดาวเด่นของคณะแพทยศาสตร์ แม้ว่านิ่มจะเรียนหนักจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แต่ความน่ารักเป็นธรรมชาติของเธอกลับดึงดูดให้หนุ่ม ๆ ทั้งในและนอกคณะแวะเวียนมาขายขนมจีบไม่เว้นแต่ละวัน บางรายถึงขั้นแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อมาขอคำปรึกษาจากนักศึกษาแพทย์สาวเลยทีเดียวและคนที่ไม่เป็นอันทำอะไรเลยก็คือ 'สายฟ้า'ชายหนุ่มในชุดช็อปวิศวะปี 4 ที่ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบอย่างเป็นทางการ ต้องคอยแวะเวียนมาทำหน้าตึง แผ่รังสีอำมหิตเป็นหมาหวงก้างอยู่ใต้ตึกคณะแพทย์แทบทุกวัน จนหนุ่ม ๆ พากันเข็ดขยาด แต่พอมานั่งคิดดูแล้ว... หลังจากเขาเรียนจบไป ต้องเข้าบริหารงานที่สนามแข่งและอู่สายฟ้าโอเวอร์ไดรฟ์เต็มตัว เขาคงไม่มีเวลาตามมาเฝ้าตามมาคุมยัยตัวเล็กของเขาได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบนี้แน่‘ถ้าอย่างนั้น... ก็ตีตราจองให้จบ ๆ ไปเลยดีกว่า’ความคิดนั้นทำให้สายฟ้ารีบแจ
ร่างบางของนิ่มกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้ามาภายในห้องรับรอง VIP ด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระทึกไม่หาย มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าอกเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เสียงกระหึ่มจากภายนอกก็ถูกตัดออกด้วยกระจกเก็บเสียงบานหนา สายฟ้าที่เพิ่งเคลียร์งานกับพายุและแบงก์เสร็จหันมาเห็นเธอเข้าพอดี ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งขรึมพลันเปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้นมาทันตา"ไปห้องน้ำนานจังครับ นิ่มเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาดูตื่น ๆ" สายฟ้าสาวเท้าเข้ามาหาพลางใช้หลังมือแตะแก้มเนียนเบา ๆ ด้วยความห่วงใยนิ่มลอบกลืนน้ำลาย เธอตัดสินใจส่งยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้า "เปล่าค่ะ พอดีคนเยอะน่ะค่ะ นิ่มเลยต้องเดินวนหาห้องน้ำที่ว่างอยู่ ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่สายฟ้า"เธอเลือกที่จะเงียบและไม่บอกเรื่องของหมื่นฟ้าให้คนรักฟัง เพราะรู้ดีว่าสายฟ้าเป็นคนใจร้อนและขี้หวงขนาดไหน หากรู้ว่ามีผู้ชายมาพูดจาแทะโลมใส่เธอที่หลังสนาม มีหวังอาณาจักรไซโคลน สปีดเวย์แห่งนี้คงได้นองเลือดก่อนที่การแข่งขันรอบถัดไปจะเริ่มขึ้นแน่ ๆ อีกอย่างเธอคิดว่ามันเป็นแค่การเจอกันโดยบังเอิญ และหลังจากวันนี้เธอกับผู้ชายเพลย์บอยคนนั้นก็คงไม่มีทา
กลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ เสียงยางบดเบียดกับผิวถนนดังเอี๊ยดอ๊าด และเสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่ดัดแปลงมาอย่างเต็มสูบดังก้องไปทั่วอาณาจักรความเร็วอันกว้างใหญ่ 'ไซโคลน สปีดเวย์' (Cyclone Speedway) สนามแข่งขันรถยนต์ทางเรียบมาตรฐานสากลแห่งใหม่ที่เป็นการร่วมทุนครั้งสำคัญของสามหนุ่มฮอตแห่งแก๊งวิศวะ—สายฟ้า พายุ และแบงก์วันนี้เป็นวันแข่งขันแมตช์สำคัญระดับประเทศ บรรยากาศรอบสนามจึงคึกคักเป็นพิเศษด้วยเหล่าบรรดาบายเออร์ สปอนเซอร์ และผู้ชมที่ตีตั๋วเข้ามาจนเต็มความจุของสเตนด์"พี่สายฟ้า... เสียงรถมันดังขนาดนี้เลยเหรอคะ นิ่มตื่นเต้นจัง"นิ่มที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์เรียบง่ายแต่กลับดูน่ารักสดใสจนตาพร่า เอ่ยถามชายหนุ่มข้างกายเสียงสั่น มือเรียวเล็กกุมกระชับมือหนาของสายฟ้าไว้แน่น สายตาของเธอกวาดมองรถแข่งสีสันฉูดฉาดที่กำลังวอร์มอัปอยู่บนแทร็กด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะนี่คือครั้งแรกในชีวิตที่คุณหมอฝึกหัดอย่างเธอได้ก้าวเข้ามาในสถานที่ที่เต็มไปด้วยอะดรีนาลีนแห่งนี้สายฟ้าในลุคเจ้าของสนามสุดเท่ สวมเสื้อแจ็กเก็ตทีมสีดำปักลายสายฟ้า ลอบยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มกระชับมือเล็กให้แน่นขึ้นพลางก้มลงก
สายลมหนาวพัดโบกสะบัดจนยอดหญ้าบนดอยสูงของจังหวัดเชียงรายเอนลู่ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 3 ของมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ ต่างอยู่ในชุดกราวน์สั้นทับด้วยเสื้อกันหนาวหนา ๆ กำลังสาละวนกับการจัดเตรียมสถานที่ภายในอาคารอเนกประสงค์ของหมู่บ้านชาวเขา นิ่มก้มหน้าก้มตาจัดเตรียมแผงยา และอุปกรณ์ตรวจวัดสัญญาณชีพอย่างคล่องแคล่วเพื่อเตรียมต้อนรับชาวบ้านที่มารอรับการตรวจรักษาใน 'ค่ายอาสาแพทย์แผนชุมชนบนดอยสูง'ปีนี้เธอขึ้นปี3 ส่วนสายฟ้าก็เป็นพี่วิศวะเครื่องกลปี4 ใกล้เรียนจบแล้วการมาออกค่ายต่างจังหวัดยาวนานถึงหนึ่งสัปดาห์เต็มในครั้งนี้ เป็นส่วนหนึ่งของวิชาการแพทย์ชุมชนและการส่งเสริมสุขภาพอนามัยในพื้นที่ห่างไกล นิ่มตั้งใจกับค่ายนี้มาก แต่ในใจลึก ๆ กลับมีความรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูกเพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เธอต้องห่างจาก 'คนขี้หวง' นานขนาดนี้"นิ่ม... เหม่ออะไรอยู่จ๊ะ อิพี่สายฟ้าวิดวะสุดหล่อฉุดกระชากวิญญาณเธอไปอีกแล้วเหรอ" 'มินตรา' เพื่อนสนิทเอ่ยแซวพลางยื่นขวดแอลกอฮอล์ล้างมือให้ นิ่มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนแก้มจะสุกปลั่งเป็นลูกตำลึงสุก"บ้าเหรอมิน... นิ่มแค่กำลังคิดย้อนทบทวนโดสยาแก้ไอของเด็กน่ะ"
หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้าระหว่างศัลยแพทย์รุ่นใหญ่กับอดีตเฮดว้ากหนุ่มที่หน้าตึกคณะแพทย์ผ่านพ้นไป รถยนต์ส่วนตัวของหมอเกริกพลก็เคลื่อนตัวกลับมาถึงบ้านหลังโตในเย็นวันนั้น อาจารย์หมอวัยกลางคนเดินเข้าบ้านด้วยท่าทีครุ่นคิด สายตาที่เคยเฉียบขาดบัดนี้ฉายแววสับสนกึ่งประทับใจจนผู้เป็นภรรยาอย่าง 'หมอพิมพ์พา' ซึ่งนั่งรอฟังข่าวอยู่ที่ห้องรับแขกต้องรีบวางมือจากหนังสือการแพทย์ในมือแล้วลุกเดินเข้ามาหา"เป็นยังไงบ้างคะคุณ ลูกชายบ้านนั้นป่าเถื่อนดุดันอย่างที่คนเขาบอกมาไหม แล้วนิ่มเป็นยังไงบ้าง" หมอพิมพ์พาเอ่ยถามด้วยความร้อนใจตามประสาแม่ที่หวงลูกสาวสุดหัวใจหมอเกริกพลถอนหายใจยาวพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวหรู "ดุดันน่ะจริง... รอยสักเต็มแขน ท่าทางนักเลงโตจนน่าโมโห แต่ผิดคาดตรงที่เด็กนั่นมีสมองและมีวุฒิภาวะเกินตัวมากพิมพ์พา เขายอมก้มหัวให้ผมอย่างนอบน้อม แถมวิสัยทัศน์การทำธุรกิจของเขายังอธิบายออกมาเป็นระบบระเบียบอย่างกับโครงสร้างโรงพยาบาลชั้นนำ ไม่มีท่าทีก้าวร้าวใส่ผมเลยสักนิด"หมอพิมพ์พาเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "ขนาดนั้นเลยเหรอคะ? อาจารย์หมอเกริกพลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบชมเด็กวัยรุ่นเนี่ยนะ""แค่บอกว







