ราตรีกาล ตอน ชั่วคราว 8

        ตาคมจ้องมองแผ่นหลังเล็กที่สั่นไหวด้วยแรงสะอื้น ใจอยากดึงรั้งเข้ามาสวมกอดปลอบประโลม แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะหล่อนเป็นแค่ผู้หญิงชั้นต่ำที่ซื้อมาระบายความใคร่ แต่ความรู้สึกลึกๆ มันบอกว่าน้ำอิงไม่ใช่ แต่ก็ยากจะยอมรับได้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกันแน่

        “รำคาญ...”

        ใช่ รำคาญ รำคาญที่สุด ไม่ชอบเลยผู้หญิงทุกคนต่างชอบและอยากวิ่งขึ้นเตียงกับเขา แต่หล่อนเป็นใครกัน เงินก็จ่ายไปแสนแพง ไม่สนหรอก ก็ในเมื่อเขาสมควรจะได้พรหมจรรย์ของเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

        “อึก! แกมันป่าเถื่อน แกมันชั่ว...” หันมาตะคอกใส่ใบหน้าหล่อด้วยความคับแค้นในทรวง

        “ป่าเถื่อนได้กว่านี้อีกนะ เอาอีกสักยกไหมก่อนฉันจะไปทำงาน”

        ก็ตอนนี้มันเช้าแล้ว จะว่าไปเขายังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนเลย ก็เล่นจัดชุดใหญ่จนฟ้าสาง

        “คนชั่ว...”

        “อ่า! คำก็ชั่วสองคำก็ชั่ว ชั่วยังไงก็ได้คร่อมเธอยันเช้าก็แล้วกันน่า” แล้วก็พลิกร่างขึ้นคร่อมคนตัวเล็กทันที

        ว้ายยยย

        “ทำเป็นสะดีดสะดิ้ง มาสนุกกันหน่อยไหม”

        แล้วก็เคลื่อนกายใหญ่มาอยู่กลางกายสาว ก่อนจะเอามือใหญ่แยกเรียวขาเล็กให้กว้าง แล้วสอดแทรกนิ้วตนไปกับกุหลาบงามของเธอ

        นัยน์ตาคมไหววูบเมื่อเห็นสิ่งที่ตนได้ทำกับน้ำอิง ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนี้ โคนขาของเธอเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง แล้วกุหลาบงามของเธอมันก็บวม จนเขาอดเป็นห่วงไม่ได้

        “เปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะไปทำงาน”

        ผละออกจากร่างเล็ก ลุกขึ้นเดินหนีหายไปยังห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายของตน ฝ่ายน้ำอิงเมื่อเป็นอิสระก็ได้แต่นอนเอาผ้าห่มคลุมโปงร้องไห้และสมเพชชีวิตตัวเอง

        “ฉันต้องหนีออกไปจากตรงนี้ให้ได้ ฉันต้องหนีไปจากไอ้เลวนั่น” หมายมาดเพียงลำพัง

        นานเท่าไหร่ไม่รู้เธอที่ร้องไห้ จนเผลอหลับไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ร่างสูงใหญ่แต่งตัวด้วยชุดสูทสากลกำลังยืนมองหล่อนที่คลุมโปงอยู่ใต้ผ้าห่ม

        “เธอต้องอยู่ในนี้ อย่าหวังว่าจะหนีไปไหนได้อิง”

        พูดกับร่างเล็กที่นอนหายใจสม่ำเสมอก่อนเดินจากไป แล้วก็กลับเข้ามาอีกพร้อมกับข้าวต้มกุ้งและยาแก้อักแสบ เมื่อจัดการเอาทุกอย่างวางไว้โต๊ะข้างหัวเตียงแล้วก็เดินออกไปจากห้องอีกครั้ง และครั้งนี้ในมือเขาก็มีโซ่กับกุญแจเพื่อจะมาล่ามไม่ให้เธอได้แผลงฤทธิ์ตอนตื่น

        “ฉันเลวเพราะเธอเป็นสมบัติของฉัน ฉันมีสิทธิ์ทำอะไรกับเธอก็ได้”

        ดึงผ้าห่มออกพูดกับคนนอนหลับ แล้วหอมแก้มเธอแผ่วบา ก่อนจะเดินไปยังเท้าเล็ก แล้วเอาโซ่ที่ยาวพอให้เดินไปไหนมาไหนในห้องได้สะดวกผูกล่ามไว้กับข้อเท้าของเธอ แล้วก็เก็บกุญแจเข้ากระเป๋ากางเกงของตนไว้

        “เจอกันสินค้าของฉัน”

        แล้วก็เดินออกจากห้องใต้ดินไปด้วยใบหน้าเรียบขรึม ในหัวของครูซมีเรื่องมากมายต้องคิด และแน่นอนหนึ่งนั้นนั้นต้องเป็นเรื่องของน้ำอิงอยู่แล้ว ในตอนแรกตั้งใจจะเอาสาวเจ้ามาใช้งานเพียงอาทิตย์เดียว แต่ตอนนี้ไม่แล้ว จะกักขังหล่อนไว้จนกว่าตนจะเบื่อ