ผัวที่ดีคือผัวใหญุ่ 7

“ทำไมวันนี้ทำกับข้าวเยอะจังเลยคะ”

“พอดีเพื่อนของอากอบจะมากินข้าวที่บ้านด้วยน่ะจ้ะ เขานัดกันมาคุยเรื่องธุรกิจใหม่ อากอบกับคุณพ่อจะร่วมลงทุนด้วย”

“งานที่บริษัทของเราก็เยอะจะแย่ ยังจะไปลงทุนธุรกิจอื่นอีก”

คุณแม่ถอนหายใจ “คุณพ่อบอกว่าลูกสาวใช้เงินเก่ง ก็เลยต้องทำงานหาเงินไว้เยอะ ๆ เผื่อลูกสาวขายไม่ออก ไม่มีใครรับเลี้ยงดู ก็จะได้มีเงินไว้ให้ใช้ไงล่ะ”

“แรงมากค่ะ คอยดูเถอะ หนูจะหาสามีรวย ๆ มาอวดพ่อให้ได้”

“จ้า แม่จะคอยดูก็แล้วกัน ขอให้ได้คนรวยที่นิสัยดีด้วยนะ รวยแล้วนิสัยไม่ดี แม่ไม่รับเป็นลูกเขยนะคะ”

“หนูจะคัดเลือกอย่างดีเลยค่ะ”

หลังจากจัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว คุณแม่ก็บอกให้เกวลินไปเชิญคุณพ่อ คุณอา และแขก มารับประทานอาหารที่บ้านของเธอ

เกวลินเดินไปที่บ้านของคุณอา เมื่อเข้าไปในบ้าน คุณอากันตา… ภรรยาของอากอบก็บอกเธอว่า พวกเขาคุยธุระกันอยู่ในห้องรับรองแขก อีกสักพักคงออกมา คุณอากันตาพูดยังไม่ทันขาดปาก ประตูห้องนั้นก็ถูกเปิดออก เสียงทั้งสามคนคุยกันดังแว่วมา

เกวลินขมวดคิ้วเรียว เธอจำเสียงคุณพ่อกับเสียงอากอบได้ แต่เสียงแขกอีกคนนั้น เธอคิดว่าเธอไม่น่าจะรู้จัก แต่ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหูแปลก ๆ พอพวกเขาทั้ง 3 คนเดินเข้ามาในห้องโถงที่เธอยืนอยู่ เกวลินก็ต้องชาวาบไปทั้งตัว เธอยืนนิ่ง ตกตะลึง เบิกตากว้าง และเผยอปากค้าง

“อ้าว… ลิน มาตั้งแต่เมื่อไร ตั้งแต่ย้ายไปอยู่คอนโด ไม่กลับมาให้อาเห็นหน้าเลยนะ”

อากอบทักทายหลานสาวที่ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ

“ลิน… นี่คุณภาณุ เพื่อนของอากอบน่ะลูก เรากำลังจะทำธุรกิจร่วมกัน สวัสดีอาณุสิลูก” คุณพ่อเป็นลูกสาวยืนนิ่ง ไม่ยอมยกมือไหว้ก็เตือนเสียงเข้ม

“เอ่อ… สะ… สวัสดีค่ะ อะ…อาณุ”

เกวลินประนมมือไหว้ท่าทางเกร็ง ๆ

แขกคนสำคัญยิ้มอ่อนบาง เขายกมือรับไหว้และทักทายเธอว่า

“สวัสดีครับ… หนู”

ใจดวงน้อยตกไปอยู่ตาตุ่ม เกวลินสะดุ้งน้อย ๆ เธอเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร แต่อีกคนกลับปั้นหน้านิ่ง ไร้พิรุธใด ๆ

“ยัยลินเป็นลูกสาวคนเดียวของพี่ เรียนอยู่ปีสี่แล้ว นี่แหละครับ ทายาทธุรกิจของพี่ ยังไงก็ฝากณุด้วยแล้วกัน ถ้าเรียนจบแล้วจะให้ไปดูแลธุรกิจที่เราร่วมหุ้นกันนี่แหละครับ”

“ยินดีครับคุณเกื้อ เป็นเกียรติอย่างมากที่จะได้สอนงานหนู… ลิน”

“ไปเถอะ… ไปกินข้าวที่บ้านพี่ คุณแม่จัดโต๊ะเรียบร้อยแล้วใช่ไหมลิน”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณพ่อ”

เกวลินตอบแล้วก็ก้มหน้า พอทั้งสามคนเดินผ่านเธอไป หญิงสาวก็ถอนหายใจบางเบา เธอทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามรั้งท้ายพวกเขาไป

พอเข้าไปในบ้านของเธอ เกวลินอยากหนีเข้าห้อง แต่ก็กลัวว่าทุกคนจะสงสัย เธอจึงต้องนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับแขกคนสำคัญของพ่อกับอา ซึ่งเขาเป็นคนเดียวกับผู้ชายที่โรมรันพันตูกับเธออย่างเร่าร้อนเมื่อคืนนี้

ตอนที่กินข้าวร่วมโต๊ะกันกับเขา เกวลินรู้สึกว่าเธอกระอักกระอ่วนใจมาก แต่อีกคนกลับพูดคุยยิ้มแย้ม ราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทั้งที่เธอใจสั่นไปหมดแล้ว

เมื่อช่วงเวลาที่แสนกระอักกระอ่วนใจผ่านไป เกวลินขอตัวกลับคอนโด เธออ้างว่ามีงานต้องทำส่งอาจารย์ จริง ๆ แล้วเธอไม่อยากอยู่บ้าน เพราะแขกคนสำคัญของคุณพ่อนั่นแหละ ทว่าพอเธอเอ่ยปากว่าจะกลับคอนโด คนที่เธออยากหนีไปให้ไกลหน้าที่สุด กลับเสนอตัวว่า จะไปส่งเธอที่คอนโดเอง เพราะเป็นทางผ่านของเขาพอดี

ก็เมื่อครู่ระหว่างรับประทานอาหาร คุณพ่อกับคุณอาหยิบยกเรื่องของเธอมาพูด เพื่อแนะนำเธอให้เขารู้จัก ในฐานะคนที่จะมาช่วยทำงานหลังจากเรียนจบแล้ว เขาเลยรู้ข้อมูลของเธอแทบทุกอย่าง และเขารู้ว่าเธอไม่ได้ขับรถมา และจะนั่งแท็กซี่กลับ

เกวลินกำลังจะอ้าปากปฏิเสธความหวังดีของเขา แต่อากอบก็พูดขึ้นมาก่อนว่า

“งั้นก็ฝากไปส่งยัยลินด้วยแล้วกัน”

พ่อก็สนับสนุนขึ้นมาอีกว่า

“ฝากไปส่งหลานด้วยนะ ณุ”

“ยินดีรับฝากครับ”

สรุปแล้วก็คือ เกวลินต้องขึ้นรถมากับภาณุโดยมิอาจหลีกเลี่ยงได้เลย

ตอนที่ 5

เด็กเลี้ยงคุณอา

เกวลินเงียบตั้งแต่ขึ้นมานั่งบนรถแล้ว แถมเธอยังลืมเปลี่ยนกางเกงด้วย ตอนนี้หญิงสาวเลยอยู่ในสภาพเสื้อยืดกางเกงขาสั้นกับรองเท้าผ้าใบ เธอมัดผมม้าลวก ๆ ไม่ได้แต่งหน้าสักนิด แต่ถึงแม้เธอจะนั่งเงียบ แต่ใจดวงน้อยสั่นไปหมดแล้ว และทั้ง ๆ ที่มือเย็นเฉียบ แต่กลับมีเหงื่อซึมเต็มมือเลย

คุณอาแสนดีที่อาสาจะไปส่งเธอที่คอนโด ตั้งอกตั้งใจขับรถ ไม่วอกแวกไม่หันมาคุยกับเธอเลย จนกระทั่งเขาขับรถมาได้ครู่ใหญ่ เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มว่า

“เป็นเด็กอาไหม” เพราะตอนนี้สถานะระหว่างเขากับเธอคือ อาณุกับหลานลิน จะให้เรียกว่าพี่เหมือนเดิมก็กลัวว่าหากอยู่ต่อหน้าครอบครัวของเธอ เขาจะเผลอเรียกแทนตัวเองผิดไป ต้องเรียกแทนตัวเองว่าคุณอาให้ชิน