Masukเกวลินมองหาเสื้อผ้าของเธอ โชคดีที่มันยังกองอยู่บนพื้นหน้าห้องน้ำที่เดิม หญิงสาวรีบหยิบมาสวมใส่ แต่ชุดนี้ ไม่เหมาะกับการสวมออกไปไหนมาไหนในเวลากลางวัน หญิงสาวจึงถือวิสาสะเปิดตู้เสื้อผ้าของเจ้าของห้อง แล้วหยิบเอาเสื้อสูทตัวใหญ่ของเขามาสวมทับ มันดูไม่ดีเท่าใหญ่ เพราะมันใหญ่กว่าตัวเธอมาก แต่มันก็ยังดีกว่าสวมชุดเดรสอวดทรวดทรงออกไปเดินถนนกลางวันแสก ๆ แบบนี้
เกวลินเยี่ยมหน้าออกไปมองห้องโถงอีกครั้ง เมื่อไม่เห็นใคร เธอก็รีบสืบเท้าเดินออกจากห้อง มองหากระเป๋าถือ แล้วก็เห็นมันวางอยู่บนโซฟา เธอรีบเดินไปหยิบมัน แล้วรีบตรงไปเปิดประตูออกจากห้อง และปิดทันที ในจังหวะที่ประตูห้องเพิ่งปิดลง ประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดไปเมื่อครู่หนึ่งก็เปิดออก
ภาณุตื่นมาเพื่อคุยงาน มีปัญหานิดหน่อย ทำให้เขาต้องเข้าไปเปิดคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานเพื่อเช็กรายละเอียด เมื่อจัดการปัญหาเสร็จแล้ว เขาจึงเดินกลับไปที่ห้องนอน
ภาณุคิดว่า เขาจะพูดคุยและตกลงกับยัยหนูน่ารักสักหน่อย หากเธอสนใจจะมาเป็นเด็กของเขา เขายินดีรับเลี้ยง พร้อมจ่ายค่าเทอมและจ่ายค่ากินอยู่รายเดือนให้ ถ้าอยากได้คอนโดสักห้อง เขาก็จะซื้อให้ เพราะเขารู้สึกว่า เธอน่ารักดี และเซ็กซ์ระหว่างเธอกับเขา เข้ากันได้ดีทีเดียวแหละ
คิดไปก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปด้วย แต่เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป แล้วไม่เห็นคนที่เขาคิดจะรับเลี้ยงนอนอยู่บนเตียง คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่น
ภาณุเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ... ไม่มี
เขามองหาเธอไปทั่วห้องก็ไม่พบ ชายหนุ่มเดินออกมาที่ห้องโถง
กระเป๋าถือของเธอหายไปแล้ว
ภาณุถอนหายใจแรง เขาส่ายหน้ายิ้ม ๆ
คนอุตส่าห์จะยื่นข้อเสนองาม ๆ ให้สักหน่อย ดันหนีไปเสียได้ แล้วเขาจะมีโอกาสได้พบเจอเธออีกไหมนะ
เอาไว้ค่อยตามหาเธอก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ เขาต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวก่อน เพราะเขามีนัดกินข้าวมื้อเที่ยงกับเพื่อน และมีเรื่องการลงทุนในธุรกิจใหม่ต้องพูดคุยปรึกษากัน
เกวลินทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียงอย่างหมดสภาพ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในที่สุด เธอก็พาตัวเองกลับมาถึงห้องได้อย่างปลอดภัย เธอเรียกแท็กซี่ให้มาส่งที่คอนโด และโทรบอกบริษัทรถยก ให้ไปยกรถของเธอกลับมาไว้ที่คอนโด เพราะเธอคงไม่มีแรงไปเอารถหรอก ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียขนาดนี้ แถมยังเจ็บจิ๋มด้วย
คนบ้าอะไร ทั้งใหญ่ทั้งยาว แถมยังอึดถึกทนด้วย เธอยังมีชีวิตรอดมาได้ ไม่ใจขาดตายคาอกเขาก็บุญแล้ว
เมื่อคืนนี้ เธอรู้ตัวทุกกระบวนท่านั่นแหละ แต่ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย เธออยากกระสันรุนแรง อยากจนต้องยอมให้เขาช่วยปลดปล่อย และที่เธออยากขนาดนั้น ก็คงเพราะค็อกเทลแก้วนั้นแน่ ๆ
“ไอ้พี่วิต ไอ้คนเลว”
เพราะมันนั่นแหละ ทำให้เธอต้องเสียซิงโดยไม่ตั้งใจ
“เฮ้อ! ช่างมัน ถือว่าวันไนต์ก็แล้วกัน”
มันไม่ใช่ประสบการณ์ที่เลวร้าย มันเป็นประสบการณ์เซ็กซ์ครั้งแรกที่ทำให้เธอสุขสม และรู้สึกดีมาก ๆ ที่สำคัญ เขาป้องกันด้วย ไม่มีอะไรน่าห่วง
เกวลินนอนคิดโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย แล้วเธอก็หลับไปเพราะความอ่อนเพลีย มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงโทรศัพท์ดัง เธอหยิบโทรศัพท์มารับสาย ยังไม่ทันพูดอะไร ปลายสายก็สั่งมาว่า
“ลิน... วันนี้มากินข้าวกลางวันที่บ้านนะ”
“หนูง่วงจังเลยค่ะแม่ ไม่ไปได้ไหมคะ”
“ได้จ้ะ”
เกวลินถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ค้านในใจนิดหน่อยว่า ทำไมวันนี้แม่ใจดีแปลก ๆ
“แต่... เดือนหน้า แม่จะหักเงินเดือนครึ่งหนึ่งนะ”
“แม่!”
“เจอกันที่บ้าน ตอนเที่ยงนะจ๊ะ แม่จะทำของโปรดของลูกไว้รอนะคะ”
“ค่า...”
เกวลินลากเสียงยาวประชดประชัน เธอได้ยินแม่หัวเราะชอบใจ ก่อนจะวางสายไป
คนที่เหนื่อยและปวดเมื่อยไปทั้งตัว ต้องฝืนสังขาร พาตัวเองเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ และเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดพอดีตัวสีขาว กับกางเกงยีนส์ เพื่อไปกินข้าวที่บ้านตามคำสั่งของคุณแม่บังเกิดเกล้า
บริษัทรถยกยังไม่เอารถมาส่งให้เธอเลย เกวลินจึงต้องเรียกแท็กซี่ไปส่งที่บ้าน ไปถึงบ้านแม่ก็ซักใหญ่เลยว่ารถไปไหน เธอตอบท่านไปว่ารถมีปัญหานิดหน่อยเธอเลยเอาไปให้ศูนย์เช็ก เดี๋ยวเย็นนี้ก็จะไปรับรถแล้ว
บ้านของเกวลินอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ มีบ้านสองหลังปลูกอยู่บนที่ดินแปลงเดียวกัน
หลังแรกเป็นบ้านของครอบครัวของเธอ มีคุณพ่อเกื้อกูล คุณแม่ผกามาศ และเธอซึ่งเป็นลูกสาวคนเดียวของพวกท่านอาศัยอยู่ด้วยกัน พอเธอเรียนมหาวิทยาลัย คุณพ่อก็ซื้อคอนโดใกล้มหาวิทยาลัยให้เธออยู่ จะได้สะดวกในการเดินทาง
อีกหลังเป็นบ้านของคุณอากอบกุล ซึ่งเป็นน้องชายของพ่อ คุณอาของเธออาศัยอยู่กับภรรยาและลูกชายลูกสาววัยมัธยมต้น ด้วยความที่อาของเธอห่างจากพ่อของเธอสิบปี ลูกพี่ลูกน้องของเธอเลยอายุน้อยกว่าเธอมาก
พอกลับถึงบ้าน เกวลินก็เปลี่ยนจากกางเกงยีนส์เป็นกางเกงขาสั้น แล้วลงมาช่วยแม่จัดเตรียมอาหาร
“ไม่! หยงจะขย่มให้ตอพี่รัญหักเลย” ตันหยงปัดมือที่มาจับสะโพกเธอออกสุดแรง หญิงสาวขย่มตอเนื้อไม่หยุด สูดปากครางกระเส่า “เสียวจังเลย ซี้ด! อืม...” ตันหยงขย่มโยกหนักๆ นมสาวกระเพื่อมล่อตาคนที่นอนอยู่เบื้องล่าง อารัญจึงเอื้อมมือมาบีบคลึงสองเต้า ทั้งบี้เม็ดหัวนมจนเมียรักครางเสียงหลง “อึ๋ย...เสียวหัวนมค่ะพี่รัญ” “แล้วถ้าขยี้ตรงนี้ล่ะ” อารัญเลื่อนมือลง ใช้หัวแม่มือขยี้ติ่งเสียวระรัว ตันหยงสะท้านเฮือก เสียวจนร่องขมิบรัดตอเนื้อหนุบหนับ “อ๊าย! พี่รัญ เสียว...เสียวติ่งเสียวร่องไปหมดแล้วค่ะ อ๊ะๆ” ตันหยงเร่งจังหวะขย่มโยก ความเสียวแล่นปราดไปทั่วร่าง แล้วมากระจุกอยู่ที่ดอกไม้สาว แคมเล็กเนื้อนุ่มหุบยับยู่ ร่องเสียวตอดรัดยิบๆ ตันหยงขย่มสุดแรงในครั้งสุดท้าย หญิงสาวเงยหน้าครวญครางเสียวสะท้าน น้ำเสียวพุ่งปรี๊ดทะลักทลาย จนขนดกดำพุ่มหนาของอารัญเปียกเปื้อน “น้ำแตกก่อนพี่อีกแล้ว” อารัญลูบแก้มเนียนเบาๆ ยิ้มเอ็นดูคนที่เพิ่งเสร็จสมไปหมาดๆ “คราวนี้หมดแรงจริงๆแล้วค่ะ” ตันหยงฟุบหน้าลงกับอกกว้าง หญิงสาวหอบหายใจแรงอ่อนล้า อารัญลูบแผ่นหลังเนียนเบามื
“ไหนบอกไม่มีแรงนวดแล้วไงคะ” ตันหยงดันอกกว้างให้เขานอนหงายเหมือนเดิม โดยที่เธอคลานไปคร่อมไว้ อารัญยอมโอนอ่อนตามที่เธอต้องการ ชายหนุ่มนอนหงายมองหน้าเมียด้วยหัวใจเต้นระทึก การที่เขาอดอยากมานานทำให้เอ็นอุ่นแข็งคึกแทบระเบิด “ก็...” ตันหยงใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากสามีห้ามเขาพูด หญิงสาวยิ้มยั่วยวน “ไม่มีแรงก็อยู่เฉยๆนะคะ หยงจะทำเอง” ตันหยงกรีดปลายนิ้วลงมาผ่านลำคอแกร่ง แผ่นอกกว้างจนถึงใต้ท้องน้อยที่กลุ่มขนดกดำขึ้นอยู่หนาแน่น หญิงสาวปลดปมผ้าขนหนูออก เปิดเผยเอ็นเนื้อใหญ่ยาวต่อหน้า รูเล็กๆตรงปลายมนทู่มีน้ำใสเอ่อซึมจนไหลหยดลงมาตามลำเอ็น “เปื้อนหมดเลยค่ะ หยงทำความสะอาดให้นะคะ” ตันหยงส่งสายตาเย้ายวนให้คนที่นอนหอบหายใจแรงอยู่ใต้ร่างเธอ หญิงสาวคลานถอยหลังไปอีกนิด ใช้มือข้างหนึ่งกำรูดท่อนเนื้อแข็งคึก ตันหยงแลบลิ้นสีชมพูออกมา แล้วปาดเลียไปบนรูเล็กตรงหัวมนทู่ของท่อนเอ็น “ซี้ด! หยงจ๋า โคตรเสียวเลยทูนหัว” อารัญมองลิ้นเล็กๆที่ตวัดเลียปลายหัวเอ็นอย่างเร้าใจ เขาเสียววูบวาบไปทั้งลำเอ็น “หยงคิดถึงมันเหลือเกินค่ะพี่รัญ” ตันหยงบอกเสียงสั่น หญิงส
“ให้โอกาสพี่สักครั้งได้ไหมครับ ให้โอกาสผู้ชายเลวๆคนนี้ได้แก้ตัวสิ่งที่ทำไว้กับหยง ได้ไหมครับ” อารัญถามเสียงแผ่วพร่า เขากลัวว่าจะสูญเสียเธอไป กลัวเธอจะไม่ให้โอกาส หากเธอไม่กลับไปกับเขาจริงๆ เขาก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อใครและเพื่ออะไรตันหยงมองเมินไปทางอื่น ใบหน้าสำนึกผิด กับดวงตาโศกของเขาทำให้เธอใจอ่อน รักก็คือรัก เธอไม่มีวันหยุดรักเขาได้หรอก เมื่อรักก็สงสาร ไม่อยากให้เขาเจ็บปวดทรมาน เหมือนที่เขาเคยทำกับเธอ“ถ้า...พี่รัญใจร้ายอีก หยงจะหนีไปให้ไกล ไม่ให้พี่รัญตามเจอ”อารัญยิ้มด้วยความดีใจ ชายหนุ่มรวบตัวหญิงสาวเข้ามากอด จูบกระหม่อม แล้วกระซิบคำสัญญาหนักแน่น“พี่ไม่มีวันทำให้หยงต้องเสียใจอีกเด็ดขาด พี่จะไม่ใจร้าย พี่จะยอมหยงทุกอย่าง พี่รักหยงนะครับ”ตันหยงยิ้ม พยักหน้ากับอกอุ่น วงแขนเรียวกอดเขาไว้แน่น หญิงสาวหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย เรื่องราวหนักอึ้งเหมือนมลายหายไปทั้งหมด การไม่ยึดติดความเคียดแค้น การให้อภัยทำให้ใจเบาสบายเป็นสุขเช่นนี้เอง“หยงรักพี่รัญนะคะ”ตอนที่11“ขอให้พี่กรกับมีนามีความสุขมากๆนะคะ” ตันหยงอวยพรให้คู่บ่าวสาวที่ยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน“ขอบคุณมากค่ะพี่หยง” มีนาจับม
“อึ๊ย! พี่กร...พอแล้วค่ะ” มีนาสั่นสะท้านไปกับลีลาเลียสุดเด็ดของเขา เด็กสาวกระถดสะโพกหนีเพราะเสียวจนน้ำตาไหลแล้ว กรเดชจูบเนินสวาทสาว ก่อนเงยหน้าขึ้นมา แล้วถอยหลังไปเล็กน้อย สายตาเขาจับจ้องที่ร่างงาม ขณะที่มือปลดพันธนาการส่วนล่าง เพื่อปลดปล่อยตัวตนออกมายัดเสียบเข้าไปในร่องสาวฉ่ำเยิ้ม “พร้อมเสียวอีกรอบหรือยัง” กรเดชโน้มตัวลงคร่อมร่างเด็กสาว เขาส่ายสะโพกดุนหัวทู่ใหญ่กับปากร่องรูเสียว “ซี้ด! พร้อมแล้วค่ะ” มีนาคล้องลำคอแกร่งไว้แน่น เพราะรู้ดีว่าบทสวาทของพี่กรนั้นดุดันแค่ไหน มันจะเจ็บนิดๆ จุกหน่อยๆ และแสบร่องด้วย แต่สุดท้ายแล้วมันจะเสียวจนแทบขาดใจ “พี่กำลังจะยัดเอ็นเข้าไปแล้วนะ” กรเดชบอกเสียงแตกพร่า เขาค่อยๆดันแท่งเอ็นร้อนใหญ่โตของตัวเองเข้าไปในร่องฟิต มีนาครางด้วยความเสียวตลอดเวลาที่เขาแหวกรูร่องเธอเข้าไปจนมิดโคน “อ๊า! แน่นเต็มรูเลยพี่กร” มีนาผงกหัวขึ้นมาดูจุดที่เอ็นร้อนแท่งใหญ่เสียบคากลางกายตัวเอง ภาพเร้าใจนั้นทำให้เด็กสาวสูดปากครางซี้ด “เมื่อไรมีนาจะท้องเหมือนหยงนะ” กรเดชพูดแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “อ
“อ้าวเฮ้ย! ลมอะไรหอบคุณอารัญมาถึงนี่วะ” กรเดชถามอย่างอารมณ์ดี เมื่อเพื่อนเข้ามาขอพบถึงในห้องทำงานของตน “มึงไม่รับโทรศัพท์กู” อารัญกัดฟันพูด จ้องหน้าเพื่อนด้วยความโมโห เขาโทรหามันตั้งหลานสายแต่มันไม่ยอมรับ แถมพอโทรหาเลขามัน เลขาก็บอกปัดไม่ต่อสายให้ อ้างว่ามันติดประชุม กรเดชนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาหัวเราะในลำคอ ตามองร่างสูงของผู้มาเยือนนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับตน “หยงอยู่ไหน” อารัญไม่เกริ่นนำอะไรทั้งสิ้น เขาเอ่ยถามตรงประเด็นทันที “กูไม่รู้” กรเดชตอบหน้าตาย “มึงโกหก” อารัญว่าพร้อมกับทุบโต๊ะเสียงดัง “แล้วทำไมกูต้องโกหกมึงด้วย” กรเดชเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสบายๆ “ไอ้กร...” อารัญขบกรามแน่น จ้องหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง “พูดกันตรงๆนะ ถ้ากูเป็นหยง กูก็หนี เพราะมึงมันร้ายกาจ เอาแต่ใจ” กรเดชว่าน้ำเสียงยียวน เมื่อพูดจบเขาก็โบกมือไล่ “ไปๆ มึงกลับไปเถอะ กูไม่รู้หรอกว่าหยงอยู่ไหน” “กูไม่เชื่อ” อารัญไม่ยอมละความพยายาม ดูจากท่าทางของมันแล้ว เขาคิดว่ามันต้
“เอ่อ...คุณหยงขอลงไปพบทนาย พวกเราก็คอยติดตามไปห่างๆอย่างที่คุณรัญสั่งไว้ แต่ไม่นึกว่าคุณหยงจะแอบหนีไป” คนของอารัญอธิบายเสียงเบาก่อนอารัญจะกลับมาสามสิบนาที ตันหยงลงไปพบทนายที่หน้าล็อบบี้ชั้นล่าง คนติดตามก็ตามไปเฝ้าอยู่ห่างๆ เพราะเข้าใจว่าหญิงสาวต้องการความเป็นส่วนตัว แต่หลังจากที่ทนายกลับไปแล้ว ตันหยงก็ขอตัวเข้าห้องน้ำข้างล่างก่อน พวกเขาจึงรออยู่ข้างนอก รออยู่ตั้งนานจนเอะใจ พอเข้าไปดูในห้องน้ำหญิงก็ไม่พบหญิงสาวแล้ว คาดว่าเธอคงออกมาจากห้องน้ำ แล้วหนีออกไปทางประตูหลัง “เอ่อ...พนักงานที่ล็อบบี้ฝากซองนี้มาให้คุณรัญด้วยครับ เขาบอกว่าคุณหยงฝากไว้ให้คุณรัญครับ” อารัญกระชากซองจากมือคนของตนมาดู ชายหนุ่มรีบฉีกซองออก แล้วก็พบว่ามันเป็นเช็คสั่งจ่ายให้เขาจำนวนห้าล้านบาท และมีกระดาษแผ่นเล็กเขียนด้วยลายมือสวยอ่านง่าย มีข้อความสองประโยค หยงใช้หนี้พี่รัญทั้งหมดแล้ว หยงขอทวงอิสรภาพคืน อารัญกำเช็คและกระดาษแผ่นเล็กในมือแน่น กรามแกร่งขบแน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ “พี่ไม่มีวันปล่อยหยงไปง่ายๆหรอก หยงเป็นของพี่” ตันหย







