INICIAR SESIÓNChapter93 “อา คุณราอูล” ธัญวลัยร้องเสียงหลงทันทีที่เขาแนบใบหน้าไปอยู่ใจกลางร่างสาว เขามองอิสตรีเพศที่อยู่ตรงหน้าด้วยความละลานตา กลีบดอกเป็นสีชมพูน่าหลงใหล อวบอูมดึงดูดใจเขาให้กระดอนกระเด็นออกมา ทุกครั้งที่เห็น ความสวยงามยังคงมีไม่เปลี่ยนแปลง สวยสดสำหรับเขาเสมอ เกสรเม็ดเล็กแซมอยู่กลางกลีบดอก ล่อแมลงให้มาดูดดื่มน้ำหวาน แล้วเขา ก็พร้อมที่จะเป็นแมลงตัวนั้น ตัวที่จะบินโฉบไปดูดน้ำหวาน น้ำหวานที่เขาไม่คิด จะดื่มจากอิสตรีเพศจากหญิงคนไหน ธัญวลัยเป็นคนแรกและคนสุดท้ายในชีวิต เขาลงมือเชื้อชิมความหอมระคนหวานทันที เลียไล้กลีบดอกไม้หลายครั้ง ทุกครั้งที่ลิ้นสากสัมผัสกับเนื้อบางๆ ตรงจุดซ่อนเร้น หัวใจสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ ความเสียวสะท้านอาบไปทั่วกาย ละเลงลิ้นเร็วๆ ลงบนเม็ดเกสรกลางกลีบดอก เธอถึงกับครางกระเส่าบิดเร้าร่างไปมาบนที่นอน “อืม...คุณราอูล” ปลายลิ้นช่ำชองละจากจุดกระสันของสตรีโดยให้นิ้วมือทำหน้าที่แทน นำลิ้นระคายสากของเขาลงต่ำมายังปากถ้ำสวรรค์ ลิ้นร้อนจึงแทรกผ่านเข้าไปชิมรสหวานที่เอ่อนองอยู่ภายใน กระหวัดน้ำหวานที่พรั่งพรูออกมาจากผนังนุ่มเข้าไปในปากของตน
Chapter92 “ตั้งแต่คืนนี้เอิงไม่ต้องนอนกับพี่แล้วนะ กลับไปนอนกับคุณราอูลได้แล้ว ตั้งแต่พี่มาอยู่กับเอิงที่นี่ เอิงแทบไม่มีเวลาอยู่ตามลำพังกับคุณราอูลเลยนะ เดี๋ยวน้องเขยของพี่จะสั่งคนมาเก็บก้างขวางคออย่างพี่ พี่ก็แย่น่ะสิ” สองเดือนมาแล้วที่ธัญวลัยทำเหมือนเป็นเงาตามตัวพี่สาว เป็นเพราะเธอรู้เรื่องทั้งหมดจากปากของธัญชนกเมื่อสี่วันก่อนที่พี่สาวจะเดินทางมาที่นี่ เธอจึงดูแลธัญชนกเป็นพิเศษ ดูและทั้งกายและหัวใจให้เข้มแข็ง ราอูลทำท่า จะลงแดงตายในช่วงสองสามวันแรกที่ภรรยาสาวมานอนกับพี่สาวท้องอ่อนทุกคืน ทำให้เขาขาดหมอนข้างนุ่มๆ ดิ้นได้ที่กกกอดทุกคืน “คุณราอูลไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ เขาเข้าใจ” ธัญวลัยคุยเรื่องนี้กับราอูลแล้ว เขาเข้าใจแม้ว่าสีหน้าจะหมองลงไปบ้างเมื่อคิดว่าเขาจะห่างภรรยาสาวชั่วขณะ “ถึงจะเข้าใจยังไง แต่ลึกๆ คุณราอูลก็ต้องคิดบ้างละ คุณราอูลรักเอิงมากนะคงไม่ยินดีนักหรอกที่เอิงมานอนกับพี่แบบนี้ แค่วันสองวันอาจจะทนได้ แต่นี่มันสองเดือนแล้วนะ พี่ไม่เป็นไรแล้ว พี่แข็งแรงทั้งกายและใจ เอิงไม่ต้องห่วงพี่หรอกนะ กลับไปนอนกับคุณราอูลเถอะ” ธัญชนกรู้สึกเกรงใจน้อ
Chapter91 “แล้วมีเรื่องจะคุยอะไรกับฉัน เล็ก” รัฐกฤตญ์เปลี่ยนเรื่องคุยทันที “เรื่องสัญญาที่สวีเดน” รัฐศาสตร์หยุดพูดเมื่อณิชาถือถาดชามข้าวต้มเข้ามา กลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งลอยมาแต่ไกล โดยมีดินแดนและมานพเดินถือมาอีกสองถาด “เห็นพี่แดนบอกว่าคุณใหญ่ไม่ทานอาหารเช้า ณิชาก็เลยชงกาแฟมาเสริมด้วย” รัฐกฤตญ์ได้ยินณิชาเรียกชื่อลูกน้องของเขาอย่างสนิทสนม เขาจึงปรายตาไปมองร่างของดินแดนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ก่อนจะส่งสายตาพิฆาตให้ดินแดนได้รับรู้‘งานเข้าอีกแล้วกู ไปดีกว่า’ ดินแดนรีบออกไปที่นั่นทันทีก่อนที่จะตายคามือเจ้านาย “ไม่ต้องเรียกแดนมันว่าพี่ก็ได้ เรียกแดนเฉยๆ” รัฐกฤตญ์บอกเสียงเข้ม ก่อนจะตักข้าวต้มใส่ปาก “เรียกพี่ก็ไม่เห็นแปลกเลยนี่คะ ที่ณิชาเรียกแบบนั้นเพราะพี่แดนเขาอายุมากกว่า ณิชาก็ต้องให้เกียรติเค้าถึงจะถูก หรือว่าคุณใหญ่ไม่ชอบ ให้ณิชาเรียกว่าที่รักดีไหมคะ” ณิชาพูดประชดแต่ทำให้รัฐกฤตญ์สำลักข้าวต้มกุ้งแสนอร่อยทันที “เรียกพี่ตามเดิมก็ได้ แต่อย่างหวังว่าจะไปเรียกใครว่าที่รักได้เลยนอกจากฉัน ไม่งั้นพ่อเอาตาย” รัฐกฤตญ
Chapter90อารยาเมื่อออกมาจากโรงแรมที่อลันพักด้วยความพ่ายแพ้ เธอเก็บความแค้นและเพลิงริษยาไว้ในใจ เธอยอมถอยในวันนี้เพื่อวันข้างหน้า วันที่เธอจะกลับมาแก้แค้นณิชา ผู้หญิงที่เป็นแรงกระตุ้นให้เพลิงริษยาในตัวเธอลุกโชน เธอเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่ริมถนนเพื่อหารถรับจ้างพาเธอไปพักอีกโรงแรมหนึ่ง ดีที่ว่าเธอหยิบกระเป๋าสะพายของเธอออกมาด้วย ไม่เช่นนั้นเธอต้องบากหน้าไปเอากระเป๋าที่บ้านพักของรัฐกฤตญ์รถกระบะกลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่งแล่นมาจอดตรงหน้าอารยา สินก้าวเดินลงมาจากรถคันนั้นและเดินตรงมาหาเธอ อารยาถอยหลังไปหลายก้าวเมื่อเห็นร่างของสินเดินเข้ามา“ผมชื่อสิน เป็นหนึ่งในผู้ชายที่คุณว่าจ้างไอ้อลันไปข่มขืนณิชา” สินพูดเมื่อเห็นทีท่าหวาดระแวงของอารยา เธอมองหน้าชายรูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำด้วยท่าทางไม่ไว้ใจ“แล้วแกมาหาฉันทำไม” อารยาถามด้วยความหวาดกลัว“ผมรู้ว่าคุณโดนไอ้อลันมันหักหลัง ผมได้ยินคำพูดของมันที่พูดว่าคุณเป็นตัวการทั้งหมด ที่ผมมาหาคุณเพราะคุณกับผมมีศัตรูคนเดียวกัน”สินแอบดูพฤติกรรมของณิชาและอลันมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ เหตุการณ์ที่อยู่ภายในห้องพักและคำพูดของอลัน เขาได้ยินทุกอย่างเพราะเขาปลอ
Chapter89ปากสวยดูดดึงเม็ดสีน้ำตาลนั้นหายเข้าไปในปากของเธอ ในขณะมือของเธออีกข้างหนึ่งไล้วนบริเวณหน้าท้องของเขา ณิชากล้าๆ กลัวๆ ที่จะเลื่อนมือของเธอให้ต่ำลงไปอีก เพราะที่เธอทำขณะนี้เธอก็รวบรวมความกล้ามากพอแล้ว แต่เป็นเพราะเธอรักเขาและอยากจะบอกเขาเป็นภาษากาย มือบางจึงเลื่อนต่ำลงไปจนถึงแก่นกายที่ขยายตัวรับมือของเธออยู่ มือบางจับส่วนที่ไวความรู้สึกของเขาอย่างเบามือ ลูบไล้ไปมาก่อนจะเลื่อนริมฝีปากของเธอมาครอบครองตัวตนของเขาแทนมือ“ที่รัก...ฉันจะขาดใจอยู่แล้ว โอว...” เสียงครางของรัฐกฤตญ์ดังออกมาเมื่อณิชาใช้เรียวลิ้นหยอกล้อกับตัวตนของเขา หนักบ้างเบาบ้างความไม่เคย ทำให้ณิชาทำตามแรงอารมณ์ของเธอเอง แต่นั่นสร้างความทรมานและความสุขให้กับเขามากเช่นกัน รัฐกฤตญ์ไม่คิดว่าณิชาจะทำให้เขามีความสุขมากเช่นนี้ เพราะณิชาไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ปรนนิบัติเขา แต่เป็นคนแรกที่จะทำให้เขาสุขสมได้โดยไม่ต้องสอดแทรก รัฐกฤตญ์พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ปลดปล่อยความสุขของเขาออกมา เมื่อณิชาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำของเธอ ใบหน้าของเขาสะบัดไปมา มือหนาจับที่ศีรษะของเธอไว้มั่น ส่วนมือบางของเธอหยอกล้อก
Chapter88เมื่อทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดี ทุกคนก็เดินทางกลับมายังบ้านพักตากอากาศ รัฐกฤตญ์นั่งรถตู้ส่วนตัวของเขากลับโดยมีร่างของณิชานั่งมาด้วย แต่ในระหว่างการเดินทางณิชาไม่ยอมพูดกับเขาเลยแม้สักคำเดียว เธอจะมองออกไปนอกหน้าต่างรถเหมือนกับว่าไม่มีเขาอยู่ในรถคันนี้ สร้างความขบขันให้กับน้องชายและธนาพลเป็นอย่างยิ่ง“หัวเราะอะไรกันนักกันหนาฮะ น่ารำคาญจริงๆ เลย” รัฐกฤตญ์บ่นเสียงดัง“ก็หัวเราะคนบางคนน่ะสิ ทำกับเค้าไว้เยอะ จะง้อก็ไม่กล้าง้อหรือว่าง้อไม่เป็นก็ไม่รู้” รัฐศาสตร์ตอบหน้าเป็นแถมด้วยรอยยิ้มที่ยียวน เช่นเดียวกับธนาพลที่อมยิ้มในท่าทางของรัฐกฤตญ์“เออ อย่าให้ถึงคราวแกบ้างนะไอ้เล็ก จะคอยดูว่าจะง้อผู้หญิงได้หรือเปล่า”“โอ๊ย! มือชั้นนี้แล้วผู้หญิงไม่เคยงอนผมเกินห้านาที ขอบอก” รัฐศาสตร์พูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ เพราะในชีวิตของเขาไม่เคยงอนง้อผู้หญิง ถ้างอนมากเขาก็ทำเป็นไม่สนใจ ไม่เกินห้านาทีผู้หญิงทุกรายจะเป็นฝ่ายง้อเขาเอง“คงมีสักคนแหละ ที่ทำให้แกต้องกระอักเลือดไอ้เล็ก ต้องมีสักคน” รัฐกฤตญ์พูดกึ่งเตือนกึ่งประชดน้องชาย แต่สำหรับรัฐศาสตร์แล้วทั้งชีวิตที่เหลือของเขา คงรักใครไม
Chapter41“แม่ไม่รู้หรอก ณิชาเขาไม่ได้บอกแม่ เราอย่าไปสนใจเลยลูก ไหนๆ ณิชาก็ไปแล้ว เราออกไปทานอาหารกันข้างนอกดีกว่า นานๆ ทีจะมีโอกาสแบบนี้ซักที” อมราตัดบททันทีเพราะไม่อยากให้บุตรชายพูดคุยเรื่องนี้ให้ยืดยาว นางเป็นคนโกหกไม่เก่งจึงกลัวบุตรชายซักไซ้ไล่เลียงมากกว่านี้ จนนางตอบคำถามไม่ได้เรื่องมันจะ
Chapter42“พี่หวังว่าสิ่งที่ณิชาคิดจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด” ธนาพลย้ำกับณิชาอีกครั้งเธอเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้เขาฟัง ทีแรกเขาไม่เห็นด้วยกับการที่ณิชาจะกลับไปหารัฐกฤตญ์ เพราะมารดาของรัฐกฤตญ์ปล่อยให้ณิชาได้เป็นอิสระแล้วหากณิชาแย้งว่า คนอย่างรัฐกฤตญ์คงไม่ปล่อยเธอง่ายๆ นิสัยเอาแ
Chapter43“คุณเดินเข้าไปในนี้ ไปตามทาง พอออกจากถ้ำก็จะเจอคุณณิชา” เรียวบอกกับรัฐกฤตญ์พร้อมกับส่งไฟฉายให้กับเขาเป็นเครื่องนำทางรัฐกฤตญ์รับไฟฉายนั้นไว้ในมือ กระโดดลงจากหลังม้า นำสายคล้องคอม้าไปผูกไว้กับต้นไม้ที่มีม้าตัวหนึ่งผูกติดกับต้นไม้อยู่‘น่าจะเป็นม้าของณิชา’ รัฐกฤตญ์คิดในใจ“ขอบใจ” รัฐก
Chapter40อารยาหันหน้ามาหาเขาก่อนจะถามคล้ายลองเชิงว่า“แล้วถ้าน้ำจะมาอยู่ที่นี่กับพี่ใหญ่เลยได้ไหมคะ”รัฐกฤตญ์ถึงกับพูดไม่ออกตอบไม่ถูก เขาไม่คิดว่าอารยาจะถามคำถามนี้ออกมาอารยาเห็นสีหน้าของคนรักนึกเสียใจอยู่ลึกๆ ที่รัฐกฤตญ์ไม่ต้องการให้เธออยู่ที่นี่ เพราะว่าเขากำลังมีผู้หญิงคนใหม่ผู้หญิงที่ชื่อ ณ







