สุดแสนร้าย สุดแสนรัก

@คฤหาสน์ของไทม์“วันนี้ช่วงบ่ายมีประชุมที่บริษัทครับ เป็นการประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้นทั้งหมด”ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของมาเฟีย เจียผู้เป็นลูกน้องคนสนิทกำลังพูดถึงตารางงานของวันนี้ให้ผู้เจ้านายได้ฟังไปด้วยออกกำลังกายหลังตื่นนอน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาอันแสนจะเป็นเงินเป็นทองทุกวินาทีของเจ้านายเขางานในวันนี้ของเจ้านายเขาก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก เพราะงานกลางวันสำหรับเจ้านายก็จะมีเพียงแค่อย่างสองอย่างเป็นปกติอยู่แล้ว จะตารางงานไม่แน่นเท่ากับช่วงกลางคืนหรือเรียกอีกอย่างว่า ทำธุรกิจสีขาวบังหน้าธุรกิจสีดำที่มีเงินสะพัดคืนละไม่รู้กี่สิบล้านนั้น“ไอ้เวรกานต์มันมาไหม”ไทม์มาเฟียหนุ่มเลือดร้อนผู้มีทั้งอำนาจและเงินทองมากมายมหาศาลจนกินใช้ชาตินี้ก็ไม่มีวันหมด ผู้ซึ่งใครๆก็ต่างเกรงกลัวกันหัวหดไม่เว้นแม้แต่ลูกน้องใกล้ตัว เดินลงจากลู่วิ่งที่วิ่งมาแล้วเกือบจะชั่วโมงพร้อมกับหยดเหงื่อที่เต็มตัว เดินไปหยิบเอาผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่หยดอยู่ตามใบหน้าสายตาคมจ้องมองลูกน้องเพื่อถามหาญาติสนิทที่มีสายเลือดร่วมกันกับเขาอย่างไอ้กานต์ ที่แม่ของมันเป็นน้องสาวของพ่อเขา ญาติที่เขาไม่เคยมองว่าพวกม

@ห้องประชุม“มานั่งตรงนี้”ท่านประธานหนุ่มที่พ่วงด้วยตำแหน่งมาเฟียใหญ่ตบเก้าอี้เรียกหาเลขาสาวสวยที่กำลังเดินเข้ามาให้เข้ามานั่งข้างๆกับเขา แม้ที่ตรงนั้นจะเป็นที่นั่งของรองประธานบริษัทที่มีศักดิ์เป็นญาติสนิทของเขา เขาก็ไม่ให้ความสนใจอะไร “....”ท่ามกลางห้องประชุมใหญ่สุดหรูหราสถานที่น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับเธอที่ไม่เคยย่างกรายเข้ามาภายในนี้เลย ปาลินเธอเลือกเดินไปนั่งตรงที่นั่งด้านหลังที่เตรียมไว้ให้สำหรับเลขาแทน ไม่ได้ทำตามคำสั่งของเขา ใบหน้าหวานก้มอยู่ตลอดเวลาไม่เงยหน้าขึ้นซบตาเขา ด้วยเพิ่งไปร้องไห้ที่ห้องน้ำมาดวงตาหวานยังคงแดงก่ำไปด้วยความเจ็บช้ำอยู่ ไม่อยากให้เขาเห็นและหยิบมันขึ้นมาขยี้ให้เธอเจ็บช้ำหนักขึ้นไปอีก“นี่คุณ ที่นี่มันห้องประชุมนะ”ร่างหนาลุกขึ้นจากเก้าอี้ของท่านประธานตรงเข้าไปหาร่างบางนั้น กระชากแขนเล็กเข้าอย่างแรง จนร่างเล็กเซเข้ามาหาเขาทั้งตัวเธอขยับตัวหนีเขาอย่างแรงเพื่อเอาตัวรอดจากมัจจุราชตัวร้าย ที่เขานั้นเหมือนพร้อมจะขยี้เธอให้แหลกคามืออยู่ในทุกเมื่อ“อยากนั่งใกล้ไอ้กานต์จนเนื้อเต้นเลยซินะ”มาเฟียหนุ่มยิ้มเยาะด้วยความสะใจ เธออยากจะหนีเขามันก็ได้อยู่แล้ว

“นัดเจอกันเหรอ”เสียงหนาของมาเฟียหนุ่มเอ่ยดังขึ้น เมื่อเขานั้นกำลังหยุดยืนอยู่ตรงเบื้องหน้าของหญิงสาว และอยู่ด้านหลังของไอ้กานต์ที่กำลังหันหลังจะเดินจากไป“......”กานต์ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งไม่แพ้คนที่เดินเข้ามาทัก เขาเดินต่อไปแล้วเข้าไปในห้องน้ำ เขาไม่แม้แต่จะหันมามองญาติผู้พี่ที่เขาแสนเกลียดแม้แต่น้อยก็คงหนีไม่พ้นไปทำความสะอาดเอาคราบเลือดออกจากตัวให้มากที่สุด ตามที่เคยป่าวประกาศเอาไว้ก่อนหน้านั้น“......”ปาลินไม่ตอบคำถามนั้น เธอก้มหน้าเงียบแล้วก้าวเดินต่อไป หวังจะกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองหญิงสาวพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดแม้จะเล็กอยู่แล้วหลายเท่าตัวเมื่อเทียบกับเขา หวาดกลัวเขาจนตัวสั่นแม้จะเพียงเดินผ่าน และยิ่งคำพูดของเขาก่อนหน้านั้นก็ยิ่งทำเอาเธอหวาดหวั่นมากขึ้นไปอีกใจดวงเล็กเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมานอกอกยามที่เธอนั้นกำลังเดินผ่านหน้าเขา แทบสิ้นสติแต่ก็ทนฝืนเอาไว้เพื่อให้รอดพ้นไปจากเงื้อมมือของเขา“กล้าดียังไงมาเดินหนีกู”มือหนายกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วคว้าเอาลำคอระหงแสนบอบบางของหญิงสาวมาบีบเอาไว้เต็มแรงแล้วดันร่างเล็กเข้าหากำแพง กดเอาไว้แบบนั้นด้วยแรงมามหาศาลจากมือข