เถื่อนสวาทสิบล้อ 8

          ทุกอย่างมืดสนิทไปหมด และทันทีที่ร่างของขวัญข้าวทะลุผ่านแนวกำแพงอ้อยเข้ามา โลกก็พลันดับสนิท เหลือเพียงแสงจันทร์ซีดเซียวที่พยายามส่องลอดใบอ้อยที่หนาทึบลงมาเป็นลำแสงริบหรี่ มันไม่ได้ช่วยให้มองเห็น มันแค่สร้างเงาที่บิดเบี้ยว ทำให้ป่าอ้อยแห่งนี้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความมืดที่แท้จริงเสียอีก

          ซ่า...ซ่า...

          ขวัญข้าวแหวกพงอ้อยไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ใบอ้อยที่คมเหมือนมีดบาดเฉือนแขน ใบหน้า และลำคอจนแสบไปหมด เลือดซิบออกมาผสมกับน้ำตา

          พื้นดินที่เพิ่งถูกรดน้ำเหนียวหนืดมันดูดรองเท้าของหล่อน ทุกก้าวที่ย่ำลงไปต้องใช้แรงกระชากมันขึ้นมา

          หล่อนล้มลุกแล้วก็ล้มอีก มือที่เคยขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน ชุดนักศึกษาสีขาวที่หล่อนเคยภูมิใจบัดนี้ขาดวิ่นและมอมแมม สภาพของหล่อนไม่ต่างจากกวางที่ตกลงไปในถังดัก และพรานก็กำลังตามมา

          แฮ่ก...แฮ่ก...

          หล่อนหยุดยืนนิ่ง พิงกออ้อยที่หนาทึบ พยายามกลั้นหายใจ

          ปอดของหล่อนกำลังลุกเป็นไฟ หัวใจเต้นกระหน่ำจนจุกเสียด หล่อนพยายามเงี่ยหูฟัง เสียงจิ้งหรีดเรไรดังระงมป่า แต่ที่หล่อนรอฟังมันไม่ใช่เสียงแมลง

          ซ่า...ซ่า...

          เสียงแหวกอ้อยมันดังขึ้นไม่ไกล ขวัญข้าวตัวแข็งทื่อ

          ซ่า...ซ่า...

          เสียงมันดังขึ้นอีก คราวนี้ดูเหมือนจะอยู่ทางซ้ายมือ เขารู้ได้ยังไงว่าหล่อนมาทางนี้

          หล่อนรีบยกมือปิดปาก กลัวแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง

          ซ่า...ซ่า...ซ่า...

          คราวนี้ มันดังทางขวามือ

          ไอ้คนเลวไม่ได้ตาม แต่กำลังล้อมเธออยู่ราวกับจับตำแหน่งของหล่อนได้

          ความตึงเครียดและกดดันทำให้ขวัญข้าวสติแตก หล่อนคิดอะไรไม่ออก หันหลังแล้วพุ่งวิ่งกลับไปทางที่คิดว่าเพิ่งผ่านมา

          แต่มันเหมือนกันหมด ทุกทิศคือกำแพงใบอ้อยที่ทึบตันเหมือนวิ่งวนอยู่ในเขาวงกตที่หาทางออกไม่เจอ

          เขารู้จักถิ่นของเขาดี เขารู้ทุกร่องดิน รู้ทุกกออ้อย ส่วนหล่อนคือผู้บุกรุก คือเหยื่อที่วิ่งเข้ามาติดกับดักของเขาเอง

          “วิ่งสิ!!!”

          เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น มันไม่ได้ตะโกน มันแค่พูดอย่างเยียบเย็น แต่ในความเงียบของป่าอ้อย มันกลับสะท้อนดังก้อง ขวัญข้าวสะดุ้งสุดตัว เสียงมันมาจากข้างหลัง ใกล้...ใกล้มาก

          “วิ่งไปอีกสิคุณหนู! หึ...หึ...”

          เสียงหัวเราะในลำคอ มันคือเสียงของปีศาจ เขากำลังสนุกที่ได้เล่นและเพลิดเพลินกับความหวาดกลัวของหล่อน

          “ไอ้...ไอ้บ้า...” หล่อนเค้นเสียงลอดไรฟัน

          ขวัญข้าวทรุดตัวลง มุดเข้าไปในกออ้อยที่หนาที่สุด นั่งกอดเข่า ตัวสั่นเทา หล่อนยกมือปิดปากแน่นกว่าเดิม กัดลงบนฝ่ามือที่เปื้อนโคลนของตัวเอง เพื่อกลั้นเสียงสะอื้น กลั้นแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ

          นิ่ง...ต้องนิ่ง ขอร้องล่ะ...เดินผ่านไป...เดินผ่านไป...ได้โปรด...อย่าเห็นฉัน

          เสียงจิ้งหรีดยังคงดัง แต่เสียงแหวกอ้อยมันเงียบไปแล้ว เขาไปแล้วเหรอ เขาหาหล่อนไม่เจอใช่ไหม เขายอมแพ้แล้วใช่ไหม

          ขวัญข้าวเริ่มรู้สึกถึงความหวังริบหรี่ ทว่าในขณะที่กำลังจะผ่อนลมหายใจ

          แกร๊บ...

          เสียงกิ่งไม้แห้งหักก็ดังอยู่ข้างหู

          ขวัญข้าวตัวแข็งเป็นหิน หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะกลอกลูกตา แล้วทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจของใครบางคนเป่ารดที่ซอกคอ และเสียงกระซิบที่แหบพร่าและชุ่มด้วยความพึงพอใจ

          “อยู่นี่เอง”

          “กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!”

          ความกลัวที่อัดอั้นไว้ระเบิดทะลักออกมาในทันที ขวัญข้าวดีดร่างออกจากที่ซ่อน หล่อนไม่ได้วิ่งแต่คลานสี่เท้าหนีอย่างไม่คิดชีวิต ไม่มองทาง ไม่มองอะไรทั้งนั้น รู้แค่ต้องหนีจากสัมผัสนั้น หนีจากเสียงนั้น

          ในความตื่นตระหนกสุดขีด หล่อนลืมไปว่าพื้นดินมันไม่เท่ากัน เท้าขวาย่ำลงไปในร่องดินที่ลึก พลันข้อเท้าก็พลิก

          “กรี๊ด!!! โอ๊ย!!!”

          ความเจ็บปวดที่แหลมปราดเสียดทะลุข้อเท้าแล่นขึ้นมาถึงสมอง ร่างของหล่อนบิดเกลียวล้มหน้าคะมำจมลงบนดินที่ชื้นแฉะ

          จบแล้ว...มันจบแล้ว...

          หล่อนพยายามยันตัวขึ้น แต่ข้อเท้าที่พลิกมันไม่เชื่อฟัง มันทรยศหล่อนเหมือนกับที่พ่อทรยศ

          ขวัญข้าวร้องไห้โฮด้วยความสิ้นหวังไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรีอีกต่อไป หล่อนเงยหน้าขึ้น น้ำตาพร่ามัว และหล่อนก็เห็นไอ้คนเลวยืนค้ำหัวอยู่ห่างไปไม่ถึงสามก้าว

          สิงห์ไม่ได้มีท่าทางหอบเหนื่อยจากการวิ่งไล่จับแม้แต่น้อย เขาไม่ได้มีเหงื่อสักหยด เขาแค่ยืนกอดอกมองผลงานของตัวเอง มองคุณหนูที่เคยหยิ่งผยองที่บัดนี้นอนมอมแมมร้องไห้ฟูมฟายอยู่แทบเท้าเขา