เถื่อนสวาทสิบล้อ 7

          โลกทั้งโลกพลันหยุดหมุน อากาศในห้องโดยสารที่เคยอึดอัดบัดนี้มันเบาบางจนขวัญข้าวหายใจไม่ออก คำพูดของสิงห์ยังคงก้องอยู่ในหัว

          ‘หรือมึงจะจ่ายหนี้แทนพ่อมึงคืนนี้ บนรถคันนี้...’

          หล่อนรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือการตีราคา เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ได้ต้องการเงิน แต่เขาต้องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหล่อน เขากำลังบอกว่าคุณหนูอย่างหล่อนมีค่าเท่ากับหนี้สินก้อนนั้น หล่อนเป็นเพียงหลักประกัน

          ความเงียบที่โรยตัวลงมาหลังสิ้นคำพูดนั้นหนักอึ้งจนแทบบดขยี้ร่างของหล่อนให้แหลกสลาย ขวัญข้าวนั่งตัวแข็งทื่อ แฟ้มเอกสารเก่า ๆ บนตักให้ความรู้สึกหนักราวกับแท่งเหล็ก มันคือโซ่ตรวนที่เถ้าแก่เหลียงพ่อของหล่อนใช้ล่ามหล่อนไว้กับอสูรตนนี้

          หล่อนเหลือบมองไปยังชายหนุ่ม สิงห์นั่งกอดอกพิงเบาะฝั่งคนขับ เขานิ่งอย่างน่ากลัว กำลังรอเหมือนพรานป่าที่วางกับดักเสร็จแล้ว และกำลังรอให้เหยื่อเลือกว่าจะติดกับแบบไหน สายตาของเขาที่จ้องมองหล่อนในแสงไฟสลัวนั้นมันว่างเปล่า แต่ลึกลงไปในความว่างเปล่านั้นขวัญข้าวเห็นความพึงพอใจ ความสะใจของผู้ชนะ เขากำลังเพลิดเพลินกับการเฝ้าดูหล่อนแตกสลาย

          การที่เขาเปิดประตูทิ้งไว้นั่นไม่ใช่ทางเลือก มันคือการเยาะเย้ย เขากำลังบอกเป็นนัย ๆ ว่า ถ้าหล่อนหนีไปหล่อนก็ไม่รอด หล่อนไม่มีที่ไป และสุดท้ายก็ต้องคลานกลับมาหาเขาอยู่ดี

          “ว่าไงคุณหนู” สิงห์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เสียงแหบห้าวของเขาเจือด้วยแววสนุก “เลือกยากมากหรือไง”

          ขวัญข้าวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ

          “ปกติเห็นเก่งแต่ใช้ปากด่าคนอื่น” เขาโน้มตัวมาข้างหน้า กลิ่นสาบชายตีเข้าหน้าหล่อนจัง ๆ “ลองใช้อย่างอื่นทำประโยชน์ให้พ่อมึงบ้างสิ”

          “แกมันเลวยิ่งกว่าสัตว์” ขวัญข้าวเค้นเสียงลอดไรฟัน “ฉันไม่เลือกทางไหนทั้งนั้น!”

          “มึงไม่มีสิทธิ์ไม่เลือก!” สิงห์ตวาด เสียงที่เปลี่ยนจากเยาะเย้ยเป็นดุดันทำเอาหล่อนสะดุ้ง “กูเป็นเจ้าหนี้มึงคือลูกหนี้ พ่อมึงขายมึงให้กูแล้ว!”

          “พ่อฉันแค่เป็นหนี้ พ่อไม่ได้ขายฉัน!”

          “หึ...” สิงห์หัวเราะในลำคอ “โง่จริง มึงคิดว่าเถ้าแก่เหลียงมันไม่รู้เหรอว่ากูต้องการอะไร มันรู้มันถึงยอมกู้ มันยอมเสียมึงดีกว่าเสียบ้าน”

          คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางใจ พ่อรู้มาตลอดว่ามันต้องการหล่อน

          น้ำตาที่เหือดแห้งไปเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดที่ถูกพ่อทรยศ

          “เลือกมา” สิงห์ยื่นคำขาด “จะลงไปเดินหรือจะนอนจ่าย”

          ขวัญข้ามองมองไปที่ประตูที่เปิดกว้าง ความมืดและป่าอ้อยนั้นคือกับดัก แล้วหล่อนก็หันกลับมามองหน้าอสูรที่นั่งแสยะยิ้มรอคอยดูหล่อนจำนน

          วินาทีนั้นน้ำตาที่เอ่อคลอพลันเหือดแห้ง ถูกแทนที่ด้วยเปลวไฟแห่งความพยศ

          หล่อนเกลียด...เกลียดพ่อที่ขี้ขลาด และเกลียดไอ้สิงห์ที่ชั่วช้า หล่อนจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมากำหนดชะตาชีวิตหล่อน

          จะยึดบ้านเหรอ...ยึดไปสิ! จะทำลายพ่อหล่อนเหรอ...ทำไปสิ!

          แต่เขาจะไม่ได้ตัวหล่อน หล่อนยอมตายดีกว่าที่จะจ่ายหนี้ด้วยร่างกายบนเตียงสกปรกหรือในกรงเหล็กของมัน

          “ฉันบอกว่าไม่!!!” ขวัญข้าวตวาดลั่น

          ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนสิงห์ที่มั่นใจในชัยชนะตั้งตัวไม่ทัน ขวัญข้าวใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าแฟ้มเอกสารบนตักแล้วปาอัดเข้าใส่หน้าสิงห์เต็มแรง

          “เอาคืนไป!!!”

          กระดาษปลิวว่อน สันแฟ้มกระแทกเข้าที่ดั้งจมูกเต็ม ๆ

          “ไอ้...!” สิงห์อุทานชะงัก ยกมือขึ้นบัง

          และนั่นคือเสี้ยววินาทีที่ขวัญข้าวรอ หล่อนโถมร่างทั้งร่างพุ่งออกจากประตูที่เปิดอ้ารออยู่ ใช้ความหยิ่งผยองของเขาเป็นอาวุธ

          ร่างระหงลอยทะลุความมืดร่วงลง...

          ตุ้บ!!!

          “โอ๊ย!!!”

          หล่อนกระแทกลงบนพื้นดินที่แข็งและขรุขระ ความเจ็บปวดแหลมปราดแล่นไปทั่ว ฝ่ามือและหัวเข่าแสบร้อน หล่อนรู้สึกได้ถึงเลือดที่ซิบออกมา แต่มันไม่สำคัญ

          “มึง!!!” เสียงคำรามที่โกรธจัดดังไล่หลังมา

          สิงห์ไม่เคยคิดว่าคุณหนูที่บอบบางจะกล้าที่จะเลือกทางที่สามซึ่งเป็นทางที่เจ็บปวดที่สุดคือหนี

          อะดรีนาลีนสูบฉีดพล่านไปทั่วร่าง ขวัญข้าวไม่สนใจความเจ็บปวด หล่อนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมองซ้ายมองขวา

          ถนนใหญ่ไกลเกินไป เขาต้องดักทัน มีทางเดียวที่พอจะซ่อนตัวได้ ขวัญข้าวตัดสินใจ หล่อนหันแล้วพุ่งสุดชีวิตเข้าป่าอ้อย

          กำแพงสีดำทึบที่เคยน่ากลัวบัดนี้มันคือที่ลี้ภัยเพียงแห่งเดียว

          ซ่าาาา!

          ร่างของหล่อนปะทะเข้ากับดงอ้อย ใบที่คมเหมือนมีดบาดเฉือนแขนและใบหน้าจนแสบไปหมด แต่หล่อนไม่หยุด หล่อนแหวกมันเดินลึกฝ่าเข้าไปในความมืด วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ไม่สนว่าข้างหน้าคืออะไร รู้แค่ต้องหนีจากสัตว์ร้ายที่อยู่ข้างหลัง

          “ขวัญข้าว!!!” เสียงตะโกนอย่างหัวเสียดังขึ้นด้านหลังบ่งบอกได้ถึงความเดือดดาลอย่างสุดขีด

          ปัง!!!

          เสียงประตูรถสิบล้อฝั่งคนขับถูกกระแทกเปิดอย่างรุนแรง

          ตุ้บ!

          เสียงรองเท้าคอมแบตหนัก ๆ กระทืบลงบนพื้นดิน

          ขวัญข้าวใจหายวาบ ไอ้คนเลวกำลังตามมา และเขาเร็วมาก

          หญิงสาวยิ่งเร่งฝีเท้า หล่อนวิ่งสะเปะสะเปะในป่าอ้อยที่มืดสนิท มันเหมือนเขาวงกต ทุกทิศเหมือนกันหมด มีแต่ต้นอ้อยที่สูงท่วมหัว

          กลิ่นดินที่ชื้นและกลิ่นหวานจาง ๆ ของอ้อยลอยคละคลุ้ง ปกติแล้วมันน่าจะหอม แต่สำหรับหล่อนในตอนนี้มันคือกลิ่นแห่งความตาย

          หล่อนล้มลุกคลุกคลาน เสียงหัวใจเต้นดังจนหูอื้อ และที่เลวร้ายที่สุด หล่อนได้ยินเสียงแหวกป่าอ้อย เสียงที่หนักแน่นและสม่ำเสมอดังตามมาไม่ไกล

          สิงห์รู้ว่าหล่อนอยู่ตรงไหน เขาไม่ได้วิ่งไล่ แต่กำลังเดินล่าอย่างไม่รีบร้อน เขารู้ว่าในอาณาเขตของเขา เหยื่ออย่างหล่อนไม่มีวันหนีพ้น