หักใจรัก

“นี่มัน..” นายแพทย์ภวินท์หยิบรูปที่ถูกถ่ายจากกล้อง        โพลารอยด์ที่หล่นจากหนังสือตกสู่พื้นขึ้นมาถือไว้ในมือ เมื่อเห็นว่าเป็นรูปคู่ของตนกับใคร เรื่องราวเก่าๆ ในวันวานก็พลันผุดพรายขึ้นมาในห้วงความทรงจำ

ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะที่สองกายกระทบกัน เสียงครวญครางที่เล็ดลอดออกจากริมฝีปาก ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ ของนายแพทย์ภวินท์ สร้างความพึงพอใจให้ชายหนุ่มไม่น้อย เขาสบตากับเจ้าของร่างอวบอั๋นใต้อาณัติแล้วโน้มใบหน้าลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนและใช้นิ้วเกลี่ยคราบน้ำตาที่อาบสองแก้มนวล

‘เจ็บไหม’

เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามคนใต้ร่าง

พราวจันทร์พยักหน้าเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่มีสิ่งแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามาในร่างกาย ทว่าต่อให้เจ็บแค่ไหน เธอก็ทนได้ เพื่อ ‘คนรัก’

ฝ่ามือร้อนผ่าวด้วยพิษใคร่ลูบไล้ลำคอระหงแล้วกล่าวกับเจ้าของมันด้วยสุ้มเสียงอ่อนโยน ‘พี่สัญญาว่าจะพยายามทำเบาๆ จะทะนุถนอมพราวให้มากที่สุด’

ริมฝีปากบางหยักโค้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อนายแพทย์ภวินท์เหลือบเห็นเลือดสีแดงสดที่เปรอะเปื้อนผ้าปูเตียง แม้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ขึ้นเตียงกับสาวบริสุทธิ์ แต่เป็นครั้งแรกที่ได้ร่วมหลับนอนกับคนที่มีความรู้สึกดีผสมปนเจืออยู่ด้วย ไม่ได้นำพาด้วยความต้องการทางร่างกายอย่างเดียว กระนั้นแม้จะรู้สึกดีกับพราวจันทร์เพียงใด ก็ไม่อาจยกย่องเธอขึ้นมายืนเคียงข้างกายได้ เพราะเขา.. มีคนที่เลือกเอาไว้อยู่แล้ว

ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มบางเบา ทว่านัยน์ตาสีดำขลับกลับดูเศร้าจับใจ “ตอนนี้เป็นยังไงบ้างนะ”

หลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยลืมเลยว่าครั้งหนึ่งตนเคยทำเลวกับผู้หญิงคนนี้ไว้แค่ไหน ใจหนึ่งก็อยากพบเจอเธออีกครั้งเพื่อกล่าวคำขอโทษ แต่อีกใจก็คิดว่าหากพราวจันทร์เลือกได้ เธอคงไม่อยากเจอหน้าเขา

นายแพทย์ภวินท์ทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาเมื่อนึกถึงหญิงสาวที่ตนเคยมีความสัมพันธ์ด้วยเมื่อหกปีก่อน ทว่าอารมณ์หม่นหมองก็พลันหายไปในพริบตาเมื่อเหลือบดูนาฬิกาที่ข้อมือแล้วพบว่าจวนจะใกล้เวลาที่เขารอคอยเต็มทีแล้ว เวลาที่เขาจะได้จรดปลายปากกาลงบน.. ใบหย่า เวลาที่ชีวิตโสดจะกลับมาอีกครั้ง