บทที่ 4

ตระกูลซ่งประกอบอาชีพหมอมาหลายชั่วอายุคน ผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึงสามราชวงศ์ จนมาถึงรุ่นของหมอหลวงซ่งคนลูก ไม่รู้ว่าสั่งสมชื่อเสียงมามากเพียงใด เหล่าหมอชาวบ้านที่สร้างตัวขึ้นมาได้ด้วยตำราคัมภีร์แพทย์ตระกูลซ่ง นั้นมีมากมายจนนับไม่ถ้วน

นามของบิดาหมอหลวงซ่งยังถูกจารึกไว้ในศาลเจ้าเหล่าอริยปราชญ์อีกด้วย

หมอหลวงซ่งคนลูกไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดท่านพ่อถึงต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับจวนฉีกั๋วกงที่สูญสิ้นแม้กระทั่งราชโองการเหล็กสิทธิ์ขาดไปแล้วเช่นนี้!

“องค์หญิงชิ่งหนิง” จู่ๆ หมอหลวงซ่งก็เอ่ยชื่อหนึ่งออกมา

หมอหลวงซ่งคนลูกชะงักไป

จากนั้นเขาก็ได้ยินบิดากล่าวต่อว่า “ตระกูลซ่งของพวกเราติดค้างน้ำใจอันยิ่งใหญ่ขององค์หญิงชิ่งหนิงไว้ ดังนั้นขอเพียงนางเอ่ยปาก ต่อให้วันนี้ข้าจะแก่ชราจนลุกจากเตียงไม่ไหว ก็ต้องมาตรวจชีพจรให้ฮูหยินด้วยตัวเองให้ได้”

“องค์หญิงชิ่งหนิงหรือขอรับ?” หมอหลวงซ่งคนลูกอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะนึกออกในที่สุด “ที่ท่านพ่อหมายถึง คือองค์หญิงชิ่งหนิงที่ตอนนั้นขอประทานสมรสด้วยตัวเอง แถมยังประท้วงด้วยการอดอาหารจนเกือบจะสิ้นสติไปคนนั้นน่ะหรือ?”

เขาจำได้ว่าตั้งแต่นางแต่งเข้าจวนกั๋วกงไป ก็ไม่เคยได้ยินชื่อของนางอีกเลย

ตระกูลซ่งจะไปติดค้างน้ำใจนางได้อย่างไร?

“เรื่องโรคระบาดในกองทัพชายแดนเหนือเมื่อสี่ปีที่แล้ว เจ้ายังจำได้หรือไม่?” ท่านหมอหลวงซ่งปรายตามองลูกชาย “ตำรับยาที่ทำให้ตระกูลซ่งของเรากลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง

แท้จริงแล้วเป็นฝีมือขององค์หญิงชิ่งหนิง”

หมอหลวงซ่งหวนนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น

หมอหลวงซ่งคนลูกพลันลุกพรวดขึ้นในรถม้า

ศีรษะกระแทกเข้ากับหลังคารถม้าดัง “ปัง” แต่เขาก็หาได้สนใจความเจ็บปวด กลับเบิกตาโพล่ง “เป็นไปได้อย่างไร? ตอนนั้นพระองค์อายุเท่าไรกันเอง? ยังไม่ผ่านพิธีปักปิ่น เลยไม่ใช่หรือ? ท่านพ่อจะบอกว่าเทียบยานั่นนางเป็นคนคิดขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?!”

“สิบสี่!” หมอหลวงซ่งมองลูกชายด้วยสายตาเอือมระอา

หมอหลวงซ่งคนลูกอ้าปากค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถามออกมา “ท่านพ่อพูดจริงหรือขอรับ?”

หมอหลวงซ่งขี้เกียจจะคุยกับเขา จึงหลับตาลงอีกครั้ง

หมอหลวงซ่งคนลูกนั่งเหม่อลอยอยู่ในรถม้า สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา พยายามนึกทบทวนข่าวลือต่างๆ เกี่ยวกับองค์หญิงชิ่งหนิงที่เคยได้ยินมา

เล่ากันว่าองค์หญิงชิ่งหนิงผู้นี้เกิดจากนางกำนัลซึ่งได้รับความโปรดปรานของฮ่องเต้ หลังคลอดนางกำนัลก็สิ้นใจจากการตกเลือด แต่ทารกน้อยกลับยิ้มและจับมือของไทเฮา ด้วยเหตุนี้จึงได้รับความเมตตาจากไทเฮา ทรงนำไปเลี้ยงดูด้วยพระองค์เอง แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ยังทรงเอ็นดูนางไม่น้อย

และเพราะสุขภาพไม่แข็งแรง ทุกปีในช่วงฤดูหนาวนางจึงถูกส่งไปพักผ่อนที่พระราชวังฤดูร้อนทางใต้ และจะรับกลับมาเมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ รูปร่างหน้าตาและสติปัญญาก็นับว่าโดดเด่น...

แต่เมื่อเทียบกับเรื่องเหล่านั้น สิ่งที่โด่งดังยิ่งกว่ากลับเป็นเรื่องที่นางคุกเข่าอ้อนวอนสามวันและอดอาหารเพื่อขอประทานสมรสกับฉีซูเซี่ยน!

คนทั้งเมืองหลวงไม่มีใครไม่รู้ว่านางรักฉีซูเซี่ยนสุดหัวใจ!

ยามนี้ฉีซูเซี่ยนกลับมาจากชางหนานพร้อมกับพาสตรีคนหนึ่งกลับมาด้วย โรงเตี๊ยมและร้านน้ำชาหลายแห่งถึงกับมีการตั้งบ่อนพนัน ว่านางจะยอมให้สตรีผู้นั้นเข้าจวนภายในกี่วัน...

ทุกคนต่างมองว่านางเป็นเพียงสตรีในเรือนหลังที่รู้จักแต่เรื่องความรัก แต่ไม่รู้เลยว่าผู้ที่ช่วยชีวิตทหารชายแดนเหนือกว่าสิบหมื่นคนก็คือนางเช่นกัน…

หมอหลวงซ่งคนลูกออกแรงหยิกต้นขาตัวเองอยู่หลายที จนเนื้อเขียวช้ำ ถึงได้มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปจริงๆ

*

ฉีซูเซี่ยนกลับมาพร้อมชัยชนะ ฉีเฟยเยียนพี่สาวคนโตของเขาจึงรีบเร่งกลับมายังบ้านเดิมทันที

เมื่อนางรู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บ แต่กลับต้องไปยืนตากฝนอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืนเพียงเพื่อจะง้อเซิ่งจือหว่าน นางก็โกรธจนปาถ้วยน้ำชาแตกละเอียดทันที

เศษถ้วยกระเบื้องเคลือบกระเด็นไปทั่ว แต่ว่านางกลับไม่แม้แต่จะปรายตาดู “เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี! เจ้าออกไปรบตั้งสองปี เฉียดตายมาไม่รู้กี่ครั้ง กว่าจะกลับมาได้ยากลำบากเพียงใด แค่จะรับอนุภรรยาสักคน เซิ่งจือหว่านกลับปล่อยให้เจ้าที่บาดเจ็บยืนตากฝนอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืนเชียวหรือ?!”

ฉีเฟยเยียนเอ่ยพร้อมส่ายศีรษะ จนเครื่องประดับหยกฝังมุกอันหรูหราบนศีรษะสั่นไหวไปมา

“บุรุษจะมีสามภรรยาสี่อนุถือเป็นเรื่องปกติ! ในเมืองหลวงนี้คนรุ่นเดียวกับเจ้า ไม่มีใครบ้างที่ภรรยาหลวงและอนุที่งามไว้ข้างกาย? มีแต่เจ้านี่แหละ! ข้าว่านางคงจะอาศัยฐานะองค์หญิงมาทำตัวหยิ่งยโสในจวนกั๋วกงของเราละสิ!”

“พอเถอะพี่ใหญ่ เรื่องนี้ข้าเป็นฝ่ายผิดต่อนางเอง” ฉีซูเซี่ยนเพิ่งจะเปลี่ยนยาเสร็จ สีหน้าของเขายังดูซีดเซียวอยู่บ้าง

ชุยซื่อสงสารบุตรชาย จึงรีบสั่งให้บ่าวนำอาหารเลิศรสที่เตรียมไว้อย่างดีมาให้

ทั้งสองคนนั่งอยู่ข้างๆ คอยดูเขาคีบอาหารเข้าปาก

ชุยซื่อจึงกล่าวขึ้นว่า “ที่พี่สาวเจ้าพูดก็ไม่ผิดนะ สองปีมานี้แม้เจ้าจะไม่อยู่ที่จวน แต่แม่ก็มอบอำนาจการดูแลบ้านให้นางไปหมดแล้ว แม่ไม่หวังอะไรมาก หวังเพียงแค่นางจะช่วยดูแลเรือนหลังให้เรียบร้อยในยามที่เจ้าสร้างตัว แต่การกระทำของนางในวันนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่สมกับฐานะสตรีตระกูลสูง”

“อีกอย่าง เจ้าเองก็ถูกคนวางแผนร้าย มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลยสักนิด แต่วันนี้นางเจอแม่กลับไม่ยอมแม้แต่จะลงจากเกี้ยว เห็นได้ชัดว่าในใจนางยังมีความโกรธเคืองอยู่” ชุยซื่อยังไม่ลืมเรื่องนี้

ฉีซูเซี่ยนเม้มปาก “แต่นางก็ยอมตกลงแล้วนี่ขอรับ”

“หึ นางกล้าไม่ตกลงด้วยหรือ?” ฉีเฟยเยียนเอ่ยอย่างดูแคลน“อย่าลืมว่าสมัยนั้นนางเป็นฝ่ายดิ้นรนอยากแต่งเข้ามาเอง บ้านเราก็ไม่ได้แต่งงานแบบรับองค์หญิง เจ้าไม่ควรให้หน้านางมากนัก เดี๋ยวจะตามใจจนเสียคน เมินเฉยเสียบ้าง ทำให้นางรู้ฐานะของตัวเองเสีย!”

“นิสัยใจแคบของนางมันไม่ถูกต้องจริงๆ” ชุยซื่อถอนหายใจ “ไม่ใช่ว่าพวกเราอยากจะรังแกนางหรอกนะ เพียงแต่นางมีฐานะเป็นคนในราชวงศ์ ย่อมต้องมีทิฐิสูงเป็นธรรมดา แต่ชีวิตสามีภรรยา การที่สามีไม่มีอำนาจเหนือภรรยาถือเป็นเรื่องต้องห้ามที่สุด แม่กลัวว่าภายหน้าจะมีเรื่องวุ่นวายตามมา ในเมื่อเจ้าเป็นสามี เจ้าก็ควรจะกำราบให้นางอยู่หมัด”

“ทราบแล้วขอรับ” ฉีซูเซี่ยนคร้านจะสนใจเรื่องหยุมหยิมในเรือนหลัง จึงเอ่ยตอบไปส่งๆ

ชุยซื่อเห็นท่าทางของเขาก็รู้ว่าเขาไม่ได้ใส่ใจ จึงนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “หนังจิ้งจอกแดงที่เจ้านำกลับมาด้วยนั่นไม่เลวเลยนะ แม่กะว่าจะเอามาทำสนับเข่า แล้วก็ทำปลอกเตาพกอุ่นมือให้พี่สาวกับน้องสาวรองของเจ้าด้วย อ้อ ยังมีเมิ่งยางด้วยนะ นางกำลังตั้งครรภ์ ต้องดูแลให้ดีเข้าไว้”

ฉีซูเซี่ยนชะงักไป

นั่นคือของที่เขาตั้งใจล่ามาเพื่อมอบให้เซิ่งจือหว่าน

ในวันที่เขาจะออกเดินทาง เซิ่งจือหว่านเคยบอกว่าที่ชางหนานมีจิ้งจอกแดง หากเขาเจอเข้าก็ช่วยล่ามาให้นางสักตัว ซึ่งเขาก็รับคำอย่างแข็งขัน แต่ว่ายามนี้ท่านแม่กลับเอ่ยปากขอ...

“ทำไมหรือ เจ้าจะเอาไปทำอย่างอื่นหรือ?” ชุยซื่อถามเมื่อเห็นเขามีท่าทีลังเล

ฉีซูเซี่ยนส่ายหน้า “ไม่มีขอรับ หากท่านแม่ชอบก็เอาไปได้ตามสบายเลย”