บทที่ 5

“อืม” ชุยซื่อรู้สึกพึงพอใจยิ่ง

“ฮูหยิน นางห้วนจู๋มาแล้ว” เสียงรายงานจากด้านนอกดังขึ้น

“ของท่านซื่อจื่อ องค์หญิงทรงให้หม่อมฉันนำยามาถวาย” เสียงของห้วนจู๋แว่วดังเข้ามา

ตะเกียบในมือของฉีซูเซี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง

ฉีเฟยเยียนหัวเราะเยาะทันที“เห็นหรือไม่เล่า ข้าว่าไม่ผิดจริง ๆ! ช่างต่ำต้อยเสียจริง! เจ้าไปง้อนาง นางกลับเชิดใส่ พอแม่ตัดสินใจเอง นางพูดอะไรไหม? ก็เงียบกริบไม่ใช่หรือ ตอนนี้กลับรีบร้อนส่งคนมาส่งยา ถ้าข้าพูดนะ สตรีเช่นนี้ ต้องดูถูกให้เข็ด!”

“ให้เข้ามา” ชุยซื่อเอ่ย

ห้วนจู๋เดินเข้ามาด้วยความยินดี แต่เมื่อเห็นชุยซื่อและฉีเฟยเยียน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างไปทันที

“ยารักษาแผลอะไร?” ชุยซื่อถาม

“ห้วนจู๋รีบนำขวดกระเบื้องเคลือบประณีตออกมา “เรียนฮูหยิน นี่คือยาที่ท่านไทเฮาทรงประทานให้องค์หญิงเมื่อหลายปีก่อน เล่ากันว่ามีสรรพคุณวิเศษในการห้ามเลือดแผลภายนอก”

“ยาสมานผิวจินช่วง!” ฉีซูเซี่ยนจำมันได้ในทันที

เล่ากันว่าตัวยานี้ปรุงจากแมงป่องโลหิต ต่านหนานซิง กระดูกมังกร และสมุนไพรอื่นๆ อีกหลายสิบชนิด มีสรรพคุณช่วยห้ามเลือดและสมานผิวได้ทันใจ แม้แต่ผิวหนังที่เน่าเปื่อยก็ยังกลับมาเป็นปกติได้ เพียงแค่ขวดเล็กเท่านิ้วมือนี้ ก็มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าพันตำลึงแล้ว

“อืม” ชุยซื่อเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของยานี้ แววตาของนางไหววูบก่อนจะเอ่ยว่า “วางไว้เถอะ กลับไปบอกจือหว่านด้วยว่าแผลของชูเซี่ยนค่อนข้างหนัก คืนนี้เขาคงไปหานางไม่ได้แล้ว”

“เพคะ” ห้วนจู๋ไม่มีข้ออ้างที่จะอยู่ต่อ นางแอบชำเลืองมองฉีซูเซี่ยนแวบหนึ่งก่อนจะถอยออกไป

“ท่านแม่ แผลของข้าไม่ได้เป็นอะไรมากขอรับ” ฉีซูเซี่ยนขมวดคิ้ว

“ต่อให้ไม่เป็นไรก็ต้องอยู่นิ่งๆ” ชุยซื่อถลึงตาใส่เขา “นิสัยใจแคบของภรรยาเอกเจ้าน่ะต้องหาทางดัดเสียบ้าง รอให้นางยอมอ่อนข้อ สำนึกผิดเสียก่อน เจ้าค่อยไป ทำให้นางรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง”

“จริงด้วยสิ อย่างไรนางก็ทนได้ไม่นานหรอก ไม่แน่ว่าคืนนี้อาจจะวิ่งแจ้นมาหาเองเลยก็ได้” ฉีเฟยเยียนเบะปาก ก่อนจะนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ “อ้อ แล้วเจ้าช่วยถามนางหน่อยว่าหมายความว่าอย่างไร? หวังจื้อหยวนที่ไม่มีพ่อนั่นกลับได้เป็นถึงเจ้าเมืองผู้ช่วย ขั้นหกชั้นเอก แต่สามีข้าที่เป็นถึงบุตรชายท่านสื่อหลาง กลับได้แค่ตำแหน่งขุนนางฝ่ายอักษรในสำนักฮั่นหลินเท่านั้นเองหรือ?!”

“เอาละ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง” ชุยซื่อลุกขึ้นยืน พลางกำชับฉีซูเซี่ยน “วันนี้เจ้าพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้ต้องเข้าวังไปรับรางวัล ข้าได้ยินข่าวที่พ่อเจ้าไปสืบมาว่า ครั้งนี้ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะเลื่อนขั้นให้เจ้าขึ้นเป็นขุนนางขั้นสี่”

“ขอรับ!” ฉีซูเซี่ยนรับคำโดยไม่แสดงสีหน้าดีใจออกมา แววตาฉายแววคมกล้า

ชุยซื่อเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งพึงพอใจ

เมื่อหลายปีก่อน ผู้คนล้วนกล่าวว่าจวนฉีกั๋วกงตกต่ำแล้ว แต่บุตรชายของนางกลับสอบได้ที่หนึ่งสามระดับ แถมยังสร้างผลงานใหญ่ที่ชางหนาน สองปีมานี้คนในเมืองหลวงที่เคยเลิกติดต่อกับจวนกั๋วกงไปแล้ว ก็เริ่มกลับมาไปมาหาสู่อีกครั้ง มิใช่เพราะมองเห็นว่าอนาคตในราชการของเขานั้นไร้ขีดจำกัดหรอกหรือ?

ไม่ใช่แค่ชูเซี่ยนเท่านั้น บุตรสาวคนที่สองของนางก็มีชื่อเสียงเรื่องความงามขจรขจาย บุตรชายคนที่สี่ก็ได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของมหาปราชญ์ตระกูลหลิน ในอนาคตย่อมต้องมีวาสนาใหญ่หลวงกันทุกคน

มีเพียงลูกสาวคนโต ที่แต่งงานออกไปเร็วเกินไป ได้สามีเป็นบุตรขุนนางขั้นห้า เหลียนเหวินฮุยปีนี้อายุยี่สิบสี่แล้วเพิ่งจะสอบผ่านรอบรวมมาได้อย่างหวุดหวิด เมื่อไม่นานมานี้เซิ่งจือหว่านช่วยวิ่งเต้นจนเขาได้ตำแหน่งขุนนางฝ่ายอักษรในสำนักฮั่นหลินมาครอง

เดิมทีชุยซื่อก็คิดว่าเพียงพอแล้ว

แต่เมื่อนึกถึงลูกชายของแม่นมของเซิ่งจือหว่าน นางก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอีก

ลูกชายของบ่าวรับใช้แท้ๆ แต่ตำแหน่งขุนนางกลับสูงกว่าพี่เขยของสามีตัวเองถึงครึ่งขั้น

เซิ่งจือหว่านคนนี้ ช่างแยกแยะไม่ออกจริงๆ ว่าใครเป็นคนใกล้ชิดใครเป็นคนนอก!

เห็นทีคงต้องสั่งสอนให้นางรู้ความมากกว่านี้เสียแล้ว

*

ห้วนจู๋กลับมาที่เรือนผิงหลาน ก็พบว่าติงหลานกำลังถือกล่องสินเดิมอยู่พอดี

สีหน้าของนางมืดมนลงทันที นางปรี่เข้าไปแย่งกล่องนั้นมา “เจ้าแตะต้องของพวกนี้ได้อย่างไรกัน

นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้น

แต่ว่ายังไม่ทันที่ติงหลานจะได้อธิบาย เซิ่งจือหว่านก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าเป็นคนให้นางแตะเอง ทำไม หรือว่าข้าต้องรายงานเจ้าก่อน?”

ติงหลานฟังออกว่าคำพูดนี้แฝงความหมายบางอย่าง จึงไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ

แต่ว่าห้วนจู๋กลับถือดีว่าตนเองปรนนิบัติเซิ่งจือหว่านมานานที่สุด และเป็นเพียงคนเดียวที่ติดตามออกมาจากในวัง ทั้งยังเป็นสาวใช้ที่มีหน้ามีตาที่สุดในบรรดาสาวใช้ทั้งหมด แม้ปกติจะมียศเป็นสาวใช้ขั้นหนึ่งเท่ากับอั้นจื่อและติงหลาน แต่ในความเป็นจริงแล้ว ในเรือนนี้ไม่อาจปฏิเสธได้ว่านางเปรียบเสมือนเจ้านายตัวน้อยๆ คนหนึ่ง

ยามนี้เซิ่งจือหว่านกลับทำให้นางเสียหน้าต่อหน้าติงหลาน ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจ

“องค์หญิงหมายความว่าอย่างไรเพคะ? หม่อมฉันติดตามพระองค์มาตั้งแต่เด็ก ทำงานถวายหัวมาสิบกว่าปี คิดเผื่อพระองค์ในทุกเรื่อง แต่พระองค์กลับจะให้คนอื่นมาแตะต้องบัญชีสินเดิมที่หม่อมฉันดูแลโดยไม่บอกกล่าวสักคำ หากทรงเห็นว่าหม่อมฉันทำสิ่งใดไม่ดี ก็ตรัสออกมาตรงๆ เถิดเพคะ!”

เซิ่งจือหว่านจิบชาอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะค่อย ๆ มองไปที่นาง“เช่นนั้น เจ้าเล่าให้ข้าฟังก่อนสิ เมื่อครู่เจ้าไปที่ใดมา และทำอะไร?”

ห้วนจู๋กลอกตาไปมา “หม่อมฉันไปที่เรือนของซื่อจื่อเพื่อส่งยาทำแผลมาเพคะ หม่อมฉันทำไปก็เพื่อหวังดีต่อพระองค์ทั้งนั้น!”

“ช่างเป็นความหวังดีที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!” เซิ่งจือหว่านยิ้มอย่างเย็นชา “เพราะคำว่าหวังดีของเจ้า เจ้าจึงเอาของที่ท่านย่าทิ้งไว้ให้ข้าไปประเคนให้คนอื่น หากคนภายนอกไม่รู้ คงนึกว่าฉีซูเซี่ยนคือเจ้านายที่แท้จริงของเจ้าไปแล้ว!”

สีหน้าของห้วนจู๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย “องค์หญิงทรงเข้าใจหม่อมฉันผิดเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ?! หม่อมฉันเพียงแต่กังวลว่าหากพระองค์ยังทรงบาดหมางกับท่านซื่อจื่อต่อไป จะเป็นการเปิดโอกาสให้คนอื่นแทรกกลางได้ ไม่นึกเลยว่าพระองค์จะทรงมองหม่อมฉันเช่นนี้!”

พูดจบ นางก็ยัดกล่องใส่ลงในอ้อมกอดของติงหลานอย่างแรง หากติงหลานไม่รับไว้ให้ไว คงหล่นลงพื้นไปแล้ว

ห้วนจู๋หาได้ใส่ใจไม่ นางจ้องมองเซิ่งจือหว่านอย่างน้อยใจ “หากองค์หญิงทรงเห็นว่าหม่อมฉันทำผิด เช่นนั้นก็ทรงขับไล่หม่อมฉันออกไปเสียเลยสิเพคะ!”