บทที่ 3

เซิ่งจือหว่านเพิ่งกลับมาถึงจวนผิงหลาน ติงหลานสาวใช้คนสนิทก็ทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้านางดัง “ปัง”ทันที

“องค์หญิง ต่อให้พระองค์จะทรงลงอาญาหม่อมฉัน แต่ว่าวันนี้หม่อมฉันก็มีเรื่องต้องทูลให้ได้เพคะ!”

“ทั้งท่านซื่อจื่อและฮูหยินต่างก็รังแกกันเกินไปแล้ว!”

“พระองค์ทรงเป็นถึงองค์หญิง ก่อนจะเสด็จแต่งออกมานั้นทรงสูงศักดิ์เหนือใคร แต่ตั้งแต่วันที่แต่งเข้าจวนฉีกั๋วกงมา หม่อมฉันก็ไม่เคยเห็นพระองค์ทรงสรวลอย่างมีความสุขจริงๆ เลยสักครั้ง พระองค์ทรงคิดเผื่อครอบครัวของท่านซื่อจื่อในทุกด้าน ทั้งที่จวนกั๋วกงแห่งนี้เหลือเพียงเปลือกนอก แต่ว่าท่านกั๋วกงและฮูหยินกลับยังอยากรักษาหน้าตา พระองค์บอกว่าเข้ามาช่วยดูแลกิจการในจวน แต่แท้จริงแล้วกลับต้องนำสินเดิมส่วนตัวออกมาจุนเจือในทุกเรื่อง!”

“คุณหนูใหญ่ก็มักจะเอาเรื่องราวในครอบครัวสามีมาใช้สอยพระองค์อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน คุณหนูรองก็ต้องสวมใส่เครื่องประดับที่เลิศหรูที่สุดจากหอติ่งเจินโหลว ส่วนคุณชายรองที่ทำให้อาจารย์โกรธจนหนีไป ท่านกั๋วกงก็ยังให้พระองค์ไปร้องขอต่อท่านราชครูตู้ให้รับเขาเป็นศิษย์เพื่อจะได้เข้าศึกษาในสำนักศึกษาชิงหยุนเป็นกรณีพิเศษ ไหนจะอาการป่วยของฮูหยินที่พระองค์ต้องทรงปรุงยาให้ด้วยพระองค์เองอีก... เรื่องราวน้อยใหญ่เหล่านี้ พระองค์ทรงต้องเสียสละหยาดเหงื่อแรงกายไปเท่าไรกันเพคะ?!”

“เมื่อก่อนพระองค์มักจะพูดเสมอว่า ครอบครัวของท่านซื่อจื่อก็เหมือนครอบครัวของพระองค์ ในเมื่อทรงรักท่านซื่อจื่อ ก็ต้องรักคนที่เขาห่วงใยด้วย! แต่ดูตอนนี้สิเพคะ? พระองค์กับท่านซื่อจื่อยังไม่ทันได้ร่วมหอกันเลย เขากลับพาหญิงที่ตั้งครรภ์มาบีบบังคับให้พระองค์ยอมรับ แถมฮูหยินยังมาโทษว่าพระองค์ไร้ความสามารถที่จะมีทายาทเสียอีก!”

“องค์หญิง... เด็กผู้นี้พระองค์จะทรงยอมรับมิได้เด็ดขาดนะเพคะ! หากทรงยอมรับ ต่อไปลูกของพระองค์เองก็จะไม่ได้เป็นบุตรคนโตสายตรงอีกต่อไป!”

ติงหลานอดทนกับคำพูดเหล่านี้มานานแสนนาน เมื่อพูดออกมาจนหมดเปลือกในคราวเดียวแล้ว นางก็ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของเซิ่งจือหว่านเลยแม้แต่น้อย

เพราะองค์หญิงนั้นทรงไม่เคยยอมให้ใครมากล่าวร้ายซื่อจื่อแม้แต่ครึ่งคำ...

“คุกเข่าทำไมกัน?” เซิ่งจือหว่านมองนางด้วยสายตาที่ซับซ้อน “เจ้าพูดความจริงทั้งนั้น เหตุใดข้าต้องลงโทษเจ้าด้วยล่ะ?”

“องค์หญิง?” ติงหลานเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง

เซิ่งจือหว่านยื่นมือไปประคองนางให้ลุกขึ้น ทำให้ติงหลานรู้สึกซาบซึ้งใจจนทำตัวไม่ถูก

เซิ่งจือหว่านมองดูสาวใช้ผู้นี้ ซึ่งในชาติก่อนยอมคุกเข่าจนตายอยู่ที่หน้าประตูวังเพียงเพื่อจะตามหมอหลวงมารักษาให้นาง “เจ้าพูดถูกแล้ว เมื่อก่อนเป็นข้าที่หูหนวกตาบอด มองไม่ออกว่าจวนฉีกั๋วกงแห่งนี้มันคือรังหมาป่า แต่ตอนนี้ข้าตาสว่างแล้ว เจ้าวางใจเถอะ อีกไม่นานพวกเราจะไปจากที่นี่อย่างถาวร”

“องค์หญิง... หมายความว่าอย่างไรเพคะ?” ติงหลานยังไม่เข้าใจ

“ข้าจะไปขอให้เสด็จพ่อประทานการหย่าระหว่างข้ากับฉีซูเซี่ยน แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา”

คนที่เคยทำร้ายนางในชาติก่อน นางจะเอาคืนพวกมันทีละคนก่อนจะจากไป!

ยิ่งไปกว่านั้น หากขอหย่าเพียงเพราะเรื่องของเมิ่งยาง การแต่งงานที่นางเคยทุ่มเทเสียหน้าไปร้องขอมาด้วยตัวเองเช่นนี้ เกรงว่าเสด็จพ่อคงไม่ยอมตกลงโดยง่าย…

“เจ้าไปเอาบัญชีรายการสินเดิมและโฉนดทรัพย์สินส่วนตัวของข้ามา” เซิ่งจือหว่านสั่ง

ติงหลานนิ่งไปครู่หนึ่ง “ของพวกนั้นพี่ห้วนจูเป็นคนเก็บไว้นี่เพคะ เอ๊ะ? แล้วพี่ห้วนจูล่ะเพคะ เมื่อครู่ยังเห็นอยู่แถวนี้เลย”

เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของเซิ่งจือหว่านก็ฉายแววเย็นเยียบ นางย่อมรู้ดีว่าห้วนจูหายไปที่ไหน

แต่นางเองก็มีกุญแจสำรองอยู่อีกชุดหนึ่ง นางจึงมอบกุญแจนั้นให้ติงหลานไป ไม่นานนัก บัญชีรายการยาวเหยียดและโฉนดปึกหนาก็ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้า

แปดหีบ เงินสดก้นหีบอีกหนึ่งแสนหกหมื่นหกพันตำลึง ร้านค้าแปดแห่ง จวนและตำหนักอย่างละหกแห่ง ที่นาชั้นดีอีกแปดสิบฉิ่ง...”

เซิ่งจือหว่านหลับตาลงและรับฟังอย่างช้าๆ

ที่แท้ ท่านย่าทรงคาดการณ์ถึงสถานการณ์ของนางไว้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วหรือ?

มิน่าเล่า ท่านถึงได้ทั้งว่ากล่าวตักเตือนและยอมควักทรัพย์สินส่วนตัวมาจัดเตรียมสินเดิมให้มากมายเพียงนี้ เพราะทรงเกรงว่านางแต่งเข้ามาแล้วจะลำบาก

แต่ตัวนางเล่า? เพียงเพราะคำเตือนไม่กี่ประโยคของท่านย่าในตอนนั้น กลับเหมือนถูกอะไรบางอย่างบังตาจนทำให้ตีตัวออกห่างจากท่านเสียอย่างนั้น

แม้กระทั่งในชาติก่อนตอนที่ท่านสิ้นพระชนม์ นางยังถูกขังอยู่ในศาลบรรพชนจนไม่มีโอกาสแม้แต่จะไปดูใจเป็นครั้งสุดท้าย...

ปลายนิ้วของเซิ่งจือหว่านจิกเข้ากับฝ่ามืออย่างแรง

จนลมหายใจติดขัดในลำคอ นางจึงลืมตาขึ้นอย่างแรงและถอนหายใจออกมา

โชคดีที่ชาตินี้ ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป!

ท่านย่ายังคงสบายดี และยังไม่ถูกนักพรตที่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ล่อลวง จนต้องสิ้นพระชนม์เพราะสารพิษจากยาอายุวัฒนะเกินขนาด

“สองปีมานี้ ข้าควักเงินจุนเจือจวนฉีกั๋วกงไปเท่าไรแล้ว?” เซิ่งจือหว่านเลื่อนสายตาไปที่รายการบัญชี

ติงหลานเม้มปาก “หากไม่นับรวมที่พระองค์ทรงซื้อเสบียง เสื้อนวม และสมุนไพรส่งไปที่ชายแดนแล้ว เมื่อคำนวณจากรายได้ของร้านค้าและที่ดินในช่วงสองปีนี้ พระองค์ทรงจุนเจือเป็นเงินสดไปทั้งหมดสองหมื่นสามพันตำลึงเพคะ”

“นอกจากนี้ เครื่องประดับ ผ้าแพรพรรณ และภาพวาดของตกแต่งจากสินเดิมของพระองค์ อีกหนึ่งร้อยสิบแปดชิ้นอยู่ในมือของท่านกั๋วกงและฮูหยิน หกสิบสามชิ้นถูกคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองหยิบยืมไป ภาพวาดจิตรกรชื่อดังอีกสิบสามภาพและตำราหมากรุกอีกหกเล่มถูกคุณชายรองหยิบไปศึกษา...”

“เหอะ!” ช่างเป็นคำว่า หยิบยืมและศึกษาที่ดีเสียจริง

เซิ่งจือหว่านกวาดปลายนิ้วผ่านรายการบัญชี “ภายในสองวันนี้ เจ้าจงแยกรายการสิ่งของที่คนในจวนกั๋วกงเอาไปออกมาให้หมด รวมถึงของที่อยู่ในคลังก็หาคนมาตรวจสอบอีกรอบด้วย”

“เพคะองค์หญิง” ติงหลานรู้สึกยินดีในใจ

เมื่อก่อนองค์หญิงไม่เคยใส่ใจสิ่งของนอกกายเหล่านี้เลย แต่ใจคนนั้นเปลี่ยนง่าย บางครั้งสิ่งของพวกนี้ต่างหากที่พึ่งพาได้มากที่สุด!

*

สายฝนเริ่มโหมกระหน่ำแรงขึ้น

ที่จวนหลักมีคนเข้าออกไม่ขาด จนผ่านไปครึ่งชั่วโมง ชุยซื่อออกมาส่งใครบางคนด้วยตนเอง

“วันนี้ต้องลำบากหมอหลวงซ่งแล้ว” ชุยซื่อส่งสัญญาณให้แม่นมข้างกายยื่นซองเงินหนาปึกให้

ท่านหมอหลวงซ่งผู้มีผมขาวประปรายโบกมือปฏิเสธ

เขาหยิบกล่องยาขึ้นมาแล้วก้าวขึ้นรถม้าโดยมีหมอหลวงซ่งคนลูกช่วยพยุง

หมอหลวงซ่งคนลูกนั้นเก็บงำความไม่พอใจไว้เต็มอก “ท่านพ่อ ฝนตกหนักขนาดนี้ให้ข้ามาคนเดียวก็ได้นี่? ฮูหยินนี้ยังจะดึงดันให้ท่านมาด้วยตัวเองอีก บอกว่าฉีซื่อจื่อได้รับบาดเจ็บจากสนามรบ ถ้าไม่ผ่านสายตาท่านจะไม่วางใจ แต่ข้ามองแล้ว นั่นเรียกว่าบาดเจ็บหรือ? มาช้ากว่านี้อีกครึ่งวัน แผลก็คงสมานหมดแล้ว!”

“ท่านก็เหมือนกัน ทุกเดือนต้องมาที่จวนฉีกั๋วกงหนึ่งครั้ง สรุปแล้วมันเพราะอะไรกันแน่? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านจะมาเพื่อตรวจชีพจรให้ท่านกั๋วกงกับฮูหยินจริงๆ ขนาดตอนที่ท่านอ๋องสามทรงประชวรที่ขา ท่านยังไม่ดูใส่ใจขนาดนี้เลย