INICIAR SESIÓN“แหม ก็ใกล้กว่าต่างประเทศไหม อีกอย่าง พี่เห็นว่าเรย์ชอบธรรมชาติ อากาศบริสุทธิ์ ก็เลยอยากให้
เรนิตาตื่นมาด้วยความรู้สึกหนักที่บริเวณศีรษะ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งบริเวณช่วงตัว หญิงสาวมองไปยังต้นเหตุที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว ก่อนจะตกใจเมื่อภาพที่เห็นคือภาสกรกำลังนอนรั้งร่างกายของเธอให้ซุกอยู่ที่หน้าอกของเขา เมื่อคืนเธอกับเขา...ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไหลเข้าสู่ความทรงจำของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความบ้าบิ่นของเธอแท้ๆ ทำให้ตอนนี้เธอต้องเสียสิ่งที่ตนเองพยายามรักษาให้คนที่รักมาตลอด“ฮึกๆ” เรนิตาไม่ได้ดิ้นหรือขัดขืนแต่อย่างใด เธอได้แต่ร้องไห้ซบอกแกร่งอยู่อย่างนั้น ภาสกรคงมองว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย หรือเป็นผู้หญิงใจแตกที่ถูกแฟนทิ้งเลยปล่อยตัวแบบนี้ ยิ่งคิดหญิงสาวก็ยิ่งเกลียดตัวเอง“อืม…เรย์! คุณร้องไห้ทำไม” ภาสกรตื่นมาด้วยความสะลึมสะลือ แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวในอ้อมกอดกำลังร้องไห้อย่างหนัก หัวใจของเขาก็รู้สึกราวกับหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม“ฉัน…” เรนิตาพูดไม่ออก หากเธอบอกว่าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมันคงจะดูปลอมในสายตาชายหนุ่ม เพราะเธอคนเมื่อคืน คือคนที่เข้าไปยั่วยวนจนเขาทนไม่ไหวต่า
ชายหนุ่มค่อยๆ ลูบไล้ที่เนินเนื้อสาว ในขณะที่ปากก็ยังคงรุกรานหน้าอกสาวอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย มือของชายหนุ่มค่อยๆ สำรวจกลีบกุหลาบสาวอย่างแผ่วเบาด้วยรู้ว่าถึงแม้เธอจะแสดงออกว่ามีความต้องการเขาอย่างไม่เขินอาย แต่ถึงอย่างไรเรนิตาก็ยังไม่เคยผ่านประสบการณ์การมีเซ็กซ์มาก่อน เขาควรจะอ่อนโยนกับเธอให้มากที่สุด“อือ…เรย์อึดอัด” เรนิตาบิดร่างกายไปมาเมื่อถูกแตะต้องของสงวน มือร้ายของชายหนุ่มรุกรานเธอมากขึ้น และความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นก็มากขึ้นกว่าตอนที่เขารุกรานที่หน้าอกของเธอ ตอนนี้หญิงสาวรู้แต่เพียงว่าเธออึดอัดและต้องการปลดปล่อยอะไรบางอย่างให้เร็วที่สุด“ผมก็อึดอัดไม่แพ้คุณเลยเรย์” ภาสกรพูดขึ้น ก่อนจะจัดการทำให้หญิงสาวหายอึดอัดด้วยการรุกรานกายสาวมากขึ้น พร้อมกับเข้าไปจูบหญิงสาวอีกครั้ง เธอจูบตอบเขาอย่างรุนแรงบ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้เรนิตากำลัง ‘อยาก’ มากเสียจนไร้การควบคุมตัวเอง“อ๊ะ ฉันไม่ไหวแล้ว….”เรนิตารู้สึกราวกับหลุดลอยอยู่ในท้องอากาศ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ภาสกรทำให้เธอเรียกว่าอะไร ในคราแรกเธอรู้สึกอึดอัดแ
ภาสกรก้มหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวอย่างหมดความอดทน ยิ่งได้กลิ่นกายสาวเขายิ่งอยากสัมผัสเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้ตนเองทรมานนาน เขาจัดการปลดตะขอบราเซียของเรนิตาออกและดึงมันให้พ้นจากร่างกายสาวอย่างไม่ไยดี ในขณะที่มืออีกข้างก็รูดกางเกงชั้นในของเธอออกอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เรนิตาไร้เสื้อผ้าห่อหุ้มร่างกาย แต่หญิงสาวกลับไร้ซึ่งความเขินอาย เธอปล่อยให้ชายหนุ่มได้เชยชมเธออย่างที่เขาต้องการภาสกรจับไหล่บางให้ออกห่างตัวเขาเล็กน้อยเพื่อสำรวจกายสาวอย่างเต็มตา ชายหนุ่มมองเธอไล่ตั้งแต่ใบหน้างามที่ตอนนี้มองมาด้วยแววตาหวานเยิ้ม ไล่มาจนถึงซอกคอขาวและไหล่กลมมนที่เขาเพิ่งซุกไซ้ไปเมื่อครู่ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบอิ่มที่ก่อนหน้านี้เคยได้สัมผัสมัน และรู้ดีแก่ใจว่าเธอซ่อนรูปมากแค่ไหน…ชายหนุ่มมองต่ำมาเรื่อยๆ จนถึงเอวคอดกิ่วไร้ซึ่งไขมันของเธอ มันช่างเซ็กซี่เสียจนเขาอยากเข้าไปซุกไซ้ แต่ต้องห้ามใจไว้เพราะอยากสำรวจร่างกายของเธอมากกว่านี้เสียก่อน ภาสกรมองเห็นไรขนอ่อนที่ขึ้นบริเวณเนินเนื้ออวบอิ่มของเรนิตา แม้จะเห็นความงามของเธอไม่ชัดนัก แต่แค่นี้ก็ทำให้ความอดทนของชายหนุ่มขาดผึง ห
“คุณเมามากแล้ว อย่าให้ผมต้องโมโหคุณมากกว่านี้” ภาสกรพยายามบอกหญิงสาวด้วยเหตุผล นี่เขาหายไปไม่นาน ไม่คิดว่าเธอจะดื่มเหล้าไปเยอะจนเมามายขนาดนี้“โมโหอะไร ฉันจะดื่มแค่ไหนก็ได้ นายมายุ่งอะไรด้วย” เรนิตาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“ก็เพราะผมเป็นห่วงคุณไง เกิดคุณดื่มเยอะแล้วช็อกตาขึ้นมาในไร่ผมจะทำยังไง ผมไม่อยากให้ไร่ผมเป็นข่าวเสียหายว่ามีดารามาเมาตาย” ภาสกรพูดเสียงดัง แต่ที่จริงเขาห่วงเธอ เขาไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอเป็นคนดื่มหนักขนาดนี้หรือไม่ แต่หากรู้ว่าเธอดื่มแล้วจะดื้อกว่าปกติแบบนี้เขาไม่มีทางให้ดื่มอย่างแน่นอน“ห่วงเหรอกลัวไร่คุณเสียหาย ถ้าห่วงฉันนายจะหายไปกับยัยคุณลี่นานสองนานแบบนั้นได้ไง” ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้หญิงสาวพูดในสิ่งที่ตนเองคิดและสงสัยออกไป“นี่อย่าบอกนะว่าคุณคิดมากเรื่องผมกับลี่ หรือว่าหึง ผมไม่มีอะไรกับลี่ก็แค่ไปคุยตามมารยาท” ภาสกรพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ไม่มีอะไรแต่เข้าไปที่บ้านด้วยกัน คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าก่อนหน้านี้นายกับยัยคุณลี่นั่นทำอะไรกัน” เรนิตาพูดด้วย
“พอได้แล้ว ที่คุณทำเมื่อกี้ผมไม่รู้สึกอะไร” ภาสกรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ที่เขาไม่ห้ามเธอในตอนแรกเพราะอยากให้ลินดารู้ว่าต่อให้เธอพยายามปลุกอารมณ์หรือยั่วยวนเขาแค่ไหนมันก็ไม่ทำให้เขารู้สึกอยากมีอะไรกับเธอขึ้นมา“ภาค!” ลินดาทั้งโกรธ ทั้งโมโห นี่เธอทำขนาดนี้แล้วชายหนุ่มยังไม่ใจอ่อน ทั้งที่คนอย่างภาสกรไม่น่ามีความอดทนกับเรื่องอย่างว่าได้ และเธอก็มั่นใจว่าเธอสวยพอที่จะทำให้เขาหวั่นไหว แต่ตอนนี้ชายหนุ่มกลับทำให้เธอรู้สึกเสียความมั่นใจทั้งหมด“แต่งตัวซะ เพราะถึงคุณไม่อายแต่ผมอายแทน” ภาสกรรู้ดีว่าคำพูดของตนเองร้ายกาจแค่ไหน เขาไม่อยากให้ลินดาต้องมาทำอะไรแบบนี้ ให้เธอเกลียดเขาไปเลยเสียดีกว่าต้องมาลดศักดิ์ศรีของตัวเอง“ทำไมคะ หรือว่าทุกวันนี้ไม่ได้ของขาด มีอีนางเอกนั่นคอยประเคนให้ถึงห้องทุกวันหรือไงเลยไม่ยอมมีอะไรกับลี่” ลินดาพูดอย่างหมดความอดทน หากไม่มีเรนิตาบางทีภาสกรคงไม่ปฏิเสธเธอแบบนี้“ไม่เกี่ยวกับเรย์ และเลิกดูถูกคนอื่นสักที ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน” ภาสกรพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่โมโหเมื่อได้ยินลินดาดูถูกเร
“ไปเถอะค่ะ” ลินดาพูดพร้อมกับควงแขนชายหนุ่มให้เดินออกไป คราวนี้ภาสกรยอมเดินออกไปแต่โดยดี เพราะเขาอยากรีบคุยกับลินดาให้จบจะได้มานั่งเฝ้าเรนิตาต่อไปเรนิตาได้แต่มองภาพชายหนุ่มออกไปกับลินดา ทางที่ทั้งสองคนเดินไปคือบ้านของชายหนุ่ม มันทำให้เรนิตาอดคิดไม่ได้ว่าทั้งสองคนอาจเข้าไปทำอะไรกัน เมื่อคิดอย่างนั้นความเจ็บปวดก็แล่นเข้ามาในหัวใจ เธอหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น และฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มันก็ทำให้เธอรู้สึกคลายความเจ็บปวดได้ไม่น้อยภาสกรเดินนำทางลินดามาที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้าน ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวเพื่อให้เธอรีบพูดคุยให้จบโดยไว“มีอะไรก็ว่ามาลี่” ภาสกรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกเช่นเคย“แหม รีบจังเลยนะคะ กลัวว่าจะไม่ได้อยู่ดูแลเรนิตาเหรอ” ลินดาพูดอย่างรู้ทัน ก่อนจะเดินเข้ามาหาชายหนุ่มด้วยสายตาหว่านเสน่ห์“รีบพูดเถอะ ผมมีเวลาไม่มาก” ภาสกรไม่ตอบ แต่กลับเร่งให้เธอรีบพูดธุระของตนเองเสียให้จบ“ลี่รู้นะคะว่าคุณไม่ได้คิดอะไรกับลี่ แต่คุณก็รู้ว่าลี่คิดยังไงกับคุณ ขอโอก





![พอหย่าจากคนเลว ผู้ชายทุกคนก็อยากได้ฉัน แม้แต่ผัวเลว [nc 35+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

