登入ลินดาพูดอย่างหมายมั่น และต้องการจะเอาชนะชายหนุ่มให้ได้อย่างคำ แล้วสักวันหนึ่ง ภาสกรจะต้องอ้อนวอนข
เพ็ญศรีถามด้วยความเป็นห่วง นางเห็นอาการของพ่อเลี้ยงและเรนิตาเวลาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ ยิ่งเหตุการณ์วันที่ลินดามา หญิงสูงวัยก็ยิ่งมั่นใจว่าระหว่างเรนิตากับพ่อเลี้ยงของนางต้องมีอะไรต่อกันแน่นอน“เรย์จะไปทะเลาะอะไรกับคนอย่างเขาได้คะ เรย์ก็แค่อยากมาอยู่ใกล้ๆ กับป้าเพ็ญและก็สร้อยแค่นั้นเอง” เรนิตาพูดด้วยรอยยิ้ม เธอไม่แม้แต่จะคิดเล่าเรื่องของตนเองกับภาสกรให้ใครฟัง“หรือว่าเพราะเรื่องของคุณลี่คะ ที่ทำให้หนูเรย์ไม่สบายใจ” เพ็ญศรีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“คุณลี่ ผู้หญิงที่ชอบมาตามตื๊อพ่อเลี้ยงน่ะเหรอป้าเพ็ญ” สร้อยพูดขึ้นเมื่อนึกถึงผู้หญิงที่ชอบแต่งตัวเปรี้ยวๆ มาหาพ่อเลี้ยงหนุ่มบ่อยๆ“ใช่ คนนั้นแหละ หนูเรย์อย่าไปคิดมากเลยนะคะ คุณลี่เป็นลูกผู้ว่าฯ เทียวมาหาพ่อเลี้ยงของพวกเราหลายปีแล้ว แต่พ่อเลี้ยงไม่เคยสนใจคุณลี่เลยค่ะ” แม่ครัวรุ่นใหญ่รีบแก้ตัวแทนภาสกรทันที เพราะมั่นใจว่าเรนิตาอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนรักของลินดา“เขาจะเป็นอะไรกันก็ไม่เกี่ยวกับเรย์หรอกค่ะ แล้วเรย์ก็ไม่ได้ทะเลาะอะไรกับพ่อเลี้ยงของป้าเพ็
“อ๋อ...นี่คุณยอมรับแล้วใช่ไหมว่าตั้งใจจะทำแบบนั้นกับฉัน” เรนิตาพูดพลางจ้องหน้าชายหนุ่มด้วยความโมโห“มันก็ไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมห้ามความต้องการของตัวเองไม่ได้” ภาสกรยืนยันตามความรู้สึกและพยายามจะอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจ“นี่การที่คุณยอมให้ฉันมาอยู่ที่นี่ เพราะคิดไม่ดีกับฉันแต่แรกแล้วใช่ไหม? หา!” เรนิตามีสีหน้าผิดหวัง และหากเป็นอย่างนั้นจริง เธอจะไม่อยู่ที่นี่ต่ออีกแม้แต่วันเดียว“ผมไม่ได้คิดแบบนั้น และผมก็จะไม่พูดแล้วว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะห้ามตัวเองได้มากแค่ไหนเวลาอยู่ใกล้คุณ แต่ผมจะไม่ขืนใจคุณ ผมสัญญา” ตรงนี้ เจ้าของร่างสูงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาจะไม่มีทางล่วงเกินเรนิตาอีกครั้งหากเธอไม่เต็มใจ“ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยเจอคนที่ไร้เหตุผลเท่าคุณมาก่อน คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ถ้างั้น ฉันควรอยู่ให้ห่างจากคุณมากที่สุดงั้นสิ” เรนิตาส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ ภาสกรทำราวกับว่า มันเป็นเรื่องปกติที่จะรู้สึกต้องการเธอ ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกชอบหรือรักเธอแม้แต่น้อย“
“ถ้างั้น พี่ว่าสร้อยไปช่วยป้าเพ็ญซื้อของเถอะ พี่อยู่คนเดียวได้ ไม่ต้องเป็นห่วงจ้ะ” หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้ม เธอไม่อยากเป็นต้นเหตุให้แม่ครัวคนอื่นๆ ต้องเหนื่อยเพิ่ม เพราะขาดกำลังคนอย่างสร้อยไป“แต่ว่าพ่อเลี้ยง…” สร้อยเองก็อยากจะไปช่วยแม่ครัวคนอื่นๆ แต่ส่วนหนึ่งก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของพ่อเลี้ยงที่กำชับนักหนาว่าให้มาดูแลเรนิตา“ช่างตานั่นสิ พี่ไม่เป็นอะไร เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นพี่จะคุยกับเขาเอง”เรนิตาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงทุกคนจะกลัวภาสกรแค่ไหน แต่เธอไม่มีทางกลัวเขา เพราะนี่คือตัวเธอเอง ในเมื่อไม่ได้อยากให้ใครมาดูแล เขาก็จะมาบังคับไม่ได้“พ่อเลี้ยงเป็นห่วงพี่เรย์มากนะคะ วันนี้พ่อเลี้ยงเองก็มีธุระต้องเข้าเมืองแต่เช้า คงมาดูพี่เรย์ไม่ได้ ก็เลยส่งสร้อยมาแทน สร้อยไม่อยากขัดคำสั่งพ่อเลี้ยงเลยค่ะ” เด็กสาวพูดออกมาด้วยความลำบากใจ“ดีจังเลยนะ คนที่นี่เชื่อฟังพ่อเลี้ยงดีจริงๆ เฮ้อ! งั้นเอางี้ สร้อยไปช่วยป้าเพ็ญก่อน แล้วค่อยกลับมาหาพี่ก็ได้” เรนิตาจำต้องแบ่งรับแบ่งสู้“แต่ว่
“เฮ้อ…โอเค ได้ แบบนั้นก็ได้” ภาสกรกระแทกลมหายใจออกมาอย่างเสียไม่ได้ ก่อนปล่อยร่างหญิงสาวจากพันธนาการ แล้วหันหลังให้เธอราวกับจะควบคุมสติอีกครั้ง“นายเป็นคนพูดเองว่าจะไม่ทำแบบนี้กับฉันอีก ถ้าฉันไม่เต็มใจ ลืมไปแล้วหรือไง” คนร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ สุดท้ายแล้ว ภาสกรก็กลืนน้ำลายตัวเอง และไม่รักษาน้ำใจของเธอแม้แต่น้อย“ผม…”เจ้าของร่างสูงหันมาจ้องหน้าคนตัดพ้อ พยายามคิดหาคำพูดเพื่อคลี่คลายสถานการณ์อึดอัดที่เป็นอยู่ ทว่า สุดท้ายก็พูดไม่ออกเช่นกัน เพราะไม่เคยคิดว่าตนเองจะขืนใจผู้หญิงคนไหน แต่กับเรนิตา ความต้องการในตัว มันมากเสียจนเขาไม่ได้ยินเสียงร้องห้ามของหญิงสาว“ทีหลังก็อย่าพูดในสิ่งที่นายทำไม่ได้” เรนิตาพูดพร้อมกับเดินออกจากห้องชายหนุ่มไปทันทีหญิงสาวกลับมาที่ห้องของตนเองด้วยอารมณ์โกรธปนน้อยใจ ทว่า กลับมีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างที่เกิดขึ้นในใจของตนเอง ทำเอานิ่งอึ้งไปไม่น้อยเรนิตาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับภาสกรคืออะไร เธอเคยรักพายุมา
“เอ่อ...ที่คุณกอดฉันตอนนี้ เพราะ...อยากเอาชนะ และมันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบต่างหาก” เรนิตาเอ่ยก่อนกลืนน้ำลายลงคอดังอึก! พยายามเตือนสติตนเองว่าสิ่งที่ภาสกรกำลังทำอยู่มันเป็นเพราะเขาอาจจะรู้สึกโดดเดี่ยว และแค่มีความต้องการเหมือนที่ผู้ชายทั่วไปต้องการจากผู้หญิงก็เท่านั้น“ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ ถ้างั้น ผมขอไม่ห้ามใจตัวเองละกันนะ”ไม่รอให้หญิงสาวพูดจบ ภาสกรก็ก้มลงไปประทับริมฝีปากกับเธออีกครั้งดวงตาคู่ส่วยเบิกกว้างอย่างตกใจ จากจุมพิตหนักหน่วง ริมฝีปากร้อนไล่ขบเม้มริมฝีปากนุ่มทั้งล่างและบน นี่ไม่ใช่ฉากตบจูบแบบในละคร มันสร้างความรู้สึกแปลกๆ เหมือนถูกเหวี่ยงไปให้ลอยค้างอยู่กลางอากาศ“อย่าค่ะ”เรนิตาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้พ่อเลี้ยงหนุ่มได้เชยชมริมฝีปากอวบอิ่มของตนอีกครั้ง แต่คราวนี้ จูบของเขามันเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและความปรารถนา เริ่มรุกรานเข้าไปเกี่ยวกวัดลิ้นเล็กอย่างหิวกระหายก่อนจะเม้มริมฝีปากเธออย่างดุดันและเรียกร้อง…มือทั้งสองข้างที่เกี่ยวกอดรัดร่างกายเล็กๆ ตอนนี้ค่อยๆ ลูบไล้ไปทั่วทั้งตัว
คราวนี้กลายเป็นภาสกรเสียเองที่พูดออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะรู้สึกหงุดหงิดที่หญิงสาวพยายามจะพูดตลอดเวลาว่า ทั้งสองไม่มีอะไรต่อกัน ทั้งที่ความจริงแล้ว เขามีความรู้สึกบางอย่างกับเธอ“โอเค ถ้างั้น ฉันจะได้ไม่ต้องสนใจว่าคุณจะมีแฟนแล้วหรือไม่ แต่ฉันจะจำแค่เพียงว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไร และใครจะคิด หรือเข้าใจผิดอะไร ยังไงก็แล้วแต่ เอาเป็นว่า ฉันรู้ดีแก่ใจว่ามันไม่มีอะไรแล้วกัน” เธอพูดย้ำชัดๆ อีกครั้ง ราวกับต้องการเตือนสติเขา“คุณมีเรื่องจะคุยกับผมแค่นี้ใช่ไหม” ภาสกรเอ่ยถามพร้อมกับลุกจากเก้าอี้โต๊ะทำงาน ก้าวช้าๆ มาหาคนตัวเล็ก“ฉันมีอีกเรื่องอยากจะขอคุณ”คราวนี้ เรนิตาเริ่มเข้าเรื่องของตนเอง เพราะการที่เธอมาหาเขาไม่ใช่แค่เรื่องของผู้หญิงที่ชื่อลินดาเท่านั้นคิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัย “มีอะไรก็รีบว่ามา ผมมีงานต้องทำ” พ่อเลี้ยงหนุ่มพูดด้วยสีหน้าเย็นชา ทั้งที่ความเป็นจริง เขาอยากให้หญิงสาวออกจากบ้านไปไวๆ เพราะกลัวว่าตนเองจะห้ามใจไม่ให้ดึงเธอเข้ามากอดได้“ฉันอยากยืมโทรศัพท์คุณหน่อย”เรนิต



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



