4.ชุดโป๊ไปนะครับเจ้านาย (1)

แม้จะค่อนข้างกังวลใจเรื่องของนภณต์ ทว่าเอาเข้าจริงกันยกรก็แทบจะไม่เจอหน้าชายหนุ่ม เพราะพูดคุยเรื่องงานโดยผ่านเลขาเป็นคนประสานนอกจากต้องประชุมทีม และอีกฝ่ายก็ออกไปพบลูกค้ากับทีมเพื่อนำเสนองานเสมอ ดูเหมือนนภณต์จะเป็นหัวใจหลักของแผนกก็ว่าได้ พวกเขาทั้งรับงานว่าจ้างจากข้างนอกและออกแบบกับพัฒนางานของบริษัทเอง แต่ทุกอย่างก็ดำเนินไปได้ด้วยดี ไม่มีงานที่ดูคล้ายหรือซ้ำกันให้เป็นที่ครหา ได้รับความไว้ใจจากบริษัทอื่นอีกถึงห้าบริษัท

“คุณนภณต์ขอพบค่ะคุณกันย์”

ปากกาในมือซึ่งกำลังจะเซนต์เอกสารที่พึ่งอ่านทำความเข้าใจเนื้อหาเสร็จหล่นลง อยู่ๆ ก็ใจเต้นขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มมาขอเข้าพบเธอในห้องนับจากวันที่มาแนะนำตัว

“เชิญค่ะ”

หญิงสาวตอบรับแล้ววางสีหน้าให้นิ่ง ผ่านไปสามอาทิตย์นับแต่ชายหนุ่มไปส่งเธอที่ป้ายรถเมล์ แล้วจากนั้นเขาก็ดูจะยุ่งตลอดเวลา มีเพียงประชุมดูงานที่แก้ไปเท่านั้นที่เธอเจอเขา ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้แสดงท่าทางล้ำเส้นใดๆ ขณะที่กันยกรระวังตัวแจจนมากเกินไป

“ขอโทษที่รบกวนครับ พอดีผมมีเรื่องด่วนต้องแจ้งให้ทราบ”

เมื่อพิมพ์พรรณซึ่งเดินนำชายหนุ่มเข้ามาออกไปนภณต์ก็เอ่ยทันที เขาถือแฟ้มติดมือมาด้วย ดูเหมือนเรื่องจะยาวและสำคัญ

“เชิญนั่งค่ะ”

อีกฝ่ายนั่งลงพร้อมกับวางแฟ้ม สีหน้าท่าทางจริงจังดูเป็นการเป็นงาน กันยกรจึงลดความระแวงลงใส่ใจแฟ้มที่เขาส่งให้

“พอดีวันนี้ผมต้องออกไปพบลูกค้า แต่เป็นลูกค้าของท่านรอง ท่านรองเองก็จะไปด้วย เลขาท่านรองเพิ่งแจ้งมาว่างานนี้อยากให้คุณกันย์ดูแล อย่างน้อยลูกค้าจะได้เห็นว่าระดับผู้บริหารให้ความสำคัญกับงานของเขาน่ะครับ”

หากเป็นคนรู้จักของภพดนัย อีกฝ่ายคงต้องการให้เห็นว่าบริษัทดูแลลูกค้าอย่างดี ทั้งเจ้าตัวก็ไปเองและยังต้องการให้เธอไปด้วย

“นี่เป็นเนื้อหางานที่เราจะไปคุยกันครับ คุณกันย์ฟังผมพูดคร่าวๆ ก่อนจะอ่านดูก็ได้ครับ จะได้เข้าใจง่ายขึ้น มีนัดบ่ายสอง ออกไปสักสิบเอ็ดโมงก็ทันครับ อยู่ไม่ไกลมาก”

เธอเหลือบดูนาฬิกา เก้าโมงครึ่ง เท่ากับมีเวลาให้เธอได้เตรียมตัว แถมนภณต์ยังจะอธิบายให้ฟังก่อน นับว่าเขาใส่ใจไม่น้อย ไม่อย่างนั้นเธอคงไปนั่งมึนเบลอให้ลูกค้าเห็น

“ท่านรองเชิญให้คุณกันย์ไปพร้อมกันค่ะ”

เมื่อกันยกรก้าวออกมาหน้าห้องพิมพ์พรรณก็ลุกขึ้นพลางบอก

“ตอนนี้ท่านรออยู่ที่รถด้านหน้าตึกแล้วค่ะ”

หญิงสาวหยุดชะงัก แต่ก็ปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด แม้ อีกฝ่ายจะทำให้ไม่ดูน่าเกลียดด้วยการสั่งฝากไว้กับเลขาเพราะคนทั้งบริษัทรู้ว่าภพดนัยเป็นน้องเขยของเธอ ทว่าการขึ้นรถไปด้วยกันก็คงไม่ดีนัก เธอไม่อยากไปกับเขาและเกวลินรู้เข้าเธอก็คงถูกก่อกวนอย่างน่ารำคาญ

“ฝากพี่พิมพ์แจ้งเลขาของท่านรองให้เรียนท่านด้วยนะคะ ว่าฉันจะไปเอง”

“อย่างนั้นเหรอคะ”

อีกฝ่ายดูลังเล แต่เธอก็ยิ้มให้แล้วให้เจ้าตัวจัดการต่อ เธอไม่ไปเสียอย่างถ้าเขาจะรอก็เรื่องของเขา แต่ในเมื่อภพดนัยให้ความสำคัญกับลูกค้าคนนี้อย่างไรเขาก็ต้องไปให้ตรงเวลา ขณะลงลิฟต์มาก็เจอเข้ากับนภณต์ที่กำลังจะลงไปลานจอดรถเช่นกัน เธอกับเขาสบตากันเล็กน้อย กันยกรกอดอกราวป้องกันตัวเอง หากอีกฝ่ายก็ยืนล้วงกระเป๋านิ่งกระทั่งก้าวออกจากลิฟต์มา หญิงสาวคิดว่าตนเองรอดตัวแล้วหากเขากลับเอ่ยขึ้น

“ผมว่าเจ้านายไปกับผมดีกว่านะครับ”

เธอหันขวับมองชายหนุ่มด้วยสายตาหวาดระแวงทันที

“เจ้านายยังไม่รู้จักบริษัทนี้ ถึงจะมีจีพีเอส แต่ก็คงใช้เวลาสักพัก แล้วเราก็ต้องรอกันไปมาหลายคนกว่าจะครบแล้วขึ้นไปพบลูกค้า ทีมสามคนออกไปล่วงหน้ากันก่อนแล้ว คงไปกินมื้อเที่ยงแถวนั้นจะได้ไม่จวนตัว แต่พอดีผมมีงานต้องเคลียร์ก็เลยตามไปอีกที นับดูแล้วรถก็สามคันเข้าไปแล้ว”

ฟังอีกฝ่ายพูดแล้วเธอก็นึกเห็นด้วย หากเธอไปกับภพดนัยก็คงสะดวกไม่ยุ่งยาก แต่แน่นอนว่ากันยกรจะไม่เปิดโอกาสให้เขาหาความเดือดร้อนมาให้ตนเอง เธอกับเขาไม่ควรมีอะไรต้องพูดกันอีกหากไม่ใช่เรื่องงานและต้องต่อหน้าพนักงานคนอื่นด้วย ไม่ใช่เพียงลำพัง

“ที่คุณพูดมาก็ถูก ว่าแต่...ไม่มีอะไรแอบแฝงแน่นะ”

“อะไรนี่หมายถึงอะไรล่ะครับ”

พร้อมถามร่างสูงกำยำก็ก้าวมาหาเธอทำเอากันยกรต้องถอยหลัง เขาก็ยังก้าวตามมา

“นี่กลางวันแสกๆ แล้วก็เป็นเวลางาน หรือเจ้านายมีงานอื่นเรียกใช้ผม อืม...ถ้ากลางคืนผมก็พอว่างอยู่บ้าง”

พลั่ก!

กระเป๋าถูกฟาดใส่แขนกำยำชายหนุ่มจึงหยุดพูดแล้วผายมือให้เธอแทน

กันยกรอยากเปลี่ยนใจไม่ไปกับเขา แต่ก็รู้ว่าหากไปเองก็อาจทำให้คนอื่นพลอยเสียเวลาไปด้วย หญิงสาวจำใจเดินกระแทกเท้าไปยังรถที่ตนจำได้อีกฝ่ายก็รีบมาเปิดประตูให้ เธอเข้าไปนั่งอย่างกระแทกกระทั้นแล้วกอดอกหน้าบึ้ง มองออกไปด้านนอก ไม่สนใจเจ้าของร่างสูงกำยำ

“แวะทานข้าวก่อนนะครับ”

ขับรถออกมาพักหนึ่งนภณต์ก็เอ่ยขึ้น

“ฉันไม่หิว”

“แต่ผมหิว”

“นี่มันเพิ่งสิบเอ็ดโมงครึ่งเองนะ”

เธอมองนาฬิกาพลางเอ่ย

“กว่าจะพบลูกค้าก็บ่ายสองโน่นแน่ะ ไปถึงแถวนั้นก็คงเที่ยงกว่า ไม่กินก่อนมีหวังหิวไส้กิ่วแน่ เจ้านายคงไม่ใจร้ายใจดำใช้งานลูกน้องตาดำๆ อย่างผมจนไม่ให้กินข้าวหรอกนะครับ”

“ตามใจ”

หญิงสาวน้ำเสียงหงุดหงิด เขาพูดมาขนาดนี้เธอจะยังไม่ยอมให้เขากินข้าวได้ยังไง

=====

กันย์จะรับมือเมฆได้ไหมเนี่ย? ^^"