로그인“ ขอโทษครับ พอดีผมไม่ระวัง... ”“ ไม่เป็นไร มาสอบสัมภาษณ์เหรอ ”“ ครับ ”น้ำเสียงหวานที่ได้ยินทำให้คนตัวโตกว่าคิ้วกระตุก รู้สึกคุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออก กลิ่นอายอะไรบางอย่างของเด็กคนนี้ ที่ก้มหน้างุดนั้นทำให้อยากเอื้อมมือไปเชยคางใบหน้ามนนั้นให้เงยขึ้นมาสบตากัน“ คุณจอมทัพคะ ที่
“ พี่จอม ผมมาแล้ว ”กรเดินเข้ามาในห้องของพี่ชายตนเอง พ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการแผนกการตลาด ร่างสูงส่งยิ้มให้พี่ชายก่อนที่จะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาราคาแพงในส่วนที่ต้องเอาไว้รับรองแขก“ มึงมาเร็วไปมั้ยไอ้กร ”“ ผมเบื่อ ๆ ก็เลยออกมาก่อน พี่ทำงานไปก่อนเลยผมรอได้ ”“ งั้นมึงก็รอไปก่อน กูมีเอกสารที่ต้องเ
ตอนที่ ๓สุดท้ายเราอาจจะได้พบกัน...เคยเป็นมั้ยที่ตื่นขึ้นมาแล้วชีวิตเหมือนมีอะไรหายไปบางอย่าง...ตั้งแต่ที่ผมฝันประหลาดครั้งนั้น ทุกเช้าที่ตื่นมาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แม้จะมีความสุขอยู่กับพ่อแม่แต่ก็เป็นความสุขที่มันไม่เต็มอิ่ม ผมได้แต่เฝ้าถามกับตัวเองว่าเพราะอะไร แต่มันก็ไม่เคยมีคำตอบ“ ตื่นแล้ว
" เจ้าคะหลวงพี่ "" พี่มิได้หายหน้าไปไหน มิต้องร้องไห้ดอก หากอยากมาเยี่ยมมาหา ก็มาทำบุญเสียที่วัดนะโยมน้อง "" เจ้าค่ะหลวงพี่ รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ รำพึงจะมาทำบุญที่วัดบ่อย ๆ นะเจ้าคะ "หลวงพี่รักษ์อมยิ้มน้อย ๆ ให้กับน้องสาว ก่อนที่จะมองทุกคนที่อยู่ตรงเบื้องหน้า บ่าวไพร่ในเรือนที่เห็นหน้าค่
" ข้าอยากบวชไม่สึก... "" กระไรนะขอรับ "ไอ้จอมดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อรักษ์เอ่ยมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย" เอ็งกลับมาอยู่ที่เรือนนี้เถิดนะไอ้จอม ถือว่าข้าขอร้อง แล้วข้าเองก็จะนับว่าเอ็งเป็นพี่ชายของข้า "" คุณรักษ์...แต่ข้า "" ข้ามองมิเห็นทางใดที่ข้าจะใช้ชีวิตโดยปราศจากความทุกข์ได้ดีเท่ากา
" ข้าขอโทษเอ็งจริง ๆ นะไอ้จอม หากข้ายอมปล่อยพ่อกลิ่นไป พ่อกลิ่นก็คงไม่ต้องตายไปแบบนี้ "" ... "" หากข้าไม่เห็นแก่ตัว พ่อกลิ่นก็คงจะมีความสุขอยู่ที่ใดสักที่ไปแล้ว "น้ำเสียงสั่นเครือดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาที่อัดอั้นเอาไว้มานานแสนนาน ความรู้สึกผิดต่าง ๆ ที่เคยเก็บเอาไว้ บัดนี้ได้ถูกระบายออกมาหมดสิ้นไม่เห
ตอนนี้เรือนของท่านเจ้าคุณวรจิตรนั้นดูเงียบลงไปมาก เมื่อพ่อรักษ์นั้นตัดสินใจที่จะปลดแอกให้บ่าวไพร่ในเรือนที่ต้องการเป็นไท มีอิสรภาพในการดำเนินชีวิต โดยบ่าวไพร่คนไหนต้องการความเป็นไทให้กับตนเอง พ่อรักษ์ก็จะมีอัฐให้ไปตั้งต้นการใช้ชีวิตด้านนอก ส่วนบ่าวไพร่คนไหนที่ยังคงอยากอยู่ที่เรือนตามเดิมพ่อรักษ์ก็มิ
๓๖สิ่งแรก สิ่งเดียว และสิ่งสุดท้ายที่จะรัก“ พี่รักษ์ขอรับ... ”“ ว่าอย่างไรพ่อกลิ่น ”“ ยังไม่มีผู้ใดพบพี่จอมอีกหรือขอรับ ”พ่อรักษ์ส่ายหน้าแทนคำตอบให้กับเจ้ากลิ่น เจ้ากลิ่นเองก็ได้แต่มีสีหน้ากังวล ผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะพบเจอคนที่ตามหา“ หากไอ้จอมยังอยู่มันคงไม่อยากกลับมาเสียแล้ว
“ นอนพักนะเจ้าคะคุณพ่อ วันพรุ่งลูกจะทำกับข้าวอร่อย ๆ มาให้นะเจ้าคะ ”แม่รำพึงประคองตัวของท่านเจ้าคุณให้นอนลงไปบนเบาะนิ่ม ดึงผ้าห่มมาห่มให้บิดาพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย ในใจได้แต่คิดว่าเธอยังไม่พร้อมรับการสูญเสียใด ๆ ทั้งสิ้นวันเวลาผ่านไปไม่นานเท่าใดนักท่านเจ้าคุณก็ได้จากไปอย่างสงบ งานศพของท่านเจ้าคุ
“ มึงเป็นใคร ”ลุงมั่นจับดาบที่อยู่ใกล้มือชี้ไปที่หน้าของคนมาใหม่ ป้าแช่มเองก็ดูจะตื่นกลัวเมื่อเห็นคนแปลกถิ่นมายังหมู่บ้านที่แทบจะไม่มีผู้ใดรู้จัก“ ลุงมั่นใช่หรือไม่ ”“ เอ็งเป็นใคร แล้วเอ็งรู้จักข้าได้อย่างไร ”“ ฉันรักษ์จ้ะ ไอ้จอมเป็นคนบอกให้ฉันมาที่นี่ พ่อกลิ่นอยู่ที่ใดหรือลุงมั่น ”“ ข้าจะเชื่อ