ใต้บัญชารัก

ตอนที่ 1 เธอคือใคร

“พี่คีน เราเลิกกันเถอะ! เกรทไม่อยากให้ทุกอย่างมันแย่ไปกว่านี้” 

คีรดาปล่อยน้ำตาไหลริน เธอไม่คิดว่าความรักระหว่างเธอกับสาวรุ่นน้อง เกรทวริน จะเดินทางมาถึงจุดจบเร็วเพียงนี้ อนาคตที่เคยวาดฝันไว้ด้วยกันมันพังทลายไม่เหลือชิ้นดี

“พี่ผิดอะไร”

 คีน คว้ามือของอีกฝั่งมากุมไว้แน่น ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้จะคบหาดูใจกันได้แค่ปีกว่าๆ แต่ยอมรับว่ามีความสุขมาก อีกอย่าง เกรทไม่สนเรื่องฐานะเงินทอง ไม่ได้มองแค่เปลือกนอกเหมือนที่คนอื่นๆ มอง อันที่จริงเกรทไม่เคยรู้เลยว่า คีนรดาคือใคร? 

เธอไม่ยอมปริปากบอกเรื่องฐานะทางบ้านให้ใครรู้โดยเฉพาะคนรัก ซึ่งเกรทวรินเองก็ไม่มีเคยละลาบละล้วง นั่นยิ่งทำให้คีนรักสาวรุ่นน้องคนนี้มากขึ้นทุกสิ่งทุกอย่างมันมาจากความจริงใจ ไม่ใช่เพราะ ‘เงิน’

“พี่ไม่ผิดเลย เกรทต่างหากที่ผิด รู้ทั้งรู้ว่าพี่ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้  แต่ยังไม่ยอมถอย เกรทเชื่อมาตลอดว่าสักวันพี่จะลืมเขาได้ สุดท้ายก็คิดผิด ถ้าพร่างพราวไม่ส่งรูปนั่นให้ดู คงโง่ไปอีกนาน!” 

ภาพบาดตาบาดใจนั่นมันฝังในหัว คนถูกหักหลังเจ็บปวดเจียนตาย ไฟในใจเธอกำลังร้อนระอุ เกรทสะบัดมือนุ่มออกอย่างไร้เยื่อใย

“ถ้าหมายถึงรูปนั่น เกรทกำลังเข้าใจผิด เอิร์นขอให้พี่ไปส่งที่คอนโดเพราะเมาจนขับรถเองไม่ไหว เราสองคนไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น” 

คนฟังแสยะยิ้มให้กับคำโกหกหน้าด้านๆ ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลออกมาอาบเกรทกัดฟันแน่น ความโกรธพุ่งออกมาจากข้างในแต่ถูกควบคุมไว้ด้วยสติ

“อย่าให้เกรทต้องงัดคลิปอุบาทนั่นมาโชว์เลยค่ะ มันทุเรศ!!!” 

คีนรดาหน้าเสีย พยายามกลบเกลื่อนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดแต่มันคงสายไปแล้ว เพราะหลักฐานมัดตัวไว้แน่น ไม่ว่าจะอธิบายยังไงคงไร้ประโยชน์มีแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ

“พะ พี่ อธิบายได้นะ”

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอยากอธิบายให้คนรักฟังและหวังว่าคนรักจะเข้าใจยอมให้อภัยในที่สุด 

“อย่าเลยค่ะ เปลืองน้ำลายเปล่าๆ”

“อย่าไปเลยนะ”

เกรทรีบเดินหนีออกมาแต่ถูกคว้าแขนไว้แน่น ทำให้หยุดชะงักทันทีแต่ไม่กล้าหันกลับมาเพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาที่อ่อนแอ

“ปล่อย”

“ที่ผ่านมา มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม” 

คนถูกถามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มันเป็นประโยคสั่งลาที่แสนเจ็บปวด

“ที่ผ่านมาถือซะว่า ให้อาหารหมาละกัน!!!” 

 คีนรดาปล่อยมือคนที่เธอรักเพราะคิดว่าคงไม่อาจรั้งผู้หญิงคนนี้ได้อีกแล้ว คีนยอมรับว่าตัวเองผิด เธอได้แต่โทษตัวเองที่ปล่อยให้ความมัวเมาทำในสิ่งที่เกินขอบเขต มันคงจบแล้วจริงๆ จบแบบที่ไม่อยากให้จบ แม้แต่คำขอโทษ ยังไม่มีโอกาสได้พูดเลย

………

4 ปีต่อมา

“เป็นไงบ้างลูก” 

แม่เห็นสีหน้าลูกสาวที่ควานหางานมาเกือบเดือน แววตาสิ้นหวัง ใบหน้าหดหู่ เหมือนเช่นทุกครั้ง ก็พอเดาได้ว่า คงถูกปฏิเสธอีกตามเคย 

“ไม่มีที่ไหนรับเกรทเลยแม่” 

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากลางห้องโถง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมทุกที่ถึงปฏิเสธคนเพอร์เฟคแบบเธอ เรียนจบเกียรตินิยม อันดับ 1 มีประสบการณ์เป็นถึงผู้จัดการฝ่ายขายด้วยซ้ำ

“ใจเย็นๆ ก่อนลูกค่อยๆ หา ต้องมีสักที่ที่มองเห็นความสามารถของลูก” แม่เดินมานั่งลงข้างๆ ก่อนจะเอาบีบไหล่ลูกสาวเพื่อให้กำลังใจ

“เกรทไม่น่าลาออกจากที่เก่าเลย ถ้ารู้ว่าจะหางานยากขนาดนี้ เกรทจะอดทนให้มากขึ้น” 

เธอได้แต่โทษตัวเอง หญิงสาวคิดหนักเพราะภาระหนี้สินรุงรัง ไหนจะค่าบ้าน ค่ารถ ค่าจิปาถะต่างๆ ที่เธอต้องแบกรับคนเดียว แต่นั่นมันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องรีบหาเงินไปรักษาแม่ 

เพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าแม่เธอต้องเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ ต้องใช้เงินจำนวนมาก เธอจะปล่อยให้ตัวเองตกงานแบบนี้ต่อไปไม่ได้

“ตู้ดดด ตู้ดดดด ตู้ดดดดด....” เสียงโทรศัพท์สั่นเข้ามาขัดจังหวะ มีคนโทรมาพอดี เธอขอตัวเดินออกมารับสายข้างนอก

“ว่าไง พราว” พร่างพราวเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยและเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่เธอสนิทด้วยตอนนี้

“เกรท ฉันมีข่าวดีมาบอก แกกำลังหางานใหม่อยู่ใช่ไหม มาสมัครที่บริษัทฉันสิ ตอนนี้กำลังเปิดรับผู้จัดการฝ่ายขายอยู่พอดี คนเก่าพึ่งลาออก ไม่สิ! โดนไล่ออกต่างหาก ถูกจับได้ว่าฮั้วกับลูกค้าโกงเงินบริษัทอ่ะ”

“จริงหรอ!” 

เกรททั้งตกใจและดีใจในคราวเดียวกันนี่อาจเป็นโอกาสสำคัญของเธอที่จะได้งานใหม่ พอได้ยินคนปลายสายพูดแบบนั้น คนฟังหัวใจพองโต บริษัทที่พร่างพราวทำงานอยู่ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าทันสมัย เทคโนโลยีอัจฉริยะ (สมาร์ทโฮม)

บริษัทนี้เธอใฝ่ฝันอยากเข้าทำงานตั้งแต่เรียนจบ แต่ไม่มีโอกาสเลยเพราะไม่เคยมีตำแหน่งว่าง แถมยังมีการแข่งขันสูงเพราะใครๆ ก็อยากเข้าทำงานที่นี่

“ว่าแต่ เขาจะรับฉันเข้าทำงานหรอ อีกอย่างแกก็รู้ว่าใครๆ ก็อยากทำงานที่นี่ เงินดี สวัสดิการดีจะตาย”

ใจจริงเกรทอยากให้เพื่อนฝากให้ด้วยซ้ำ อยากอาศัยเส้นสายของเพื่อนแต่เป็นไปได้ยากเพราะตำแหน่งที่พราวทำอยู่แค่พนักงานบัญชีระดับสต๊าฟไม่ได้มีอำนาจใหญ่โตขนาดนั้น

“อยากช่วยนะ แต่แกก็รู้ ฉันไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไร ลำพังแค่ตัวฉันเองก็ไม่รู้จะถูกเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ ที่นี่มองดูผิวเผินเป็นบริษัทใหญ่โต สวัสดิการดี มีอนาคตไกลก็จริง แต่เบื้องลึกเบื้องหลังไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิด ถ้าไม่ติดที่เงินดี ฉันคงลาออกไปนานแล้ว แกเข้าใจใช่ไหม”

“ฉันเข้าใจทุกอย่าง ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าฉันจะลองไปทิ้งใบสมัครไว้ล่ะกัน ยังไงก็ขอบใจมากนะพราว แค่นี้ก็ดีมากๆ แล้ว” 

เกรทเข้าใจทุกอย่าง เธออาจต้องเจอแรงกดดันมากกว่าที่เก่า แต่ก็ยังอยากเข้าไปทำงานที่นั่น เพราะคิดว่าถูกกดดันแต่อนาคตไกล ก็ยังดีกว่าถูกกดดันทั้งที่ไม่มีอนาคตเลย

เวลา 02.15 น.

เวลาตีสองกว่าๆ เป็นเวลาที่ทุกคนกำลังนอนหลับใหลฝันหวานแต่ไม่ใช่เธอ เกรทนอนบนเตียงพลิกตัวไปมา ก่อนจะนอนหงายถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับเอามือก่ายหน้าผาก ในหัวคิดแค่เรื่องเดียว เมื่อไหร่จะได้งานสักที ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งแย่ เก็บเงินให้หมด 

ลำพังตัวคนเดียวคงไม่หนักใจ แต่นี่มีแม่ที่ต้องดูแล แถมแม่ยังมาป่วย รอผ่าตัด ทุกสิ่งทุกอย่างเธอต้องแบกรับคนเดียว บางครั้ง เธอแอบน้อยใจในโชคชะตา แต่ยังไงก็ต้องกัดฟันสู้ จะยอมแพ้ไม่ได้

เกรทพยายามข่มตานอนอีกครั้ง ในหัวคิดอะไรไปเพลินๆ แต่แล้วมีภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว 4 ปีก่อน ตอนนั้นเธอเรียนมหาลัยอยู่ปี 2 คณะบริหารธุรกิจ รุ่นพี่ปี 4 คณะเดียวกันยืนอยู่ข้างๆ 

เธอมีดีกรีเป็นถึงดาวมหาลัย หญิงสาวหน้าตาดี ยิ้มสวย ผิวขาว จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ดวงตาเรียวงาม กำลังเหม่อมองท้องฟ้ายามเย็นพระอาทิตย์ที่กำลังอัสดง เวลานี้ช่างดงามนัก ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันมองดูวิวเบื้องหน้าบนดาดฟ้าของตึกสูง

[สวยจัง] เกรทวรินเป็นฝ่ายพูดขึ้นทำลายความเงียบ

[นั่นสิ] คีนรดาตอบเห็นด้วย ดวงตายังคงจับจ้องความงดงามของท้องฟ้าสีวานิลลา ต่างจากอีกฝ่ายที่ยังคงจับต้องใบหน้าสวยๆ ไม่ละสายตา

[จะมองอีกนานไหม หรือว่าพี่สวยกว่าท้องฟ้า]

 พี่คีนยิ้มกรุ้มกริ่ม หันกลับมามองคนยืนข้างๆ ทำให้เกรทหลุดออกจากภวังค์ เธอสังเกตเห็นมาสักพักแล้วว่าเกรทไม่ได้มองท้องฟ้าเลยแม้แต่น้อยเพราะเอาแต่จ้องหน้าเธอตาไม่กะพริบ

[อืมมมม....ก็จริง ทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้ เกรทจะไปไหนรอด] คนฟังถึงกับยิ้มแก้มปริ

[พี่ต่างหากต้องพูดคำนี้] 

เกรทเอียงคอซบไหล่รุ่นพี่เบาๆ สองมือคล้องแขนไว้แน่น เกรทเป็นคนปากหวานขี้อ้อน คีนยอมรับว่าหลงรักรุ่นน้องคนนี้แบบหัวปักหัวปำเลย

[เกรท]

[หืม] 

เธอขานรับทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม คีนล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมา ทำให้เกรทเริ่มสงสัย เธอผงกหัวขึ้นมาดู จากนั้นไม่นานแขนของเธอถูกเขาคว้าขึ้นมาก่อนจะทาบนาฬิกาลงไปที่ข้อมือ

[ลองใส่ดูสิ พี่ตั้งใจเลือกมากๆ นะ] เกรททำตามที่พี่คีนบอก

[ว้าววว...สวยจริงๆ ด้วย ให้เกรทหรอคะ] พี่คีนไม่ตอบ ได้แต่อมยิ้มพร้อมพยักหน้า

[แพงรึป่าวคะ ถามก่อน ถ้าแพงเกรทขอไม่รับไว้นะคะ] เธอไม่อยากให้พี่เขาซื้อของอะไรแพงๆ ให้เพราะเกรงใจเงินทองยิ่งหายาก เสียดายแทน

[ไม่แพงเลย พี่ตั้งใจเลือกให้เกรทเลยนะ ใส่ทุกวันได้ไหมคะ] เกรทยิ้มก่อนจะพยักหน้าเธอโผเข้ากอดแทนคำขอบคุณ

เกรทลืมตาขึ้นมาในขณะที่มือยังเก่ายหน้าผาก เธอไม่ได้ฝันไป ความจริงคือยังไม่ได้หลับด้วยซ้ำ ทำไมจู่ๆ ภาพวันนั้นเข้ามาในหัว ในที่สุดเธอตัดสินใจดีดตัวขึ้นจากเตียง มือจับลิ้นชักบนหัวเตียงเปิดออก 

เพื่อควานหาอะไรบางอย่าง ในที่สุดก็เจอจนได้ เธอเก็บมันไว้อย่างดี แม้จะไม่เคยเปิดมันออกมาเชยชมเลยก็ตามกล่องถูกเปิดออกเผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือ ตัวเรือนโรสโกลด์ หน้าปัดกลมฝังเพชร

เธอเดาว่าน่าจะเป็นของปลอม เกรทหยิบมันออกมาดูเพ่งมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ได้แต่ตั้งคำถามว่า ทำไมนาฬิกาเรือนนี้ไม่หมองเลย ถ้าเป็นของปลอมผ่านไปตั้ง 4 ปี ต้องมีเก่า มีหมอง หรือมีลอกบ้าง ด้วยความอยากรู้เธอจึงเอาชื่อแบรนด์ไปเสิร์ชหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต

แต่ทว่าข้อมูลที่หาได้ทำให้เธอตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง นาฬิกาแบรนด์ดังจากฝรั่งเศส ราคาเหยียบล้าน แต่เธอก็ยังไม่ปักใจเชื่อว่าเป็นของแท้ พี่คีนคงไม่ลงทุนซื้อของแพงแบบนี้ให้เธอ อีกอย่างพี่เขาจะเงินมาจากไหนเป็นไปไม่ได้ แต่ด้วยอะไรหลายๆ อย่างทำให้เธอต้องพิสูจน์

“สวัสดีค่ะ สอบถามข้อมูลด้านใดคะ”เ ช้าวันต่อมา เกรทตัดสินใจมาที่ช้อปนาฬิกาหรูในห้างสรรพสินค้า เธอเดินตรงมาที่เคาท์เตอร์พนักงานต้อนรับรอให้บริการ

“ช่วยตรวจสอบให้หน่อยได้ไหมคะว่า เป็นของแท้ไหม” เธอยื่นนาฬิกาให้พนักงาน

“ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ”

เกรทนั่งรอด้านในสุดของร้าน ในระหว่างนั้นมีลูกค้าไฮโซทั้งหลายเดินเข้าๆ ออกๆ จากร้านเป็นว่าเล่น ในขณะนั่งรอผลตรวจเธอสั่นขาตลอดเวลาทั้งลุ้น ทั้งตื่นเต้น ได้แต่ภาวนาขอให้เป็นของแท้

“คุณผู้หญิงคะ เชิญทางนี้ค่ะ”

เกรทรีบเดินไปที่ตู้กระจกโชว์สินค้า มีพนักงานยืนรออยู่พร้อมกับนาฬิกาของเธอ

“ทางร้านตรวจสอบแล้วนะคะ เป็นของแท้ค่ะ”

หญิงสาวอึ้งในสิ่งที่ได้ยิน หัวใจเต้นแรง แต่พยายามควบคุมตัวเองไม่กระโตกกระตาก กลัวทางร้านเข้าใจผิดคิดว่าเธอไปขโมยมา

“ถ้าขายตอนนี้ ราคาดีไหมคะ”

“ดีเลยค่ะ เรือนนี้เป็นไอเทมหายาก มีแค่ไม่กี่เรือน ถ้าขายตอนนี้ราคาเกือบๆ 3 ล้านเลยค่ะ”

ดวงตาคนฟังเบิกกว้างเปล่งประกายแวววาวเพราะเก็บความดีใจไว้ไม่มิด อยากขายมันเลยตอนนี้ เงินตั้ง 3 ล้านเลี้ยงชีพได้อีกยาวไกล

“ถ้างั้น ขายเลยก็ได้ค่ะ”

“ลูกค้าจะขายให้ทางร้าน หรือฝากขายดีคะ” พนักงานถามเธอขมวดคิ้วอย่างคนไม่เข้าใจ

“มันต่างกันยังไงคะ”

“ถ้าขายให้ทางร้านลูกค้าจะได้ราคา 2.3 ล้านแต่ถ้าฝากทางร้านขายอาจได้ราคาสูงถึง 3 ล้านเลยนะคะ ทางร้านคิดค่าคอมมิชชั่นแค่ 10% เท่านั้นค่ะ”

หญิงสาวยืนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งด้วยส่วนต่างที่ค่อนข้างเยอะทำให้เธอเสียดายอย่างบอกไม่ถูก

“ฝากขายก็ได้ค่ะ” ในที่สุดเธอเลือกที่จะรอเพราะความเสียดาย

“ลูกค้าสบายใจได้เลยนะคะ รอไม่ถึงเดือนน่าจะขายได้ ทางร้านรับประกันเลยเพราะรุ่นนี้ มีคนอยากได้เยอะมาก เผลอๆ รอไม่ถึงอาทิตย์ ก็น่าจะขายออกแล้วค่ะ”

พอได้ยินแบบนั้นเกรทยิ้มออกอย่างโล่งใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอก

ระหว่างนั่งรถเมล์กลับบ้าน ความดีใจ ความตื่นเต้นทำให้เธอเผลอยิ้มจนคนที่นั่งข้างๆ คิดว่าเธอไม่ปกติ ความสุขมันล้นออกมาจากข้างใน แต่แล้วต้องหุบยิ้ม เพราะความคิดหนึ่งเข้ามาในหัว พี่คีน ซื้อนาฬิกาแบรนด์แท้ราคาเหยียบล้านให้ เขาไปเอาเงินมาจากไหน 

พี่คีน พี่เป็นใครกันแน่...!!!