Masukความมืดมิดภายในห้อง 309 ราวกับจะกลืนกินร่างของรินรดาเข้าไปทุกที ทว่าเสียงทุ้มต่ำที่ทะลุผ่านบานประตูเข้ามากลับเป็นเหมือนขอนไม้ชิ้นสุดท้ายที่ลอยมาให้คนกำลังจะจมน้ำคว้าไว้ เธอกระชากตัวเข้าใกล้บานประตูไม้เก่าๆ จนหน้าผากแทบจะชนกับเนื้อไม้
“ชะ...ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยฉันด้วย!” รินรดาร้องตะโกนออกไป เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นภาษา “ไฟดับ... แล้วลูกบิดประตูก็หลุดออกมาด้วยค่ะ ฉันเปิดประตูไม่ได้! รบกวนช่วยเปิดให้ทีได้ไหมคะ!” มีเสียงเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ใจเย็นลง “ใจเย็นๆ นะครับพี่… หอพักนี้สายไฟค่อนข้างเก่า เวลาฝนตั้งเค้าหรือคนใช้ไฟพร้อมกันเยอะๆ ไฟก็ชอบมีปัญหาเป็นประจำครับ ส่วนลูกบิดประตู… ห้องพี่คือห้อง 309 ใช่ไหม?” “ใช่ค่ะ! ห้อง 309” เธอรีบตอบ “โอเคครับ คาดว่าน็อตยึดแกนในมันน่าจะสนิมเกาะจนหวานหมดแล้ว พี่ถอยห่างจากประตูสักสองก้าวหน่อยครับ เดี๋ยวผมลองกระแทกจากข้างนอกดู” “ขะ...เข้าใจแล้วค่ะ!” รินรดารีบก้าวถอยหลังในความมืดจนขาไปชนเข้ากับขอบเตียงไม้ เธอทรุดตัวลงนั่งกอดเข่า ตัวสั่นเทา สายตาเพ่งมองไปยังความมืดสลัวที่บานประตู ปัง! ปัง! เสียงกระแทกประตูหนาๆ ดังขึ้นสองครั้ง รินรดาสะดุ้งเฮือกตามจังหวะ จนกระทั่งครั้งที่สาม... โครม! เสียงกลอนประตูด้านในที่ฝืดและผุพังหลุดออก บานประตูไม้แง้มเปิดออกช้าๆ แสงสว่างสลัวจากหน้าต่างตรงทางเดินด้านนอกส่องเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู ในมือของเขาถือไฟฉายกระบอกเล็กที่เปิดไฟสีส้มสลัวเอาไว้ เขาฉายไฟลงพื้นเพื่อไม่ให้แยงตาเธอ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองผ่านความมืด... เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง สวมเพียงเสื้อยืดสีดำธรรมดาๆ กับกางเกงเจเจขาสั้น ผมเผ้ายุ่งเหยิงนิดๆ เหมือนคนเพิ่งตื่นนอน ใบหน้าคมคายตามแบบฉบับชายไทยคิ้วเข้ม ดวงตาเรียวรีดูเรียบเฉยแต่แฝงความขี้เล่นอยู่กลายๆ แสงไฟฉายที่สะท้อนขึ้นมาทำให้เห็นสันกรามคมชัดเจน “เป็นอะไรไหมครับพี่?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม พลางกวาดสายตาไฟฉายมองสำรวจรอบห้อง ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมใบยักษ์มันวับที่ตั้งเด่นอยู่มุมห้อง แล้วหันมามองรินรดาที่นั่งคู้ตัวอยู่บนเตียง สภาพคุณหนูตกยากเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ น้ำตาเปรอะแก้ม “ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย” รินรดาตอบ พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาพยายามรักษาท่าที แต่เสียงที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ทำให้ความพยายามนั้นล้มเหลวไม่เป็นท่า ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ เขาก้มลงเก็บลูกบิดประตูเหล็กที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาดู ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “พังยับเลยแฮะ… คงต้องรอช่างมาซ่อมพรุ่งนี้เช้าแล้วล่ะครับ” เขาหันไปมองรินรดาอีกครั้ง “พี่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่หรอครับ? ผมอยู่ห้อง 308 ข้างๆ นี่เอง ชื่อธันวาครับ” “ฉัน... รินรดาค่ะ เรียก... เรียกพี่รินก็ได้” รินรดาบอกอ้อมแอ้ม เธอจำใจต้องเรียกตัวเองว่าพี่ เพราะดูจากลักษณะท่าทาง หน้าตาที่ยังดูวัยรุ่น และกางเกงขาสั้นนั่นแล้ว อีกฝ่ายน่าจะเป็นรุ่นน้องแน่ๆ “ครับ พี่ริน” ธันวาพยักหน้ารับ “ดูท่าทางพี่ไม่น่าใช่คนที่เหมาะกับหอพักแบบนี้เลยนะครับ ลากกระเป๋าเดินทางหรูๆ มาอยู่ห้องเดือนละสองพันห้าเนี่ย” คำพูดตรงๆ และกวนประสาทของธันวาทำเอารินรดาควันออกหู ความกลัวในตอนแรกหายวับไปทันที เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดตามประสาคุณหนูที่ชอบเอาชนะ “นี่เธอ! พูดให้มันดีๆ หน่อยนะ ฉันไม่ได้หนีตามใครทั้งนั้นแหละ! แล้วกระเป๋าฉันจะใบละเท่าไหร่ก็เรื่องของฉัน!” รินรดาตวาดแว้ด ธันวาไม่ได้ตกใจกับท่าทีฟาดงวงฟาดงาของเธอ เขากลับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “โอเคๆ ไม่หนีตามผู้ชายก็ไม่หนีครับ... แต่ตอนนี้ ปัญหาใหญ่ของพี่ไม่ใช่เรื่องประวัตินะครับ ปัญหาคือ ‘ห้องไฟดับ แถมล็อคประตูไม่ได้’ พี่จะนอนยังไง? ขืนนอนเปิดประตูอ้าซ่าแบบนี้ในหอพักรวมดึกๆ ดื่นๆ มีหวังได้ตื่นมาอีกทีในข่าวหน้าหนึ่งแน่” คำเตือนของธันวาทำให้รินรดาหน้าซีดลงทันตาเห็น ความเป็นจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าหน้าเธออีกครั้ง เธอมองไปที่ประตูที่ไม่มีลูกบิด มองความมืดรอบตัว แล้วมองผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงห้านาที “งั้น… ฉันควรทำยังไงดีล่ะ?” เธอถามเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ธันวาเกาหัวเบาๆ ก่อนตอบ “เอาเถอะ เห็นแก่เพื่อนบ้านใหม่ ห้องผมยังมีไฟอยู่ครับ น่าจะเป็นเพราะเบรกเกอร์ห้องพี่มีปัญหา ถ้าพี่ไม่รังเกียจ จะไปนั่งรอที่ห้องผมก่อนก็ได้ อย่างน้อยก็มีแอร์ มีไฟ แล้วค่อยรอให้เช้าค่อยแจ้งป้าศรี” “เด็กปีหนึ่ง?” รินรดาเลิกคิ้ว “เธอเรียนอยู่ปีหนึ่งหรอ? คณะอะไร?” “วิศวะฯ คอมครับ มหาลัยฝั่งตรงข้ามคูเมืองนี่แหละ” ธันวาตอบสบายๆ “แล้วพี่ล่ะ?” “ฉันอยู่ปีสอง คณะบริหาร... มหาลัยเดียวกัน” “อ้าว! งั้นก็รุ่นพี่คณะข้างๆ ดิ” ธันวายิ้มกว้างขึ้น “ถ้างั้นยิ่งไม่ต้องกลัวเลยครับ ผมไม่ทำอะไรพี่รหัสร่วมสถาบันหรอกน่า... ไปเถอะ ถือกระเป๋าตังค์กับมือถือมาด้วย ห้องนี้เดี๋ยวผมช่วยดึงประตูปิดแง้มๆ ไว้ให้ก่อน” รินรดาชั่งใจอยู่สามวินาที ระหว่างการนั่งร้อน นั่งกลัวผี และเสี่ยงอันตรายอยู่ในห้องมืดๆ คนเดียว กับการเดินตามรุ่นน้องวิศวะฯ ท่าทางกวนโอ๊ยแต่ดูไม่มีพิษมีภัยเข้าห้องข้างๆ... สุดท้าย สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็บอกให้เธอเลือกข้อหลัง เธอคลำหาโทรศัพท์มือถือที่หล่นอยู่บนพื้นจนเจอ โชคดีที่หน้าจอไม่แตก รินรดาเดินตามธันวาออกจากห้อง 309 มายังห้อง 308 ที่อยู่ติดกัน ทันทีที่ธันวาเปิดประตูห้อง รินรดาก็ต้องเบิกตากว้าง ห้องของเขามีขนาดเท่ากับห้องของเธอทุกอย่าง แต่กลับดูน่าอยู่กว่าหลายเท่า เครื่องปรับอากาศตัวเล็กทำงานส่งลมเย็นสบาย ชั้นหนังสือเรียงรายเต็มผนังด้านหนึ่ง บนโต๊ะทำงานมีจอคอมพิวเตอร์สองจอเปิดค้างอยู่ พร้อมโค้ดโปรแกรมจำนวนมากที่ยังเขียนไม่เสร็จ ดูเหมือนเจ้าของห้องจะกำลังทำงานอยู่ก่อนแล้ว และเสียงร้องโวยวายจากห้องข้างๆ คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องรีบออกมาดู เตียงนอนของเขาเป็นฟูกหนาๆ วางกะพื้น มีผ้าห่มสีเทาพับไว้อย่างเรียบร้อย แม้จะดูเป็นห้องเด็กเนิร์ดคอมพิวเตอร์ แต่ก็สะอาดและไม่มีฝุ่นเขรอะเหมือนห้องของเธอ “เชิญนั่งตามสบายครับพี่ริน ห้องอาจจะรกหน่อยนะ” ธันวาบอกพลางเดินไปหยิบน้ำเปล่าบรรจุขวดจากตู้เย็นเล็กๆ ส่งให้เธอ “น้ำครับ ดับกระหายคลายเครียดก่อน” “ขอบคุณนะ...” รินรดารับขวดน้ำมาเปิดดื่ม เธอนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกข้างๆ โต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างเกร็งๆ ธันวาลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งฝั่งตรงข้าม เขาพินิจพิจารณารุ่นพี่สาวสวยตรงหน้าอีกครั้ง ผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องจนแทบจะเรืองแสงได้ในไฟสลัว ท่าทางการจับขวดน้ำที่ดูสุภาพเรียบร้อย และกลิ่นน้ำหอมหรูราคาแพงที่โชยออกมาจากตัวเธอ มันช่างตัดกับสภาพห้องเช่าราคาถูกของเขาอย่างสิ้นเชิง “ถามจริงๆ เถอะพี่… ทะเลาะกับที่บ้านมาใช่ไหม?” รินรดาชะงัก มือที่ถือขวดน้ำค้างอยู่กลางอากาศ “เธอรู้ได้ไง?” ธันวาหัวเราะเบาๆ “เดาเอาครับ คนที่ลากกระเป๋าเดินทางมาหาห้องเช่าตอนตีสอง หน้าตาเหมือนเพิ่งร้องไห้มาทั้งคืน มันไม่น่าจะเป็นการย้ายห้องปกติอยู่แล้ว” “โธ่พี่... พล็อตชีวิตลูกคุณหนูหนีออกจากบ้านมาอยู่หอพักราคาถูกเนี่ย มันมีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก ไม่โดนบังคับแต่งงานเพื่อธุรกิจ ก็โดนบังคับให้เรียนในสิ่งที่ไม่อยากเรียน สภาพพี่เนี่ย... เดาไม่ยากเลย เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมยับๆ กระเป๋าเดินทางไฮโซ แต่ไม่มีเงินสดติดตัวจนโดนป้าศรีวีนใส่” รินรดาเม้มปากแน่น รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยที่โดนเด็กปีหนึ่งอ่านใจออกทะลุปรุโปร่ง “ใช่... ฉันทะเลาะกับพ่อเรื่องแต่งงาน พ่อจะบังคับให้ฉันแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก เพื่อประโยชน์ทางธุรกิจ... ฉันอึดอัด ฉันไม่อยากเป็นแค่เบี้ยบนกระดานของใคร ฉันเลยหนีมา” “แล้วพี่คิดว่าจะอยู่หอนี้ได้นานแค่ไหน?” ธันวายิงคำถามแทงใจดำ “หอนี้ไม่มีคนใช้คอยเปิดน้ำให้นะพี่ แอร์ห้องพี่ก็ไม่มี มีแต่พัดลมฝุ่นเขรอะตัวนั้น ส้วมก็เป็นส้วมซึม นั่งนานๆ ขาชาขยับไม่ได้เลยนะ วันดีคืนดีมีแมลงสาบบินมาทักทายตอนอาบน้ำด้วย” คำอธิบายของธันวาทำให้รินรดาจินตนาการภาพตามจนขนลุกซู่ เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ “ฉัน... ฉันต้องอยู่ให้ได้ ฉันจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าฉันอยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องใช้เงินของพ่อ!” ธันวามองท่าทางมุ่งมั่นปนความดื้อรั้นนั้นแล้ว ความรู้สึกบางอย่างแวบเข้ามาในใจ... แทนที่เขาจะขบขันในความไม่เจียมตัวของคุณหนูตกยาก เขากลับรู้สึกเอ็นดูและนับถือในความใจกล้าของเธออยู่ลึกๆ “โอเคครับ... ถือว่าพี่ใจเด็ดมาก” ธันวาลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบหมอนสำรองกับผ้าห่มผืนบางออกมาจากตู้เสื้อผ้า “คืนนี้ไฟห้องพี่คงไม่มาง่ายๆ หรอก ช่างไฟประจำหอหลับเป็นตายไปแล้ว พี่นอนบนฟูกผมเนี่ยแหละ เดี๋ยวผมนั่งปั่นโค้ดส่งอาจารย์ที่โต๊ะคอมจนเช้าเอง ไม่กวนพี่หรอก” “เอ๋... แต่ว่านั่นมันเตียงเธอนะ” รินรดาปฏิเสธด้วยความเกรงใจ และแฝงความระแวงเล็กๆ “นอนๆ ไปเถอะน่าพี่ริน ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก หน้าตาผมนี่เหมือนโจรข่มขืนขนาดนั้นเลยไง?” ธันวาแกล้งทำหน้าบึ้ง “ถ้าผมจะทำ ผมทำตั้งแต่ตอนพี่ร้องไห้ในห้องมืดๆ แล้ว... นอนซะครับ พรุ่งนี้พี่มีเรียนเช้าไม่ใช่หรอ?” รินรดามองฟูกนอน สลับกับมองธันวาที่หันหลังกลับไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์และเริ่มรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสียงดัง แก็กๆๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าด้านข้างที่ดูจริงจังของเขา ความอบอุ่นใจสายหนึ่งแล่นเข้ามาในอกอย่างน่าประหลาด... ในค่ำคืนที่แย่ที่สุดในชีวิต ค่ำคืนที่เธอคิดว่าเธอไม่เหลือใครและต้องเผชิญโลกกว้างเพียงลำพัง แต่อย่างน้อย โลกใบนี้ก็ยังใจดีพอที่จะส่ง ‘รุ่นน้องห้องข้างๆ’ คนนี้เข้ามาอยู่ในเส้นทางชีวิตของเธอ รินรดาค่อยๆ เอนตัวลงนอนบนฟูกของธันวา กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ และกลิ่นสะอาดที่ติดอยู่บนหมอนของเขาช่วยปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของเธอได้เป็นอย่างดี เธอมองแผ่นหลังกว้างของธันวาที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ตรงนั้น ก่อนจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งลงด้วยความเพลีย โลกใบใหม่ในห้องรูหนู... อาจจะไม่ได้แย่อย่างที่เธอคิดก็ได้ (จบตอนที่ 2)หลังจากกล่อมน้องเหนือเข้านอนเรียบร้อยแล้ว บ้านทั้งหลังก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้งแสงไฟสีส้มอ่อนจากห้องนั่งเล่นส่องให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าทุกวันรินรดาเดินออกมาจากห้องลูก ก่อนจะพบว่าธันวากำลังนั่งตรวจเอกสารของร้านกาแฟอยู่บนโซฟา“ยังไม่เสร็จอีกเหรอ”เธอถามพลางนั่งลงข้าง ๆ“ใกล้แล้วครับ”ธันวาตอบโดยไม่ละสายตาจากกระดาษรินรดาเบะปากเล็กน้อย“ตั้งแต่กลับมาบ้าน นายยังไม่มองหน้าฉันเลยนะ”ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันที“หืม?”“วันนี้มีแต่ลูกค้า มีแต่บัญชีร้าน มีแต่เอกสาร”“แล้วภรรยาล่ะ”“ถูกลืมแล้วมั้ง”ธันวาหลุดหัวเราะ“งอนเหรอ”“เปล่า”“งอนแน่ ๆ”“ไม่ได้งอน”“งั้นมองหน้าผมทำไม”“ใครมอง”“ก็มองอยู่”“ธันวา!”รินรดารีบเอาหมอนฟาดแขนเขาเบา ๆแต่คนโดนกลับหัวเราะชอบใจก่อนจะดึงเธอเข้ามานั่งบนตักแบบไม่ทันตั้งตัว“ว้าย!”“ไหนบอกไม่งอน”“ปล่อยเลย”“ไม่ปล่อย”“เดี๋ยวลูกตื่น”“ลูกหลับแล้ว”“ธันวา…”เสียงของเธอเบาลงทันทีเมื่อถูกสายตาอบอุ่นคู่นั้นมองตรงมาเวลาผ่านไปหลายปีแต่เธอก็ยังแพ้สายตาของผู้ชายคนนี้อยู่ดี“รู้ไหม”ธันวาเอ่ยขึ้น“อะไร”“ทุกวันนี้ผมยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย”“เรื่องอะไร”“เรื่องที่คุณ
ห้าปีผ่านไป…แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง เสียงนาฬิกาดิจิทัลดังเตือนเวลาเจ็ดโมงเช้าตรงหญิงสาวร่างบางที่เคยนอนดิ้นไปมาบนเตียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย“อื้อ…”รินรดาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ เมื่อพบว่ามีวงแขนแข็งแรงของใครบางคนโอบเอวเธออยู่จากด้านหลัง“ตื่นแล้วเหรอครับ คุณภรรยา”เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นข้างหูรินรดาหัวเราะเบา ๆ“ยังไม่อยากตื่นเลย”“งั้นนอนต่อไหม”“แล้วใครจะไปเปิดร้าน”คำถามนั้นทำให้ธันวาหัวเราะชายหนุ่มกดจูบลงบนแก้มภรรยาเบา ๆ“ร้านเปิดสายวันเดียวไม่เป็นไรหรอก”“ไม่ได้ค่ะ คุณเจ้าของร้านกาแฟ”“ครับ ๆ”ธันวายอมแพ้อย่างง่ายดายแม้เวลาจะผ่านมาหลายปี แต่บางอย่างก็ยังเหมือนเดิมเขายังคงเป็นผู้ชายที่คอยตามใจเธอเสมอส่วนรินรดาก็ยังเป็นผู้หญิงที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาสดใสเหมือนวันแรกที่พบกัน…หลังเรียนจบชีวิตของทั้งคู่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบธันวายังคงทำงานหนักส่วนรินรดาเลือกปฏิเสธการกลับไปใช้ชีวิตหรูหราในบ้านใหญ่ทันทีเธออยากพิสูจน์ตัวเองอยากสร้างอนาคตด้วยสองมือของตัวเองและที่สำคัญ…อยากเดินเคียงข้างคนที่เธอรักอย่างเท่าเท
หลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิตและวันตัดสินอันเป็นประวัติศาสตร์ที่ The Oasis Community Market & Mall เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปอีกหนึ่งปีเต็ม... ชีวิตของคุณหนูรินรดาแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอเรียนจบจากคณะบริหารธุรกิจด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งตามสัญญา และก้าวขึ้นมาดำรงตำแหน่งผู้บริหารรุ่นใหม่อย่างเต็มตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนในแวดวงไฮโซต้องแปลกใจ คือการที่คุณหนูทายาทหมื่นล้านคนนี้ ยังคงเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ และมักจะแวะเวียนไปกินข้าวไข่เจียวริมทางหรือนั่งรถเมล์อยู่บ่อยครั้ง ในขณะที่บริษัท Startup ของธันวาขยายตัวอย่างรวดเร็ว ระบบซอฟต์แวร์ของเขาถูกนำไปใช้ในคอมมูนิตี้มอลล์และแฟรนไชส์ร้านอาหารทั่วประเทศ ทำให้เด็กหนุ่มต่างจังหวัดสู้ชีวิตในวันนั้น กลายเป็น "ซีอีโอรุ่นใหม่" ที่ถูกจับตามองมากที่สุดในวงการเทคโนโลยี แต่ต่อให้เขาจะมีความก้าวหน้าและมีเงินทองหลั่งไหลเข้ามามากแค่ไหน สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือ... สายตาที่เขาใช้มองผู้หญิงที่ชื่อรินรดา เย็นวันศุกร์ที่อากาศค่อนข้างอบอ้าว ลมโชยเอื่อย ๆ พัดพาความวุ่นวายของกรุงเทพมหานครให้ผ่านพ้นไป รถยนต์แต่งซิ่งคันเดิมของธันวา—ที่ตอน
ความเพียรพยายามตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาบ่มเพาะจนถึงวันเก็บเกี่ยว ผลลัพธ์จากการทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจของรินรดาปรากฏเด่นชัดอยู่เบื้องหน้าในเช้าวันเสาร์อันเป็นวันครบกำหนดสัญญาเดิมพันหกเดือน ท้องฟ้าเปิดโล่ง แสงแดดส่องกระทบป้ายชื่อโครงการขนาดใหญ่ที่ถูกแปลงโฉมใหม่จนจำเค้าเดิมไม่ได้ ‘The Oasis Community Market & Mall’ จากตึกแถวหรูหราที่เคยเงียบเหงาปานป่าช้า บัดนี้ถูกชุบชีวิตใหม่ด้วยแนวคิดผสมผสาน พื้นที่ลานกว้างด้านหน้าและชั้นหนึ่งทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นตลาดยามเย็นระดับพรีเมียมที่รวบรวมร้านอาหารสตรีทฟู้ดชื่อดังจากทั่วกรุงเทพฯ คาเฟ่เก๋ ๆ ของคนรุ่นใหม่ และพื้นที่แสดงงานศิลปะของนักศึกษา ขณะที่ชั้นสองและชั้นสามยังคงรักษาแบรนด์เนมชั้นนำและร้านค้าไลฟ์สไตล์เอาไว้ได้อย่างลงตัว การตกแต่งเน้นต้นไม้สีเขียวร่มรื่นตัดกับโครงสร้างปูนเปลือยและเหล็กสีดำ ให้ความรู้สึกอบอุ่น สบาย และเข้าถึงง่ายเหมือนหอพักเก่าที่เธอเคยอยู่ แต่อยู่ในมาตรฐานที่สะอาดและทันสมัย ยอดการจองพื้นที่ร้านค้าเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่สามสัปดาห์ก่อน และในวันเปิดตัวอย่างเป็นทางการนี้ จำนวนผู้คน ทราฟฟิก และสื่อมวลชนที่มาร่วมงานล้นหลามจนทำให้
แสงแดดจัดจ้ายามสายสะท้อนกับกระจกสูงเสียดฟ้าของอาคารสำนักงานใหญ่ตระกูลอัครเดชากุล รินรดาในชุดสูทกางเกงสีครีมเข้ารูปทรงเนี้ยบ ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสุภาพดูภูมิฐาน ผมยาวสลวยถูกรวบตึงเป็นทรงหางม้าเรียบร้อย แววตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวและจริงจังจนพนักงานในตึกต่างพากันก้มหัวทำความเคารพด้วยความยำเกรงวันนี้คือวันแรกที่เธอต้องเข้ามารับตำแหน่งรักษาการผู้จัดการโปรเจกต์ ‘The Oasis Community Mall’ โครงการคอมมูนิตี้มอลล์หรูใจกลางเมืองที่กำลังประสบปัญหาขาดทุนสะสมและยอดจองพื้นที่ร้านค้าเงียบเหงาจนแทบกลายเป็นตึกร้าง ซึ่งนี่คือเงื่อนไขเดิมพันชีวิตที่เธอให้ไว้กับผู้เป็นพ่อ“นี่คือข้อมูลสรุปผลการดำเนินงานย้อนหลังหกเดือนค่ะคุณรินรดา” เลขาฯ สาววัยกลางคนยื่นแฟ้มเอกสารหนาปึกให้ทันทีที่รินรดาก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว “แบรนด์เนมระดับโลกหลายแบรนด์ถอนตัวเพราะยอดทราฟฟิกไม่เป็นไปตามเป้า แถมโครงสร้างค่าเช่าเดิมยังสูงเกินไปจนผู้ประกอบการรายย่อยสู้ราคาไม่ไหวค่ะ”รินรดารับแฟ้มมาเปิดดู ตัวเลขแดนลบสีแดงเถือกในหน้ากระดาษทำให้เธอต้องขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความกดดัน แต่เธอนึกถึงใบหน
คฤหาสน์อัครเดชากุลยังคงใหญ่โต สง่างาม และเย็นเยียบเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว การได้กลับมาเหยียบสถานที่แห่งนี้อีกครั้งในฐานะ ‘เชลย’ ของความถูกต้องทางธุรกิจ ไม่ต่างอะไรกับการถูกจับโยนกลับเข้ามาในห้องขังใต้ดินที่มืดมิดที่สุดหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้วที่เธอถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในอาณาเขตของบ้าน โทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมถูกพ่อริบไป และถูกทดแทนด้วยเครื่องใหม่ที่มีระบบติดตามตัวและจำกัดเบอร์โทรเข้าออก บัญชีธนาคารทุกเล่มถูกควบคุมโดยฝั่งเลขาฯ ของพ่ออย่างเบ็ดเสร็จ ทุกฝีเก้าของเธอจะมีสาวใช้และคนขับรถคอยเดินตามประกบราวกับเงาตามตัวรินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายสีขาวตรงระเบียงห้องนอนหรูหราของตัวเอง สายตาทอดมองออกไปภายนอกอย่างไร้จุดหมาย เบื้องหน้าคือสวนหย่อมสไตล์อังกฤษที่ตัดแต่งอย่างประณีตงดงาม มีน้ำพุหินอ่อนพ่นสายน้ำเป็นสายสะท้อนแสงแดดวิบวับ... ทุกอย่างช่างสมบูรณ์แบบ ทว่าหัวใจของเธอกลับแห้งผากและว่างเปล่าจนน่าใจหายในหัวของเธอมีแต่ภาพใบหน้าคมคายของธันวา ภาพรอยยิ้มกวนๆ ที่มุมปาก เสียงทุ้มต่ำที่คอยปลอบประโลมเธอในคืนวันฝนตก และสัมผัสอุ่นวาบของจูบแรกในห้องเช่ารูหนูแห่งนั้น“ตอนนี้เธอจะ
ความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ... คำกล่าวนี้ไม่เคยเกินจริงเลยสำหรับรินรดา สามสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมกับภพที่ร้านกาแฟ ชีวิตของคุณหนูตกยากในหอพักอุดมสุขดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมสุข บาดแผลในใจที่เคยคิดว่าตัวเองโดดเดี่ยวและไร้ค่า ถูกเยียวยาด้วยความอบอุ่นและใส่ใจจากรุ่นน้องห้องข้างๆ จนแทบไม่เ
แม้ทั้งคู่จะเปิดใจให้กันแล้ว แต่รินรดายังไม่กล้าเรียกความสัมพันธ์นี้ว่า “แฟน” อย่างเต็มปาก เพราะอุปสรรคจากครอบครัวยังคงเป็นกำแพงใหญ่ในใจของเธอ ความอบอุ่นที่ทิ้งไว้บนฝ่ามือในบ่ายวันนั้นยังคงไม่จางหายไปไหน แม้เหตุการณ์ระทึกขวัญชวนหัวใจวายกับ ‘ภพ’ คู่หมั้นหนุ่มไฮโซจะผ่านพ้นไปแล้วหลายชั่วโมง ทว่าบรรยา
เช้าวันต่อมาหลังจากค่ำคืนพายุฤดูร้อนอันยาวนาน ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครกลับมาสดใสราวกับไม่เคยมีเรื่องราวบ้าคลั่งเกิดขึ้นเมื่อคืน แสงแดดจัดจ้าส่องทะลุผ่านม่านหน้าต่างสีเทาเข้ามาในห้อง 308 รินรดาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอุ่นวาบที่โอบล้อมรอบตัว เมื่อระดับสายตาปรับเข้ากับแสงสว่าง สิ่
บรรยากาศยามบ่ายแก่ของวันอาทิตย์อบอ้าวเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยและชุมชนโดยรอบกลายเป็นสีเทาทะมึน กลุ่มเมฆฝนก้อนมหึมาตั้งเค้าลอยต่ำลงมาคล้ายกับจะกดทับตึกรามบ้านช่องให้จมลงไปในแผ่นดิน ลมกระโชกแรงพัดเอาเศษใบไม้และถุงพลาสติกปลิวว่อนไปตามท้องถนน เสียงฟ้าร้องครืนคราวดังเตือนอยู่เป็นระยะ







