ท่านประธานหยุดเถอะ! ชาตินี้ ฉันขอไม่แต่ง!

เมืองจินหลิน ทุกคนล้วนรู้ว่า ถังหว่านหนิงรักลี่เป่ยยวนจนหมดหัวใจ

รักจนไร้ซึ่งขอบเขตและศักดิ์ศรี

ในวันแต่งงานของเธอกับลี่เป่ยยวน เพียงเพราะคำพูดหนึ่งของเจียงเหยียน ลี่เป่ยยวนก็ละทิ้งเธอไป ขับรถแต่งงานไปสนามบินเพียงลำพังเพื่อรับคนรักในดวงใจของเขา

งานแต่งงานที่ถังหว่านหนิงเฝ้ารอคอยมานานถึงสามปี กลายเป็นฝันร้ายที่ไม่มีวันลบเลือนไปจากชีวิตนี้

ในวันแต่งงานนั้นเอง เธอถูกศัตรูของลี่เป่ยยวนลักพาตัวไป เพื่อที่จะทำให้ลี่เป่ยยวนอับอาย พวกเขาทรมานเธอนานถึงสามวันสามคืน

ท้ายที่สุด เธอถูกจับมัดเปลือยกายไว้บนดาดฟ้าเรือ ขณะที่คนร้ายถ่ายทอดสดเหตุการณ์ทั้งหมดเพื่อแก้แค้นลี่เป่ยยวนอย่างสาสม

สายลมทะเลที่ชื้นและเค็มพัดผ่านตัวเธอจนสั่นสะท้าน

เธอร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิต ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ถูกบดขยี้จนไม่มีชิ้นดี

ขณะที่ลี่เป่ยยวน กลับไปจดทะเบียนสมรสกับเจียงเหยียนในวันเดียวกันนั้น

"ลี่เป่ยยวน! เพียงแค่แกจ่ายค่าไถ่ห้าล้าน เราจะปล่อยตัวคู่หมั้นของแกไป! ไม่เช่นนั้น เราจะโยนเธอลงทะเลให้ฉลามกิน!"

คนร้ายพูดคำขู่ครั้งสุดท้ายกับลี่เป่ยยวนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการดูถูก

แต่สิ่งที่พวกเขาได้รับกลับเป็นเพียงเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ของเขา “แค่ดอกไม้ที่โรยราไปแล้ว เธอจะตายหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”

เมื่อถังหว่านหนิงได้ยินคำพูดของลี่เป่ยยวน เธอถึงกับชะงัก

ดอกไม้ที่โรยรา?

เธอไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดนี้จะหลุดออกมาจากปากของลี่เป่ยยวน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอรักษาตัวเองไว้อย่างดีเพื่อเขา เพียงเพราะคนภายนอกรู้ว่าลี่เป่ยยวนเป็นคนที่รักความสะอาด

ในช่วงสามปีที่อยู่ข้างกายเขา เธอเชื่อฟังและยอมทำตามทุกอย่าง

เพียงเพราะคำพูดของเขา เธอยอมแม้แต่จะเสี่ยงชีวิตตัวเอง

เธอเคยคิดมาตลอดว่า อย่างน้อยที่สุด ลี่เป่ยยวนน่าจะรู้สึกผิดกับเธอบ้าง

แต่เธอไม่เคยคิดเลย... ว่าลี่เป่ยยวนจะมองเธอในแบบนั้น

หลังจากพูดจบ ลี่เป่ยยวนก็ตัดสายโทรศัพท์ทิ้งไปทันที คนร้ายโกรธจัด ก่อนจะสั่งลูกน้องให้โยนเธอลงทะเล

ทันใดนั้นเอง ถังหว่านหนิงรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวตลกตัวหนึ่ง

ทั้งเมืองจินหลินต่างรู้ว่าเธอ ถังหว่านหนิง เป็นเพียงตัวแทนของเจียงเหยียน เพื่อที่จะได้แต่งงานกับลี่เป่ยยวน เธอยอมละทิ้งสถานะที่เคยภาคภูมิใจ ยอมเป็นตัวแทนโดยไม่สนเสียงนินทาจากคนรอบข้าง เธอทุ่มเทดูแลคุณนายใหญ่ตระกูลลี่อย่างสุดความสามารถ และทำทุกอย่างโดยให้ลี่เป่ยยวนเป็นศูนย์กลางของชีวิต

เธอใช้เวลาถึงสามปี ครั้งนี้ เธอคิดว่าในที่สุดเธอก็ทำให้หัวใจของลี่เป่ยยวนอบอุ่นขึ้นมาได้ แต่กลับไม่คิดเลยว่า... ทุกอย่างเป็นเพียงการสร้างความสุขให้ผู้อื่น

ถังหว่านหนิงปิดตาลงด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาแห่งความเสียใจไหลรินออกมา

หากชีวิตนี้สามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง เธอจะหนีให้ไกลจากลี่เป่ยยวน และจะไม่มีวันเข้าใกล้เขาอีก

...

"ไม่จริงน่า! เธอกระโดดน้ำจริงๆ เหรอ? นี่มันเกินไปแล้ว!"

"ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้? ต่อให้แหวนวงนั้นเป็นของประธานลี่แล้วยังไง? เธอถึงกับลงไปงมหาในน้ำเลยเหรอ?"

"ใครๆ ก็รู้ว่า ถังหว่านหนิงเป็นหมาเลียขาของประธานลี่ จะให้พูดอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น! อย่าว่าแต่กระโดดน้ำเลย ต่อให้ประธานลี่บอกให้เธอเปลื้องผ้าเต้นต่อหน้าเราทุกคน เธอก็คงไม่ปฏิเสธ!"

...

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นรอบด้าน

ความรู้สึกอึดอัดราวกับจะขาดอากาศแล่นขึ้นมาจุกในอก

ถังหว่านหนิงรู้สึกมึนงงจนหัวสมองว่างเปล่า

เสียงหัวเราะอย่างสะใจของชายหนุ่มบางคนดังแว่วเข้ามาข้างหู

“แค่กๆ...!”

ไม่นานนัก ถังหว่านหนิงก็ดิ้นรนจนโผล่พ้นผิวน้ำได้ในที่สุด

เมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า

ถังหว่านหนิงถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

แขกที่อยู่บนฝั่งล้วนเป็นผู้ชมที่กำลังดูเรื่องสนุก

ชุดราตรีที่ถังหว่านหนิงสวมใส่เปียกชุ่มไปหมด

ภาพตรงหน้าช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด นี่คืองานหมั้นของเธอกับลี่เป่ยยวนเมื่อสามปีก่อน!

หรือว่า... เธอได้กลับมาเกิดใหม่?

ถังหว่านหนิงนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตได้อย่างรวดเร็ว เพราะลี่เป่ยยวนเข้าใจผิดว่าเธอเป็นคนยุยงให้คุณนายใหญ่ตระกูลลี่รีบจัดงานหมั้น หวังจะได้แต่งเข้าสู่ตระกูลลี่

ดังนั้น ลี่เป่ยยวนจึงตั้งใจเลือกที่จะทำให้เธออับอายในงานหมั้น

เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าลี่เป่ยยวนเคยโยนแหวนหมั้นในมือลงไปในสระว่ายน้ำ ก่อนจะหัวเราะเยาะพร้อมพูดอย่างเย็นชา "ถ้าเธอดึงแหวนขึ้นมาได้ ฉันจะแต่งงานกับเธอ"

และตอนนั้นเธอกลับเชื่อคำพูดนั้นจริงๆ แม้ว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็น แต่ก็ยอมกระโดดลงสระว่ายน้ำจนเกือบจมน้ำตาย

สุดท้าย เธอก็ปีนขึ้นจากน้ำด้วยสภาพเปียกโชกไปทั้งตัว พร้อมกับแหวนที่เก็บขึ้นมาได้ในมือ

แต่ในงานหมั้นครั้งนั้น ลี่เป่ยยวนกลับมอบความอับอายครั้งใหญ่ที่สุดให้กับเธอ!

เพราะเจียงเหยียนกรีดข้อมือตัวเอง ลี่เป่ยยวนจึงร้อนรนเป็นอย่างมาก ถึงขั้นออกจากงานกลางคันโดยไม่สนใจหน้าตาของเธอเลย

เหตุการณ์นั้นทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกของทั้งเมืองหลินเฉิง

ถังหว่านหนิงก้มมองแหวนที่กำแน่นในมือด้วยสายตาหนักแน่น

เธอหัวเราะขมขื่น

ถังหว่านหนิง... นี่คือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ หรือ?

ภายใต้สายตาจับจ้องของผู้คน ถังหว่านหนิงเดินขึ้นจากสระว่ายน้ำ

"สระน้ำลึกขนาดนี้ เธอยังงมแหวนขึ้นมาได้ ไม่รีบเอาไปขอความดีความชอบจากประธานลี่อีกล่ะ?"

"ใช่เลย! ถ้าไม่มีแหวนนั่น ประธานลี่คงไม่ยอมจัดงานหมั้นกับเธอหรอก!"

...

เสียงหัวเราะเยาะยังคงดังอยู่รอบตัว

เพราะในสายตาของพวกเขา ถังหว่านหนิงเป็นเพียงตัวตลก!

ท่ามกลางคำพูดเสียดสีของผู้คน ถังหว่านหนิงไม่มีสีหน้าใดๆ เธอถอดแหวนหมั้นในมือออกอย่างไม่ลังเล และโยนมันลงไปในสระว่ายน้ำตามเดิม

เสียง "ตู้ม!" ดังขึ้นมา พร้อมกับที่เสียงหัวเราะเยาะของทุกคนหยุดชะงักทันที