ตอนที่10.

ตอนที่10.

“บูม ผึ้งกลับแล้วนะ เดี๋ยวจะไปเรียกแท็กซี่กลับเองไม่อยากร่วมทางกับพวกคนเถื่อน” น้ำผึ้งปรายตามองคนตัวสูงอย่างฉุนเฉียวไม่หาย

“อ้าวทำไมล่ะผึ้ง”

“คนขี้ขลาดก็จะเป็นแบบนี้ล่ะครับน้องบูม”

กล้ายกยิ้มหยันๆ ทำให้น้ำผึ้งหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายและโกรธขึ้นมาเป็นริ้วๆ ตั้งแต่เจอกับกล้าเธอก็ถูกเขาแขวะจิกกัดตลอด ตอนนี้ยังบังอาจมาดูถูกเธอด้วย น้ำผึ้งสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วสะบัดหน้าหนี

“ฉันจะไปรอในรถก็แล้วกัน..” พูดแล้วก็กระแทกเท้าเดินไปนั่งรอเขาบนรถซ้ำยังแกล้งปิดประตูรถของเขาเสียเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนกล้าแอบย่นคออย่างหวาดเสียวว่าประตูจะหลุดออกมาจากตัวรถ

“อิอิ.. เสียวสันหลังวาบเลยใช่ไหมคะพี่กล้า” บุษกรหัวเราะอย่างอดไม่ไหว

“เราก็เหมือนกันยายตัวแสบ”

กล้าไม่ตอบแต่หันมาขยี้เรือนผมสลวยของเธออย่างเอ็นดูแกมหมั่นไส้สาวน้อยตรงหน้าที่วันนี้เป็นสาวเต็มตัวแล้วด้วยความชื่นชม บุษกรสวยน่ารักและเก่ง ที่สามารถทำให้ใครบางคนแทบแดดิ้นตายเพียงเพราะเธอปรายตามอง และคนที่กำลังจะดิ้นตายก็เดินมายังพวกเขาด้วยใบหน้าถมึงทึง

“ทำอะไรกัน แล้วแกมาทำไมวะไอ้กล้า” ถามเสียงขุ่นแววตากร้าวจัดแต่ไม่ได้ทำให้กล้าหวาดหวั่นแต่แอบขันเสียมากกว่า

“ก็มาส่งน้องบูมและกำลังจะกลับ พี่ไปแล้วนะครับน้องบูมแล้วจะมาหาใหม่ ไปนะเว้ยไอ้หน้ายักษ์” กล้าบอกเพื่อนยิ้มๆ แล้วหันกลับมาส่งสายตาหวานฉ่ำให้บุษกรด้วยเพราะอยากแกล้งคนบางคน

“น้องบูมฝันดีนะครับแล้วพี่จะโทร. หานะ”

ไม่ทันที่บุษกรจะคาดคิดกล้าก็จับมือน้อยของเธอขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ก่อนจะแอบขยิบตาให้อย่างมีนัยที่รู้กัน แต่อีกคนที่ไม่รู้ว่าที่กล้าทำไปนั้นเพราะอะไรถึงกับหน้าแดงจัดด้วยความหึงหวงไม่รู้ตัว

“แกรีบไปเลยไอ้กล้าแล้วไม่ต้องมาบ้านฉันอีกไม่อยากเห็นหน้า ส่วนเธอก็อย่ามัวมาอ่อยเพื่อนฉันไสหัวไปไกลๆ เลย”

ด้วยความโมโหหึงทำให้นาวีตวาดใส่หน้าบุษกรอย่างฉุนเฉียวซึ่งก็ทำให้เธอรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที และหากหนุ่มทั้งสองไม่ได้ตาฝาดก็คงจะเห็นน้ำตาใสๆ นองใบหน้านวลนั้น

“แกทำเกินไปนะวี” กล้าต่อว่าเพื่อนรักน้ำเสียงจริงจังนึกสงสารบุษกร เขาไม่น่ายั่วโมโหนาวีเลยแต่ตอนนี้ก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

“แกสิทำเกินไป รีบไปเลยไปไม่อยากเห็นหน้าตอนนี้ว่ะ”

“เออ.. ไปก็จะไปนี่ล่ะ แต่แกก็อย่าโมโหหึงจนหน้ามืดตามัวล่ะ”

“ฉันไม่ได้หึง” นาวีเถียงหน้าแดง

“เออ...” ผู้เป็นเพื่อนไม่พูดอะไรต่อเดินกลับที่รถยนต์ของตนแล้วขับออกไปทันที

นาวีหันไปมองยังเรือนเล็กด้วยความขุ่นเคืองไม่หาย ในใจก็คิดหาวิธีสั่งสอนคนที่ทำตัวไม่เหมาะสมในบ้านของเขา โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่ากำลังจะติดกับดักหัวใจของตนเอง...

เมื่อกลับมาที่ห้องของตนได้บุษกรก็โถมตัวลงบนเตียงนุ่มแล้วร่ำไห้อย่างเจ็บปวดใจกับน้ำคำของนาวี ใจดวงน้อยปวดร้าวทั้งน้อยเนื้อต่ำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตน

พ่อแม่ก็ตายจาก ถูกหมิ่นหยามทั้งร่างกายและจิตใจ เธอเสมือนคนที่ไร้ค่า...

ไม่มีแม้แต่บ้านเป็นของตัวเอง หากไม่ได้รับความเมตตาจากป้าเคียร่ากับลุงบดินทร์ก็ไม่รู้เลยว่าชีวิตของเธอจะไร้ค่าเพียงใด และชีวิตที่เหลืออยู่จะเป็นอย่างไร

บุษกรนอนน้ำตานองหน้าฟังเสียงฝนที่เริ่มตกลงมาปรอยๆ ก่อนที่จะเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีทีท่าว่าฝนจะตกเลยแม้แต่น้อย ดูเอาเถิดแม้แต่ฟ้าฝนก็ยังร่ำไห้เป็นเพื่อนเธอ... เธออยากไปจากที่นี่เหลือเกิน บุษกรนอนคิดน้อยใจในโชคชะตาของตนเองอย่างเดียวดาย...

ก๊อกๆๆ เสียงประตูดังระรัวแข่งกับเสียงฝนกระหน่ำทำให้บุษกรรีบเช็ดน้ำตาแล้วเดินไปเปิดตูคิดว่าพี่ส้มคงจะมาเรียกเธอเพราะมีธุระอะไรสักอยากให้ช่วย แต่เมื่อประตูเปิดออกไปเท่านั้นเธอก็แทบอยากจะปิดประตูใส่หน้าคนที่มาเคาะประตูเสียเหลือเกิน

“ถ้าเธอปิดประตูใส่หน้าฉันล่ะก็เจอดีแน่บุษกร...”

นาวีขบฟันพูดเสียงเย็นดวงตากร้าวกระด้างบุษกรกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวั่นหวาด และก้าวถอยหลังแทบไม่ทันเมื่อร่างสูงของยักษ์ใหญ่ที่เธอเคยว่าเขาลับหลังก้าวเข้ามาในห้องนอนเล็กๆ ของตน

“คุ คุณวี มะ มีอะไรกับฉันคะ” ถามเสียงแผ่วตะกุกตะกักแขนขารู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงขึ้นมาทันที และมันก็เป็นเช่นนี้เสียทุกครั้งที่เจอเขา

“มีน่ะมีแน่...”

เสียงล็อกลูกบิดดังก้องอยู่ในหูจนฟังไม่ชัดว่าเขาพูดว่าอะไรแต่บุษกรหน้าซีดเผือดรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน บุษกรรู้สึกเหมือนหายใจไม่คล่องแข้งขาไม่มีแรงยืนและเป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อเธอเซถลาเสียหลักจะล้มทันทีที่จะก้าวหนีเขาอีกก้าว

“อุ๊ย...” อุทานได้เพียงเท่านั้นร่างเล็กก็ตกอยู่ในวงแขนแข็งแรงทันที วงแขนของเขากระหวัดรัดเอวบางแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“จะ จะทำอะไรคะ...”

ถามเสียงเบามองเขาตาโตแต่คนถูกถามกลับยิ้มเย็นดวงตาขุ่นเข้มลึกล้ำอ่านไม่ออก แต่บุษกรรู้สึกได้ว่ามันเป็นรอยยิ้มที่น่าหวาดหวั่นมากทีเดียว ใจสาวเต้นระส่ำระทึกอยู่ในอกจนกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้น

“ถามเหมือนไม่เคยเลยนะ..”

คำตอบที่ได้ทำให้บุษกรหน้าม้านเลยทีเดียว นาวีอ่อนโยนพูดจาไพระเราะอ่อนหวานกับใครต่อใคร ทำไมถึงได้ใจร้ายและพูดเสียดสีหมิ่นหยามเพียงแต่เธอเช่นนี้หนอ

“ปละ ปล่อยนะคะ เดี๋ยวพี่ส้มกลับมาจะเห็นเข้าอีกอย่างฉันก็ไม่คิดจะให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับเราอีก”

เป็นคำพูดที่ยาวที่สุดเท่าที่เคยพูดกับเขามานับตั้งแต่ได้รู้จักกับนาวีอย่างเป็นทางการเมื่อสี่ปีที่แล้ว และเท่าที่จำได้เธอกับเขาแทบจะไม่ได้คุยกันเลยก็ว่าได้ อาจจะเป็นเพราะนาวีเป็นหนุ่มรูปหล่อแสนจะสมบูรณ์แบบและสาวๆ ก็ห้อมล้อมเขาดั่งเป็นดาราดัง จนเธอซึ่งเป็นเครือญาติผู้น้องไม่อาจจะเข้าถึง ซึ่งบุษกรก็ไม่เคยคิดอยากจะเข้าถึงเขาสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เธอกับเขานั้นเลยเถิดกันมากเกินธรรมดาและเกินความจำเป็นเสียด้วยซ้ำ