วันแห่งการโกหก

1 เมษายน วัน April Fool’s Day

@ผับ Falling in You

​

กลิ่นอายอบายมุขนี่มันหอมคละคลุ้งเยียวยาหัวใจได้ดีจริงๆ!

​นั่นเป็นความคิดแรกของ ‘นายแพทย์เมธากร เขมาภิวัฒน์’ หรือที่หลายคนเรียกว่า ‘อาจารย์หมอเมธ’ ทันทีที่ก้าวเข้ามายังผับสุดหรูของเพื่อนสนิทอย่าง ‘ภาคย์’ ใครจะคิดละว่านายแพทย์อย่างเขาที่ควรจะเข้านอนตั้งแต่สองทุ่ม รับประทานอาหารสุขภาพ และตื่นมาออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอตามคำแนะนำที่บอกคนไข้ทุกราย แท้จริงแล้ว...วิธีผ่อนคลายที่ดีสุดๆ มันจะมีอะไรไปได้นอกเสียจาก ‘การร่ำสุรา’

​ร่างสูงโปร่งดูสง่าดุดันแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท กางเกงยีนส์รัดรูปตัวโปรด ทรงผมเซ็ตเสยอย่างเป็นธรรมชาติ เดินตรงเข้าไปยังโต๊ะวีไอพีที่มีไอ้เจ้าของผับหน้าเข้มนั่งรออยู่ก่อนแล้ว มิวายข้างกายมันยังมีสาวสวยอีกสองคนนั่งขนาบข้าง ดูผ่านๆ ไม่ต่างจากแฮมเบอร์เกอร์ที่มีเนื้อชิ้นใหญ่แปะอยู่ตรงกลาง

​“หึ” นายแพทย์หนุ่มใหญ่ยกยิ้มมองเพื่อนด้วยสายตาเคยชิน

​“ไงไอ้หมอ! ลมอะไรหอบมึงมาหากูที่นี่คืนนี้วะ” ภาคย์ทักเพื่อนพลางหันไปหอมแก้มสาวๆ คนละฟอดอย่างเท่าเทียมกัน

​“กูหิวเหล้า” เขาตอบนิ่งๆ หย่อนกายนั่งลงที่โซฟาตัวข้างกันกับภาคย์ เหล่มองสาวข้างกายของมันที่คอยแต่ทำสายตาเชื้อเชิญเขาทั้งที่กำลังนั่งอยู่ข้างไอ้เสือหิวตัวโตนั่นแท้ๆ

​หากเป็นผู้ชายคนอื่นคงนึกอยากจะเรียกเธอมานั่งปรนนิบัติใกล้ๆ ทว่าไม่ใช่สำหรับอาจารย์นายแพทย์ผู้มั่งคั่งอย่างเขา! หลายคนอาจจะมองว่า ‘สุราและนารี’ นั้นเป็นของคู่กัน แต่สำหรับเมธากรแค่มี ‘สุรา’ ก็เพียงพอแล้ว ส่วนนารี...ไว้จะมีเดี๋ยวก็คงมีเอง เพราะเขาไม่มีรสนิยมวันไนท์สแตนด์กับใคร!

​“งานเยอะ?” เจ้าของผับชงเหล้าให้เพื่อนอย่างเชื่องช้าก่อนจะยื่นให้มัน เขากับเมธากรเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย แม้เมธากรจะหลงรักการดื่มเป็นชีวิตจิตใจแต่มันกลับแยกแยะเรื่องงานออกจากชีวิตส่วนตัวได้เป็นอย่างดี เพื่อนรักเขาเลือกที่จะเป็นหมอและขยับขึ้นเป็นอาจารย์แพทย์ในเวลาต่อมา

​ส่วนภาคย์น่ะหรือ...เขาหลงใหลในชีวิตกลางคืนและทุกสิ่งที่เป็น ‘สีเทา’ ไม่ว่าจะเป็นผับ บาร์ หรือแม้แต่บ่อนกาสิโน แต่ถึงอย่างนั้นธุรกิจของเขาก็ทำอย่างมีขอบเขตไม่สร้างความเดือดร้อนให้คนใกล้ตัว ดังนั้นเขากับไอ้หมอหล่อคนนี้จึงยังคบหาเป็นเพื่อนกันมานานหลายสิบปี

​“เออ กูเพิ่งเสร็จจากเคสผ่าตัดที่กินเวลาต่อเนื่องไปแปดชั่วโมง แถมเมื่อเช้าก็เพิ่งสอนนักศึกษาแพทย์ กลับมายังไม่ทันได้พักก็ต้องเคลียร์งานบริหารของโรงพยาบาลอีก จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้แดกอะไรเลย”

​“แล้วก็เสือกแดกเหล้าก่อนข้าวด้วยนะ เยี่ยมจริงๆ ไอ้หมอเมธ” ภาคย์ขำให้กับการปฏิบัติตัวที่ต่างสุดขั้วกับหน้าที่การงานของเมธากร แต่ถึงอย่างนั้นก็เข้าใจดีว่าด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้งอาจจะทำให้มันเครียดจนอยากผ่อนคลายบ้าง

เมธากรเป็นทายาทคนโตของเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนในเครือภิวัฒน์บำรุง โรงพยาบาลที่มีสาขากระจายอยู่หลายจังหวัด พอเรียนจบเขาเลยต่อแพทย์เฉพาะทาง กลายเป็นแพทย์ศัลยกรรมประสาทและสมอง ที่มีชื่อเสียงด้านฝีมืออันดับต้นๆ ของเมืองไทย เรียกได้ว่าหล่อ รวย คว-เลี่ยมทองของแท้ ทว่า...ไอ้หมอหนุ่มใหญ่คนนี้กลับยังโสดไร้สาวข้างกายเสียได้!

​“ให้น้องๆ ดูแลหน่อยไหม” ภาคย์หยั่งเชิงอีกครั้ง ทว่ากลับได้รับเพียงสายตาดุดันที่มองมาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อนั้นเขาจึงรู้ได้ทันทีว่า…ต่อให้ยุยงให้ตาย ไอ้หมอคุณธรรมล้ำเลิศคนนี้มันก็ไม่คิดที่จะ ‘กิน’ ผู้หญิงไปเรื่อย

​เมื่อนั้นเจ้าของบาร์จึงหันไปสั่งให้สาวสวยทั้งสองคนออกไปก่อนเพื่อใช้เวลาคุยกันตามประสาหนุ่มๆ

​“อะไรกันวะ อยู่มาจะค่อนชีวิตแล้วมึงไม่คิดอยากลองวันไนท์กับใครสักคนเลยหรือไง” ภาคย์เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ พร้อมสอดส่องสายตามองบรรดาลูกค้าสวย ๆ ในผับ

​“กูไม่ชอบมึงก็รู้” เมธากรตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างเมามัน ราวกับว่ามันเป็นน้ำเปล่าก็ไม่ปาน หากแต่เขารู้ลิมิตของตัวเองดี คนอย่างหมอเมธไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองเมามายไร้สติจนกลับบ้านไม่ได้ต้องเป็นภาระของใคร

​“มึงไม่ได้คบใครมาตั้งนานแล้ว ไม่อึดอัดบ้างเหรอวะ” เจ้าของบาร์หนุ่มยังคงสงสัยอยู่ เพราะหากเป็นเขา...แค่อาทิตย์เดียวที่ไม่ได้กอดก่ายผู้หญิงก็รู้สึกว่าจะขาดใจแล้ว

​“แล้วมันมีวิธีระบายแค่นอนเอากับผู้หญิงหรือไง?” นายแพทย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จริงอยู่ว่าเขาไม่นิยมนอนกับผู้หญิงที่รู้จักกันแค่คืนเดียว แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะด้านชาจนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องอย่างว่า ผู้ชายที่อยู่มาถึงอายุสี่สิบปี อย่างเขาย่อมมีวิธีปลดปล่อยด้วยตัวเองมากมายจนไม่จำเป็นต้องนอนกับใคร

​“เออๆ แต่มึงมาคืนนี้ก็ดี เพราะคืนนี้มีวงดนตรีเพลงร็อคสไตล์ที่มึงชอบมาเล่นด้วย จะว่าไปก็คิดถึงสมัยเรียนเหมือนกันนะ มึงแม่งเป็นนักร้องนำวงมหาลัยที่สาวๆ กรี๊ดหนักสุดในรุ่นแล้วกูว่า นี่ถ้ามึงไม่อินดี้นะ…ป่านนี้มีเมียมีลูกไปแล้วไอ้หมอ” ภาคย์ยังคงจำได้แม่น ตอนนั้นไม่ว่าจะดาวคณะไหนต่างก็ให้ความสนใจเมธากรเสียจนหนุ่ม ๆ หลายคนต่างพากันอิจฉา รวมถึงเขาเองก็ด้วย เพราะไอ้เวรนี่ไม่ยอมคบหาใครเป็นจริงเป็นจัง จะมีก็แต่ลองคบดู พอผ่านไปสามเดือนก็เลิกราจนตอนนี้เขาเองก็ได้แต่ลุ้นว่าใครกันจะมาเป็นคู่ชีวิตของมัน

​หรือจะโสดไปจนแก่ตายให้ผู้หญิงเสียดายเล่น?

​“กูไม่รีบครับ ถ้ามึงรีบก็แต่งงานไปก่อนกูเลย” เมธากรตอบยิ้มๆ ไม่สะทกสะท้านใดๆ

​“ไอ้เมธ! ถ้ากูรูปหล่อพ่อรวยแถมสมองอัจฉริยะอย่างมึงกูไม่โสดมาถึงวันนี้หรอกโว้ย อายุเราก็ล่อไปไกลแล้ว มึงไม่กลัวจะแก่ตายไปก่อนหรือไง นี่น้องชายสองคนของมึงก็ชิงแต่งงานมีลูกไปหมดแล้ว มึงไม่อยากมีบ้างเหรอวะ”

​“นี่ไอ้ภาคย์ กูจะบอกอะไรมึงให้นะ สี่สิบนี่แหละเป็นช่วงชีวิตที่ผู้ชายมีเสน่ห์ดึงดูดที่สุด” นายแพทย์เมธากรตอบอย่างมั่นอกมั่นใจในเสน่ห์อันล้นเหลือของตัวเอง

​แต่ก็จริงของภาคย์ที่ว่า ‘ณัฐกร’ กับ ‘เขมกร’ สองหมอผู้เป็นน้องชายในสายเลือดต่างแต่งงานมีลูกนำพี่ชายของมันไปหมดแล้ว แต่เมธากรกลับไม่รู้สึกกดดันอะไร เขามีความเชื่อว่าคนเราไม่จำเป็นต้องมีครอบครัวเสมอไป หากแต่ก็ไม่ได้ปิดใจเสียทีเดียวเพียงแต่เขายังไม่เจอผู้หญิงที่พร้อมจะมอบตำแหน่งแม่ของลูกให้ก็เท่านั้นเอง…

​