ตอนที่ 4.

ผู้คนที่เข้ามาชมมีหลากหลายเชื้อชาติ ส่วนหนึ่งเป็นนักท่องเที่ยวที่มากับกรุ๊ปทัวร์ สังเกตจากธงในมือไกด์ที่คอยโบกเรียกให้ลูกทัวร์มานั่งในที่นั่งที่จองไว้ ช่างภาพหนุ่มลดกล้องลงเมื่อเห็นว่าได้ถ่ายภาพไปพอสมควรแล้ว

เขามองหารุ่นน้องสาวก่อนจะส่ายหน้า เมื่อเห็นสิงหกัลยาโบกมือให้ในที่นั่งชั้นสอง เจ้าตัวแสบเลือกทำเลนั่งดูได้สบายเหลือเกิน ปล่อยให้เขาตากแดดทนร้อนอยู่ข้างล่างนี่ นภวินท์อยากเขกกระโหลกยายลิงนัก

ชายหนุ่มมองเลยไปยังที่นั่งชั้นพิเศษ ดวงตาคมสะดุดกับร่างเล็กบางของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่นั่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของบอดี้การ์ดชุดดำ

คิ้วดกหนายกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของเจ้าหล่อนชัดเจน ริมฝีปากหยักแย้มกว้างดวงตาพราวระยับด้วยความยินดี เขาขยับกายจะก้าวขึ้นไปหา แต่ชะงักค้างไว้

เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของเธอเมื่อวันก่อน กีรดารินทร์ไม่มีทีท่าว่าจำเขาได้เลย อุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อนอาจทำให้เธอความจำเสื่อม เขาคาดเดาจากแววตา และคำพูดที่มองเขาเหมือนคนแปลกนั้น

หากเขาปรากฏตัวต่อหน้าเธอและบอดี้การ์ดร่างยักษ์ฝูงนั้น ไม่ทันได้พูดอะไรกับเธอสักคำคงโดนสอยร่วงก่อนเป็นแน่ นภวินท์จึงต้องใช้ความคิดอย่างหนัก

เขาต้องหาวิธีพบกับกีรดารินทร์สองต่อสองให้ได้!

เหมือนสวรรค์ยังไม่ใจดำ เมื่อหญิงสาวลุกจากที่นั่งเหล่าบอดี้การ์ดขยับจะตามไป แต่ถูกยกมือห้ามเธออนุญาตให้สาวใช้เดินไปเป็นเพื่อน ร่างเพรียวบางเดินออกจากที่นั่งหายไปทางด้านหลังซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องน้ำ

“คลาร่า หายไปไหนแล้วบอกให้ยืนรออยู่ตรงนี้นี่” ลีเดียที่ดินออกมาจากห้องน้ำ มองหาสาวใช้ประจำตัว

ทันใดนั้นเอง! มือหนาของใครบางคนก็ยืนเข้ามาปิดปากเธอไว้ ท่อนแขนแข็งแรงรัดรอบเอวบางลากร่างน้อยให้เข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง บริเวณหน้าห้องน้ำยามนี้ปลอดผู้คนเพราะใกล้เวลาการแสดง

ผู้คนต่างไม่ยอมลุกจากที่นั่งกลัวพลาดฉากสำคัญ เสียงทรัมเปตดังก้องขึ้นส่งสัญญาณการเริ่มต้นปล่อยวัวกระทิงสู่สนาม ผู้คนส่งเสียงฮือฮา เสียงร้องของคนที่ถูกลากตัวมายังห้องน้ำจึงไม่มีใครสนใจ

“ปล่อย ปล่อยฉันนะ!”

ร่างบางดิ้นรนจากการจับกุม ทั้งศอกทั้งเท้ากระทุ้งกระทืบเข้าใส่ร่างหนาไม่ยั้ง แต่ไม่ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งสะเทือนเปรียบเหมือนมดตัวเล็กไปทุบตีช้าง วิชาป้องกันตัวของหญิงสาวพัฒนาขึ้นกว่าแต่ก่อน เธออาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายปัดป้องหมุนกายจับข้อมือบิดคลายล็อคออก

ทว่า... คู่ต่อสู้ไม่ใช่มือสมัครเล่น ชั้นเชิงของเขาไม่แพ้เธอเลย มือหนาแข็งแรงกระชากดึงแขนเรียวรั้งร่างบางกลับมาอยู่ในวงแขนได้ในไม่ถึงนาที หากคนฤทธิ์มากมีหรือจะยอมแพ้ง่ายๆ ปลายเล็บแหลมจิกเข้าที่แขนของเขาข่วนเต็มแรง จนได้เลือดซิบๆ

“โอ๊ย ... เจ็บนะ ยายตัวแสบ ! ”  เสียงร้องโอดโอย ทำให้เจ้าของเล็บได้ใจ เพิ่มแรงกดจิกบนท่อนแข็งกำยำนั้นอีก

“ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ! นี่แหนะ”

ส้นเท้าน้อยๆยกขึ้น หมายกระทืบเท้าคนที่รัดร่าง หากอีกฝ่ายรู้ทันขยับหนี ทำให้พลาดเป้าอย่างน่าเสียดาย 

นภวินท์รู้สึกเหมือนวันเวลาเก่าๆย้อนคืนมาอีกครั้ง เมื่อเขาได้กอดหญิงสาวไว้แนบกายแบบนี้ รอยเล็บที่เจ้าตัวข่วนแขนเขายังแสบๆคันๆ ไม่ต่างจากครั้งโน้นที่เขาแกล้งเธอ

ยิ่งเธอดิ้นเขายิ่งแกล้งรัดร่างนุ่มนิ่มแน่นเข้า จนอีกฝ่ายเริ่มอ่อนแรงหยุดทุบหยุดดิ้นนั่นแหละ เขาถึงได้คลายอ้อมแขน จับไหล่บางหมุนมาหา

หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าคนที่บังอาจจับตัวเธอมาชัดๆ “ไอ้โรคจิต นี่แกเองเหรอ ! ”

เธออุทานลั่น สีหน้าบึ้งตึงกว่าเดิม

“เรียกผมว่าไอ้โรคจิตเลยหรือกี้ แหมไม่ได้เจอกันสองปี มาตั้งฉายาแบบนี้ให้กันได้ยังไง”

เขายื่นหน้ามาใกล้ จ้องดวงตาคู่สวย

  ลีเดียเบือนหน้าหนี “อี๋ อย่ามาใกล้ฉันนะ ฉันไม่รู้จักแก” เธอเบ้ปากสีหน้ารังเกียจเขาเต็มที่

นภวินท์ชะงักงันกับคำพูดและกิริยาของหญิงสาว นอกจากเธอจำเขาไม่ได้แล้ว เธอยังแสดงท่าทีรังเกียจเขาอีก หัวใจไหววูบเจ็บแปลบแสบร้อนเหมือนถูกถ่านร้อนๆโยนเข้าใส่ ดวงตาสีเข้มกร้าวขึ้นขณะมองหน้าสวยหวานนั้น

“เรารู้จักกันกี้ คุณเคยบอกว่าคุณรักผม” เขาเน้นเสียเสียงหนัก พยายามทวนความทรงจำให้เธอ

“ฉันนี่นะ รักคนอย่างนาย เหอะ... ตลกแล้ว หน้าตาอย่างกับเต้าหู้ยี้แบบนายนี่นะ ที่ฉันไปหลงรัก”

เธอผลักอกเขาแรงๆ ดวงตายาวเรียวหรี่มองใบหน้าคนพูด ก่อนจะมองกราดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วส่ายหน้าไม่เชื่อ กิริยานั้นทำให้คนถูกมองร้อนวูบที่ใบหน้า ชาหนึบไปทั้งหัวใจ

“ผู้ชายอย่างผมนี่แหละ ที่คุณรักจนหนีพ่อหนีคู่หมั้นตามผมไป !”

นภวินท์บีบหัวไหล่บางแรงจนอีกฝ่ายนิ่วหน้า เขาไม่นำพาเมื่อหัวใจร้อนเร่าด้วยความเสียใจ

“มองหน้าผมให้ดีๆกี้ จำให้ได้สิกี้ นี่ไง วินท์ของกี้”