ตอนที่ 5

หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ ตื่นตระหนกกับท่าทางเหมือนคนสติแตกของชายหนุ่มเธอเริ่มกลัวเขาขึ้นมา หากยังเก็บอาการได้ดีอย่างคนควบคุมตัวเองเป็น

“ฉันไม่รู้จักนาย อย่ามาตู่อะไรบ้าๆแบบนี้นะ นายรู้หรือเปล่าว่าฉันลูกใคร”

เธอมองหาทางรอด เมื่อคิดว่าคนตรงหน้าเริ่มจะคลุ้มคลั่ง

“ฉันชื่อลีเดีย เป็นลูกสาวของเฟอร์นันโด ราโดรเปรเรส รู้จักไหมตระกูลราโดรเปรเรสที่ยิ่งใหญ่”

ใบหน้าขาวๆแดงกล่ำเมื่อได้ยินเธอประกาศตัวตน ดวงตาคมมองจ้องใบหน้าอ่อนใสที่เชิดขึ้นอย่างถือดีของหญิงสาว ด้วยแววตาเจ็บปวด ดวงตายาวเรียวคู่นั้นมองตอบเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว เธอกำลังใช้สายตาพิฆาตเขาให้ตายดับลงตรงนี้ นภวินท์ร้าวไปทั้งใจเมื่อเห็นแววตานั้น

ไม่มีอีกแล้ว... แววตาที่เคยมองเขาอย่างอ่อนหวาน...

ไม่มีสายตาของหญิงสาว ที่เคยทอประกายด้วยความรักยามมองมา ...

เหลือเพียง... สายตาของคนแปลกหน้า แววตาของคนที่ไม่รู้จักกัน..

“โธ่... กี้” เขาครางอย่างเจ็บปวด

ร่างบางถูกดึงมาแนบอกกว้าง นภวินท์กอดรัดร่างน้อยแน่น ไม่นำพาต่ออาการแข็งขืนของเธอ ซุกซบใบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมเส้นผมหอมนิ่มของเธอ

“กี้ ผมรักคุณนะ ผมจะทำให้คุณจำผมให้ได้” เขาพึมพำบอกเธอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

อ้อมกอดนั้น อบอุ่น... คุ้นเคย... จนทำให้คนที่โดนกอดรัดนิ่งงัน ลีเดียหยุดดิ้นรนเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม หัวใจเต้นรัวแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ มันไม่ได้เกิดจากความกลัว

แต่มันเต้นเองความรู้สึกประหลาดล้ำ แผ่ซ่านเข้ามาครอบคลุม ภาพบางอย่างวาบผ่านมาในหัวก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นพยายามค้นหา หากพบเพียงความเลือนลาง เสียงทุ้มนุ่มยังคงกระซิบพรอดพร่ำอยู่ข้างหู

“กี้ คุณรู้ไหม สองปีมานี้ผมทรมานมากแค่ไหน ผมเหมือนคนบ้าที่เอาแต่นั่งคิดถึงคุณ”

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ยกมือประคองใบหน้างามไว้ ก่อนจะแนบหน้าผากเธอแนบชิดกับหน้าผากของเขา ตาสบตาในระยะใกล้ ลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดกัน

“ขอบคุณที่คุณไม่จากผมไป ขอโอกาสให้ผมอีกครั้งนะกี้”

ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยแววตาอบอุ่น สะกดให้ความคิดต่อต้านเลือนหายไป ลีเดียไม่รู้ตัวว่าเธอยอมให้เขากอด ยอมให้เขาใกล้ชิดสนิทแนบได้อย่างไร ไม่มีผู้ชายคนไหนทำกับเธอแบบนี้มาก่อน แม้แต่พี่ราฟพี่ชายต่างสายเลือดได้เพียงแค่โอบไหล่กอดหลวมๆเท่านั้น

หัวใจของหญิงสาวเต้นแผ่วลงในจังหวะที่นุ่มนวลขึ้น เธอผ่อนคลายในอ้อมกอดของเขา วางใจให้เขาชิดใกล้ คล้ายกับไม่เป็นตัวของตัวเอง

“ขอให้ผมได้รักคุณ ดูแลคุณด้วยหัวใจและชีวิตทั้งชีวิตของผม” เสียงกระซิบของเขา ดังแผ่วๆ ชิดริมฝีปากนุ่ม ทำให้หญิงสาวรู้สึกตัว

“อย่า... อย่านะ อุ๊บ ! ”

ริมฝีปากอุ่นจัดประทับลงมาปิดกั้นเสียงท้วงแผ่วเบานั้น ในหัวของลีเดียคล้ายกับมีลูกข่างหมุนติ้วภายใน ภาพหลากหลายประเดประดังเข้ามาจนสับสน หญิงสาวหลับตาลงเมื่อรู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมา ร่างบางดิ้นรนไปมาเมื่อความปวดนั้นทวีความรุนแรงขึ้น เธอผลักอกกว้างของเขา ผละออกห่างจากร่างหนา ส่ายหน้าไปมาแรงๆ

“โอ๊ย ! ฉันปวดหัว” เธอกรีดร้องเสียงดัง ก่อนจะหมุนกายวิ่งหนีไป ทิ้งให้ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางด้วยความห่วงใย

นภวินท์ไม่วิ่งตามเธอไป เขารู้ว่าเธอกำลังหวั่นไหว เขาไม่อยากทำให้เธอต้องสับสนมากไปกว่านี้ ยังมีเวลาที่เขาจะค่อยๆทบทวนความทรงจำของเธอให้กลับมา หลังจากเสร็จงานเขาจะบุกไปหาเธอที่คฤหาสน์ของตระกูลราโดรเปรเรส อยากรู้นักว่าตาแก่เจ้าเล่ห์อย่างเฟอร์นันโด จะตอบคำถามเขายังไง !

การสู้วัวจบลงอย่างสวยงาม เมื่อมาทาดอร์หนุ่มใช้ดาบแทงหัวใจของวัวกระทิงจนล้มลงขาดใจตายด้วยดาบเดียว หลังจากที่วัวกระทิงถูกพิคาดอร์ หรือคนขี่ม้า ล่อให้วัววิ่งมาชนม้า ในขณะเดียวกันก็จะแทงวัวตัดกำลัง พิคาดอร์อีกคนจะเอาผ้าสีชมพูมาโบกล่อ แล้ววิ่งหลบไปยังที่กั้น ซึ่งวัววิ่งเข้าไปไม่ถึง บันเดริเยโล่ หรือพวกหอกสั้นสามคน ก็ปักหอกสั้นที่ประดับด้วยพู่งดงามหลากสียาวราวหนึ่งเมตรสามคู่ไปรอบๆหนอกวัว เพื่อให้วัวก้มหัวต่ำๆ จะได้ไม่เป็นอันตรายเกินไปแก่มาทอดอร์ ก่อนฆ่าวัวมาทาดอร์หนุ่มจะใช้ผ้าสีแดงในการล่อวัว ราฟาเอลแสดงความสามารถในการล่อให้วัวขวิดอย่างหวาดเสียว

ร่างสูงในชุดมาทาดอร์ที่เป็นเสื้อแจ๊คเก็ตทำจากผ้าไหมประดับด้วยดิ้นเงินดิ้นทองงดงาม และกางเกงรัดรูปสีขาวกระจ่าง เรียกว่าชุดแห่งแสงสว่าง หรือ suit of lights. อาภรณ์นั้นทำให้คนสวมสง่างามราวกับเจ้าชาย ใบหน้าคมสันดูเคร่งขรึมชวนหลงไหล มือหนาจับผ้าสีแดงสดสะบัดโบกไปมา ในลีลาอันพริ้วไหวราวกับการร่ายรำของพญามัจจุราช วัวกระทิงที่มีหอกปักคาเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง ร่างสูงโยกหลบเจ้าวัวตัวใหญ่ให้ผ่านไปอย่างเฉียดฉิว เรียกเสียงฮือฮาและกรีดร้องจากคนดูดังลั่น ผ้าสีแดงยังคงสะบัดโบกพริ้วไปมา ล่อหลอกให้วัวกระทิงดุพุ่งเข้าใส่ มาทาดอร์หนุ่มเคลื่อนไหวร่างกายของตนหลบหลีกอย่างมีศิลปะ

ลีลาการวาดลวดลายของมาทาดอร์ชื่อก้อง ทำให้สิงหกัลยาทนนั่งอยู่ไม่ไหว หญิงสาวลุกขึ้นส่งเสียงเชียร์เขาอย่างลืมตัว

“เก่งมาก จัดการมันเลยค่า !”

เมื่อเห็นวัวเริ่มอ่อนแรง ราฟาเอลก็หยิบมีดดาบแหลมคมขึ้นมาชู ดวงตาสีควันบุหรี่นิ่งสงบขณะจดจ้องวัวกระทิงตัวใหญ่ ปลายดาบชี้ไปยังเป้าหมาย ก่อนจะใช้เวลาเพียงเสี้ยวนาทีกดปลายมีดแทงลงไปตัดขั้วหัวใจของเจ้าวัวชะตาขาดอย่างแม่นยำ เจ้าวัวตัวหนาหนักล้มลงกองแทบเท้า ร่างสูงสง่าในชุดมาทาดอร์สีขาวประดับเพชรพราวพรายยืนนิ่งสงบมองดูเจ้าวัวค่อยๆแน่นิ่งไป ราวห้านาทีเขาก็ตัดหูของมันชูให้คนดูทั้งสนามดู

เฮ !!!

เสียงฮือฮา ดังก้องขึ้นพร้อมกับเสียงปรบมือ สิงหกัลยามองมาทาดอร์หนุ่มตาเป็นประกายด้วยความปลาบปลื้ม นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นการสู้วัวแบบเต็มๆตา หญิงสาววิ่งลงไปจากอัฒจรรย์ เมื่อเห็นสาวๆหลายคนวิ่งไปยืนอออยู่ข้างสนาม เสียงกรีดร้องชื่นชมดังเซ็งแซ่ มาทาดอร์หนุ่มเดินเข้ามาโค้งให้ผู้ชม เมื่อการแสดงจบลงอย่างสวยงาม

หลังจากการแสดงสิ้นสุดลง สิงหกัลยายังตามติดเหล่าแฟนคลับของมาทาดอร์หนุ่มไปรอดูเขาที่ประตูทางออก ร่างสูงสง่าเดินออกมาทักทายกับแฟนคลับของตัวเอง

“ราฟาเอล ทางนี้ ราฟาเอล ! ” สาวน้อย สาวใหญ่ พากันร้องเรียกมาทาดอร์หนุ่ม พลางยื่นมือไปสัมผัสเขา

ราฟาเอลโปรยยิ้มให้แฟนคลับของเขาด้วยหัวใจเบิกบาน สายตาเล็งดูสาวๆที่ส่งเสียงเรียกเขา คืนนี้ข้างกายของมาทาดอร์หนุ่มจะมีหนึ่งในสาวๆเหล่านี้เคียงข้าง ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สุดเท่ห์ เดินมาหาหญิงสาวที่แต่งตัวแปลกตากว่าคนอื่น การแต่งกายและความสวยของเธอสะดุดตาเขา หากมองไม่ผิดเธอคงเป็นพวกลูกผสม ผิวกายนวลเนียนกว่าสาวๆหลายคนในที่นั้น ทำให้เขาต้องพิศมองเธอทั่วร่าง รูปร่างสูงโปร่งหากไม่ผอมบาง มีอะไรแบบที่ผู้หญิงควรจะมีครบถ้วน ริมฝีปากบางยกขึ้นเมื่อเห็นแววปลาบปลื้มฉายออกมาจากดวงตาคู่สวยนั้น

“ให้เกียรติเป็นแขกพิเศษ ในงานเลี้ยงฉลองของผมคืนนี้ได้หรือเปล่า”

ราฟาเอลเลือกใช้ภาษาอังกฤษในการสนทนากับเธอ

สิงหกัลยาอ้าปากค้าง ตะลึงงันกับคำขอนั้น เผลอพยักหน้ารับอย่างลืมตัว ร่างสูงจับมือบางให้หงายขึ้นก่อนจะวางหูวัวบนฝ่ามือเธอ เลือดวัวส่งกลิ่นคาวคลุ้งกระทบจมูก ทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวชักมือหนี แต่ไม่ทันการณ์เมื่อหูวัวเจ้ากรรมถูกมาทาดอร์หนุ่มจับยัดใส่มือเธอไว้ ก่อนที่เขาจะก้มลงประทับริมฝีปากอุ่นร้อนบนเรียวปากนุ่มนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อี๋... ไอ้บ้า ! ” หญิงสาวผงะหนี ยันหน้าคมเข้มนั้นออกห่าง

เพลี๊ยะ !!!

ฝ่ามือน้อยฟาดเข้าใส่เต็มเหนี่ยวจนอีกฝ่ายหน้าหัน ท่ามกลางความตกตะลึงของคนนับร้อยที่อยู่รายรอบ เจ้าของฝ่ามือพิฆาตถอยหลังกรูดก่อนจะขว้างหูวัวในมือใส่หน้ามาทาดอร์หนุ่ม แล้วหันหลังวิ่งหนีไม่คิดชีวิต

ร่างสูงโปร่งในชุดรุ่มร่ามแบบยิปซีของสาวลูกครึ่งวิ่งฝ่าฝูงชนออกมาจากสนามสู้วัว โดยไม่หันหลังไปมอง เมื่อเจ้าตัวหยุดพักหอบหายใจ พบว่าตัวเองวิ่งเข้ามาในตรอกเล็กตรอกหนึ่ง ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

โอ๊ย !!!

สิงหกัลยาตัวแข็งทื่อ เมื่อเธอเห็นร่างของผู้ชายคนหนึ่งล้มลงต่อหน้า ที่อกด้านซ้ายมีมีดแหลมปักคาอยู่ เจ้าของมีดหันมาเห็นเธอเข้า มันรีบดึงมีดออกมาจากอกของชายเคราะห์ร้าย วิ่งตรงรี่เข้ามาหา ไม่ต้องบอกสาวลูกครึ่งก็ถอยหลังกรูด วิ่งเอาตัวรอดไม่คิดชีวิต ร่างบางวิ่งออกมาจากตรอกแคบนั้น ดวงตากลมโตมองเห็นร่างคุ้นตาของรุ่นพี่หนุ่ม จึงวิ่งตรงรี่เข้าไปหา

“เฮียวินท์ เฮียวินท์ช่วยหนูด้วย ! ”

ร่างสูงเพรียวสวมกระโปรงยาวรุ่มร่ามนั้น วิ่งมากอดนภวินท์เอาไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดแทบไม่มีสีเลือด เนื้อตัวสั่นสะท้านและหอบหายใจแรงจนน่าสงสาร ช่างภาพหนุ่มจับไหล่รุ่นน้องจอมยุ่งไว้มั่น ดันให้ห่างจากอก

“เกิดอะไรขึ้นยายลิง มีใครทำอะไรแกหรือเปล่า” นภวินท์มองสำรวจร่างบางด้วยความห่วงใย

สิงหกัลยาเบ้ปาก น้ำหูน้ำตาไหลพราก เนื้อตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ เหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้รู้สึกตกใจและหวาดกลัวจนลิ้นแข็งพูดอะไรไม่ออกได้แต่ร้องไห้โฮ มือบางกำเสื้อของรุ่นพี่หนุ่มไว้แน่น สะอื้นฮักอย่างน่าสงสาร

“ฮือ... เฮียวินท์ หนู...หนูกลัว ฮือ...” เจ้าหล่อนร้องไห้จ้าเสียงดัง จนคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมาดู

นภวินท์ลูบหน้าเช็ดน้ำตาให้ เขาโอบประคองร่างบางไว้แน่นพยายามให้คนที่มีท่าทางตกใจสงบสติอารมณ์ได้โดยเร็ว ผ่านไปร่วมสิบนาที สิงหกัลยาก็ยังพูดไม่รู้เรื่อง ชายหนุ่มจึงต้องพาเธอขึ้นแท็คซี่กลับโรงแรม เขาพาไปส่งที่ห้องพัก อยู่เป็นเพื่อนจนเจ้าตัวอาการดีขึ้น

“เล่าได้หรือยัง ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแก ฮึ ยายลิง” เขาส่งผ้าชุบน้ำเย็นผสมโคโลญ ให้เช็ดหน้า

สิงหกัลยารับผ้ามาเช็ดคราบน้ำตาและขี้มูกออกจากใบหน้ามอมแมมนั้น หญิงสาวหยิบขวดน้ำมาเปิดดื่ม ใบหน้าซีดเซียวค่อยมีสีเลือดขึ้นเมื่อเจ้าตัวผ่อนคลายลง พร้อมจะเล่าทุกอย่างให้รุ่นพี่ฟัง