บทที่ 3 หลงทาง 2/2

“พ่อ แม่ คุณไกด์ มีใครอยู่ไหมคะ” เนเฟอร์ส่งเสียงเรียกออกไปอีกครั้ง แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับมามีเพียงเสียงสะท้อนของตนเอง

เธอไม่ได้เดินลึกเข้าไปเพื่อตามหาคน เธอเลือกที่จะเดินกลับไปในทิศทางที่จำได้ว่าเป็นทางออก

ก่อนมาเที่ยวเธอกับครอบครัวได้นัดหมายกันล่วงหน้าในเรื่องนี้แล้ว ว่าหากเกิดเหตุผิดพลาดอะไรก็ตามในพีระมิดห้ามเดินเพ่นพ่าน ให้อยู่ที่เดิมรอเจ้าหน้าที่หรือกรุ๊ปทัวร์อื่นที่ผ่านมาช่วยเหลือ

แต่หากระบบไฟฟ้าในพีระมิดขัดข้องให้รีบเดินกลับทางเดิมในทันที จะอย่างไรภายในพีระมิดที่เปิดให้เข้าชมเส้นทางไม่ได้ซับซ้อน ถ้าติดอยู่ภายในในสถานที่ที่อากาศไม่ถ่ายเทเป็นเวลานานอาจเกิดอันตรายถึงชีวิตได้

เนเฟอร์ใช้แฟลชโทรศัพท์ส่องทางอย่างใจเย็น ไม่นานแสงสว่างปลายทางก็ส่องลอดเข้ามา เธอจึงรีบเดินไปที่แสงสว่างตรงหน้า

สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าของเนเฟอร์คือเนินผาหินและทะเลทรายเวิ้งว้าง ไม่มีรถของนักท่องเที่ยวจอดเรียงรายตามปกติ ไม่มีขั้นบันไดที่สร้างมาสำหรับใช้งาน ไม่มีผู้คนที่ควรจะอยู่ที่นี่

เธอนิ่งงัน หันมองดูโดยรอบอีกหลายครั้ง ความสงสัยมากมายผุดขึ้นในหัว

“อะไรเนี่ย มาผิดทางเหรอไง” เธอพึมพำก่อนจะหันกลับไปมองที่อุโมงค์ทางเข้าที่เพิ่งออกมา เผื่อว่าจะมีใครที่ติดอยู่ในนั้นแล้วตามออกมาด้วยสักคน

แต่เธอก็ต้องชะงักงันไปอีกครั้ง เมื่อปลายทางที่เธอเพิ่งออกมากลับกลายเป็นผาหินตัดขรุขระตามธรรมชาติที่ราวกับว่าไม่มีผู้คนเคยแตะต้องมาก่อน

เธอรีบเดินเข้าหากำแพงหิน ใช้มือตบไปตามชั้นหินหนา เสียงทึบตันที่ตอบกลับมาย่อมหมายถึงภายในของมันไม่ได้กลวง สิ่งนี้ยิ่งเน้นย้ำถึงความแปลกพิสดารของเหตุการณ์

เนเฟอร์ใจเย็นพอที่จะไม่กรีดร้องโวยวายไร้สาระ เธอก้มมองโทรศัพท์ในมือเพื่อหาวิธีขอความช่วยเหลือ แต่นอกจากแบตเตอรี่ที่มีอยู่ครึ่งหนึ่งแล้ว ช่องทางการสื่อสารที่เหลือกลับไร้สัญญาณ และในเมื่อทำอะไรไม่ได้เธอจึงปิดแฟลชที่เปิดค้างไว้ก่อนเพื่อประหยัดแบตเตอรี่

พื้นที่ไร้เงาของพืชเช่นนี้ย่อมมีที่หลบแดดได้เพียงแค่ด้านหลังของหินปูนบางส่วนที่ยื่นออกมา เนเฟอร์จึงแอบหลบอยู่ในมุมเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

เธอนั่งลงกับพื้น มีอาการเหม่อลอยเล็กน้อยกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันอยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ของธรรมชาติปกติ และไร้ซึ่งเหตุผลโดยสิ้นเชิง

เนเฟอร์สูดหายใจเข้าลึกแล้วพยายามจัดลำดับความคิด แม้เธอจะเป็นคนขี้เล่นไปบ้าง แต่สภาพจิตใจกลับค่อนข้างแข็งแกร่ง การศึกษาที่เพิ่งจบมาในสาขาจิตวิทยายิ่งทำให้เธอรู้จักควบคุมอารมณ์ความรู้สึกด้านลบของตัวเอง

“ทางเข้าหายไป เรื่องนี้แปลกมาก คำสาปของฟาโรห์เจ้าของสุสานหรือยังไง” เนเฟอร์พึมพำ เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอใช้ความคิดล้วนมักจะพูดคุยกับตนเองเพื่อจัดลำดับเหตุการณ์เสมอ

“ที่นี่ยังเป็นผาหินที่ล้อมรอบด้วยทะเลทราย อาจเป็นไปได้ว่าเรายังอยู่ในบริเวณสุสานหลวงแห่งอามาร์นา”

“ตอนกลางวันร้อนแบบนี้ก็จริง แต่ที่นี่กลางคืนเหมือนจะหนาวมาก ถ้าไม่มีใครมาช่วย เราอาจจะอยู่ในสภาพนี้ในเวลากลางคืนไม่ไหว”

เธอก้มมองดูชุดที่ตนเองสวมมาวันนี้ ส่วนล่างสวมกางเกงยีนส์ขายาวกับรองเท้าผ้าใบทะมัดทะแมง เพื่อสะดวกกับการเดินท่องเที่ยว ส่วนบนสวมเสื้อยืดตัวในสีขาวและแจ็กเก็ตหนังสีดำสำหรับกันแดด แน่นอนว่าแจ็กเก็ตตัวนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกันหนาว

อากาศช่วงกลางคืนของอามาร์นาอยู่ที่ราว ๆ สิบองศา ซึ่งเนเฟอร์รู้ตัวดีว่าไม่สามารถทนต่อความหนาวเย็นในระดับนี้ได้ทั้งคืน

ส่วนอุปกรณ์ที่เหลือเธอพกมาเพียงแค่กระเป๋าสะพายใบเล็กหนึ่งใบ ด้านในประกอบด้วยเอกสารเดินทาง หนังสือนำเที่ยว น้ำขวดหนึ่ง ขนมที่เป็นบิสกิตแท่งขนาดเล็กสองห่อ และครีมทากันแดดขวดใหญ่

ในขณะที่กำลังตัดพ้อที่ตัวเองนำของใช้มาน้อยเกินไป จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันเบา ๆ

ร่างเพรียวบางรีบผุดลุกขึ้นยืน เดินออกจากส่วนของหินที่บดบังแล้วชะเง้อมองกลุ่มคนที่กำลังเดินทางมา

เนเฟอร์แอบระแวงนิดหน่อยเพราะกลัวว่าผู้มาจะเป็นกลุ่มคนนอกกฎหมายที่เห็นได้บ่อยๆในข่าวต่างประเทศ แต่เมื่อเห็นว่าคนกลุ่มนั้นมีผู้หญิง เด็ก และคนชรามาด้วยจำนวนหนึ่งจึงได้วางใจอยู่บ้าง

คนทั้งกลุ่มเดินเท้ามา มีอยู่ด้วยกันประมาณห้าสิบคนเห็นจะได้ ชุดที่พวกเขาใส่ไม่ได้แปลกตาสำหรับเนเฟอร์เลย อย่างน้อยเธอก็เพิ่งเห็นชุดแบบนี้มาหลายรอบทั้งในปติมากรรม รูปสลักบนกำแพง หรือแม้แต่แบบจำลองในพิพิธภัณฑ์

พวกเขาสวมชุดที่ทำด้วยผ้าสีขาวที่คลุกฝุ่นจนแทบจะกลายเป็นสีน้ำตาล ผู้ชายสวมเพียงผ้ารัดเอวเบื้องล่าง ด้านบนเปลือยอก ส่วนผู้หญิงสวมชุดยาวตรงตลอดทั้งตัวแบบแขนกุด

ชายหนุ่มแข็งแรงล้วนแบกข้าวของขนาดใหญ่ หญิงสาวอุ้มห่อผ้าเอาไว้ แม้แต่เด็ก ๆ ก็ช่วยกันขนย้ายสิ่งของขนาดเล็ก พวกเขาราวกับผู้อพยพในสมัยโบราณ

เมื่อพวกเขายิ่งเข้ามาใกล้เนเฟอร์ยิ่งมองเห็นความแตกต่างของแต่ละคนชัดเจน บางคนผิวค่อนข้างขาว บางคนผิวเข้ม แต่ทุกคนล้วนโครงหน้าคมชัด และที่เห็นได้ชัดกว่าคือการขีดวาดสีดำรอบดวงตา

“นี่ พวกคุณ มีใครพอจะพูดภาษาอังกฤษได้ไหม” เนเฟอร์ตะโกนถาม เธออยู่บนเนินหิน ส่วนพวกเขาลัดเลาะขอบผาหินหลบแดดที่เบื้องล่างจึงยังไม่มีคนเห็นเธอ

ทุกคนต่างมองขึ้นมา ทั้งยังชี้ไม้ชี้มือพูดภาษาที่เธอไม่เข้าใจ