บทที่ 4 อพยพ 2/2

“มาอัต พ่อจะช่วยเธอเหรอ” สตรีร่างเล็กผิวคล้ำสอบถามขึ้นมา

“อืม ผู้หญิงคนเดียวอยู่ในที่แบบนี้ ถ้ารอดคืนนี้ไปได้คืนต่อไปก็คงไม่รอดอยู่ดี” มาอัต ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มตอบกลับ

“แต่ดูเหมือนเธอจะเป็นคนต่างอาณาจักร” เธอแย้ง

มาอัตส่ายศีรษะแล้วพูดต่อ “องค์ฟาโรห์เพิ่งประกาศย้ายเมืองหลวง และยินดีต้อนรับผู้ศรัทธาแห่งอาเทนเข้ามาเป็นประชาชนภายใต้เบื้องบาท ดังนั้นยังไงก็ต้องสอบถามเธอก่อนว่าเป็นผู้ที่เดินทางมาด้วยเรื่องนี้หรือไม่”

เมื่อผู้นำพูดเช่นนี้ก็ไม่มีใครกล้าแย้งอีก ในสังคมของพวกเขาเป็นสังคมระบบชนชั้นที่มีการแบ่งแยกค่อนข้างชัดเจน การทำตามผู้มีตำแหน่งสูงกว่าเป็นเรื่องที่สมควรที่สุด

“อูรา ปีนขึ้นไป พาเธอลงมา” เขาหันไปสั่งเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง

“ขอรับ” เขารับคำพร้อมกับวางตะกร้าสานขนาดใหญ่บนหลังลง

ผู้รับคำสั่งเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูง แม้จะดูอายุน้อยไปบ้างแต่ก็มีมัดกล้ามเนื้อแข็งแรงสมบูรณ์ดี เขาเลือกหยิบเชือกเส้นยาวออกจากตะกร้าพร้อมกับตะขอเกี่ยว

ในชุมชนตอนนี้มีคนไม่มากที่สามารถปีนผาสูงได้ อย่างน้อยชาวอียิปต์ปกติส่วนใหญ่ก็ทำไม่ได้ พวกเขามีอารยธรรมในการสร้างโครงสร้างขนาดใหญ่ แต่การขึ้นโครงสร้างเช่นนั้นมีการต่อเติมนั่งร้านหรือทางลาดเอาไว้ล่วงหน้า การปีนเขาตัวเปล่าไม่ใช่วิสัยปกติ

ผู้ที่มาอัตพามาด้วยมีเพียงหนุ่มน้อยอูราเท่านั้นที่ทำได้ เขามาจากเบียว(คาบสมุทรไซนาย)ทางทิศตะวันออก พื้นที่แถบนั้นเป็นหุบเขาสลับซับซ้อนและมีภูเขาจำนวนมาก ครอบครัวของอูราเสียชีวิตจากโจรปล้นคาราวานที่เดินทางมายังอียิปต์ ส่วนมาอัตที่อยู่ในเหตุการณ์ได้รับตัวเด็กหนุ่มที่รอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์เอาไว้ในหมู่บ้าน

เชือกที่อูราเลือกใช้คือเชือกจากใยของต้นปาล์ม มันมีขนาดใหญ่และแข็งแรง เขาคล้องมันไว้ที่เอวก่อนจะมองหาแง่งหินที่จะใช้สำหรับปีนคร่าว ๆ เมื่อพบจุดที่เหมาะสมก็กระโดดเกาะผาหินแล้วปีนขึ้นตามแนวแง่งหินอย่างรวดเร็ว

“เจ้าอูรานี่เหมือนลิงบาบูนที่นักบวชแถวบ้านเก่าเลี้ยงเอาไว้เลย” สตรีร่างเล็กผิวคล้ำคนเดิมพูดขึ้นเบา ๆ สายตาก็จ้องไปทีแผ่นหลังของคนที่กล่าวถึงอย่างชื่นชม

“เนบอา พี่เคยเห็นลิงบาบูนด้วยเหรอ” เด็กชายตัวน้อยเขย่าชายผ้าของเธอก่อนจะถาม

“เคยสิ พี่ยังเคยเห็นพวกมันขึ้นไปเก็บผลไม้ด้วย” เธอยืดอกพูดอย่างมั่นใจ ก่อนจะเงียบไปเมื่อเจอน้องคนเล็กที่ช่างตั้งคำถาม

“พวกมันมาจากที่ไหน่น่ะ” เด็กชายถามต่อ

“เอ่อ…” เนบอาเพียงแค่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตนั้นผ่าน ๆ จากบ้านของนักบวชเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นเธอไม่รู้เลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่เพียงแค่อยากอวดภูมิเท่านั้น

“ถูกส่งมาจากนูเบียหรือไม่ก็ปุนต์(เอริเทรียในปัจจุบัน) พวกมันมาจากทางตอนใต้” มาอัตเป็นผู้ตอบคำถามแทน ก่อนที่เขาจะถูกเด็ก ๆ ห้อมล้อมแล้วตั้งคำถามเรื่องราวต่าง ๆ เพิ่ม

เนเฟอร์มองดูชายหนุ่มที่ปีนขึ้นมาหาตัวเองอย่างลุ้นระทึก จะอย่างไรผาหินตรงนี้มีความลาดชันสูง แม้จะสูงแค่ราว ๆ ตึกสามชั้นแต่หากตกลงไปก็อันตรายอยู่ดี

และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะมาถึงด้านบนเธอก็ก้าวถอยหลังเพื่อเว้นพื้นที่ให้ผู้มาได้หยั่งเท้า

อูรามองไปที่เนเฟอร์แค่แวบเดียวก่อนจะเบนสายตาหลบ คนที่ถูกมองแอบแตะแก้มตัวเองเบา ๆ สงสัยว่าหน้าตาของเธอมีอะไรให้เขากลัวหรือไม่

ชายหนุ่มไปตามหาแง่งหินที่พอจะใช้เชือกมัดได้ ทั้งยังผูกปมเชือกหลายจุดบนเส้นเชือกยาวเพื่อให้เป็นจุดกันลื่นเมื่อโรยตัวลงไป

เนเฟอร์สังเกตคนที่มาช่วยคนนี้อยู่ตลอด เธอสังเกตจากรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายแล้วอายุน่าจะไม่เกินสิบหกสิบเจ็ดปี ส่วนสูงมากกว่าเธอนิดหน่อยแต่ดูแข็งแรงกว่ามาก ผิวของเขาออกไปในทางขาวเหลืองคล้ายคนทางฝั่งเอเชีย แต่ที่ทำให้เนเฟอร์สนใจที่สุดคือความละเอียดรอบคอบของเขา

เมื่อเตรียมตัวแล้วเสร็จก็ถึงเวลาลงไป เนเฟอร์ที่สวมถุงมือหนาที่ใช้กันแดดอยู่แล้วจึงสามารถจับเชือกจากใยไม้หยาบได้โดยไม่เจ็บมือ เธอคว้าเชือกที่อีกฝ่ายยื่นส่งให้ก่อนจะใช้ส่วนหนึ่งพันรอบตัวเองและผูกเงื่อนสำหรับการปีนเขาอย่างชำนาญ และใช้เวลาไม่กี่นาทีในการเตรียมพร้อมที่จะโรยตัวลงไปจากผาหิน

อูราค่อนข้างตกตะลึงกับความสามารถของสตรีตรงหน้า เขาย่อมไม่เคยเห็นผู้หญิงปีนเขามาก่อน และยังไม่เคยเห็นวิธีการผูกเชือกแบบนี้ แต่มองไปมองมาก็รู้สึกว่ามันน่าจะปลอดภัยเลยปล่อยเลยตามเลย

ในตอนแรกอูราหมายจะมัดตัวของหญิงสาวขึ้นหลังเพื่อช่วยพาเธอลงไป แต่เมื่อเห็นความชำนาญระดับนี้จึงได้ปล่อยให้เธอจัดการตนเอง

ไม่เพียงอูราที่ตะลึงงัน ผู้คนที่รออยู่ด้านล่างยังตกตะลึงมากกว่า เมื่อหญิงสาวผู้งดงามประหนึ่งเทพีกำลังโรยตัวลงเขาอย่างช้า ๆ ด้วยตนเอง

“ท่านพ่อ เธอ เธอจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” เนบอาดึงแขนมาอัตที่อยู่ข้าง ๆ แล้วสอบถามอย่างตื่น ๆ

ในครั้งนี้มาอัตผู้มากความรู้ก็จนด้วยคำพูดเหมือนกัน