บทที่ 5 มุ่งสู่อามาร์นา 1/2

เมื่อเท้าแตะพื้นเนอเฟอร์ก็พรูลมหายใจออกมา การลงจากความสูงสามชั้นด้วยเชือกเส้นเดียวทั้งยังไม่มีเซฟตี้เป็นอะไรที่อันตรายพอดู หลังจากนั้นเธอก็แหงนมองไปยังอูราที่อยู่ด้านบนเพื่อส่งสัญญาณให้เขาลงมา ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่มองมาอย่างสนอกสนใจ

“เธอสวยกว่าพี่เยอะเลย” เด็กชายข้างกายเนบอาพูดขึ้นเบา ๆ

“ชู่ว เงียบน่า ดูก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเธอไม่ใช่ชนชั้นแรงงานอย่างเรา อย่าได้วิจารณ์ส่งเดช” เนบอาตำหนิก่อนจะดึงตัวน้องชายมาซ่อนด้านหลัง

แม้ว่าความสามารถในการปีนเขาของเนเฟอร์จะดูน่าแปลกสำหรับพวกเขาเหล่านี้ แต่ด้วยผิวขาวผุดผาดไร้ตำหนิ เส้นผมยาวสลวยที่ถูกรวบไว้ด้านหลังบ่งบอกว่าเธอได้รับการดูแลจากครอบครัวเป็นอย่างดี

ส่วนภาพลักษณ์ขาวเผือดของอาการคนเป็นโรคผิวเผือกของเนเฟอร์ พวกเขาไม่ได้สนใจกันขนาดนั้น ด้วยเมืองอียิปต์ในยุคสมัยนี้รวมตัวกันด้วยประชากรที่มีชาติพันธุ์ค่อนข้างหลากหลาย ลักษณะอาการแบบนี้พบเจอได้น้อยแต่ใช่ว่าจะไม่มีคนรู้จักเลย อีกทั้งนี่เป็นโรคที่ชนชั้นล่างที่ต้องไปใช้แรงงานตากแดดไม่มีแม้แต่โอกาสรอดชีวิตจนโต จึงสรุปได้ความว่าคนที่พวกเขาช่วยลงมาไม่ใช่ชนชั้นล่างแบบเดียวกันกับตนเอง

“ท่านหญิงมาจากที่ไหนเหรอ” มาอัตออกตัวเอ่ยถามก่อน

แน่นอนว่าเนเฟอร์ฟังไม่เข้าใจ หลังจากนั้นจึงเกิดมหกรรมชี้ไม้ชี้มือไปเรื่อย สุดท้ายจบลงที่นั่งยองวาดรูปลงบนผืนทรายเพื่อพูดคุยกันแทน

ตามความเข้าใจของมาอัต สตรีตรงหน้านั้นพัดหลงกับครอบครัว เธอมาที่นี่ด้วยพาหนะสี่ล้อหน้าตาประหลาด และตอนนี้ต้องการขอร่วมเดินทางเข้าเมืองไปด้วยกัน ซึ่งนั่นไม่ใช่ปัญหา ติดอยู่อย่างเดียวคือพื้นที่อามาร์นาที่พวกเขาต้องเดินทางไปแทบไม่มีเมืองใหญ่ตั้งอยู่เลย พื้นที่ส่วนใหญ่ล้วนว่างเปล่า จะมีก็เพียงแค่กลุ่มคนเลี้ยงสัตว์เล็กน้อยเท่านั้น

แต่ยังไงมาอัตก็ยินดีพาเธอไปด้วย ระยะทางจากหุบผาตรงนี้ไปจนถึงอามาร์นาต้องเดินไกลอีกแค่ครึ่งรอบเช้าของดวงอาทิตย์เท่านั้น

เมื่ออูราลงมาถึงด้านล่างมาอัตก็พาทุกคนเดินไปหาที่พัก ตอนนี้ดวงอาทิตย์แทบจะอยู่กลางศีรษะ พวกเขาไม่สามารถเดินผ่านทะเลทรายในเวลานี้ได้อีก

เนเฟอร์รู้วิธีเข้าหาคน เธอยิ้มแย้มเสมอทั้งยังแบ่งปันบิสกิตแท่งสองห่อให้พวกเด็ก ๆ

สังคมที่อยู่กันเป็นกลุ่มเรียบง่ายแบบนี้ค่อนข้างกลมเกลียว ดูได้จากที่พวกเขานำขนมไปแจกจ่ายกันคนละนิดคนละหน่อย พวกเขาดูมีความสุขเมื่อรับรู้ถึงรสหวานของอาหาร ก่อนจะพากันมาห้อมล้อมเนเฟอร์และพูดด้วยอยู่เนือง ๆ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจก็ตาม

“ออกเดินทางกันเถอะ” ทันทีที่มาอัตพูดขึ้นทุกคนก็เก็บของแล้วลุกขึ้นยืน ไม่มีใครรีรอและทำตามอย่างเคร่งครัดทันที

ผู้นำทางด้านหน้าคือมาอัตและชายวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นผู้รู้ทาง ตรงกลางเป็นสตรีและเด็ก ตามมาด้วยคนชรา และปิดท้ายด้วยเหล่าชายหนุ่มแข็งแรง

ในกลุ่มนี้มีคนชราเพียงแค่สองคน หนึ่งหญิง หนึ่งชาย พวกเขาอายุราวหกสิบปีแต่กลับยังคึกคักแข็งแรงอยู่ ทั้งยังดูเป็นที่เคารพเพราะมีหลายคนชวนพวกเขาพูดคุยเป็นระยะ

หญิงชราเดินเข้ามาชวนเนเฟอร์คุยด้วยท่าทางนอบน้อมพร้อมชี้ชวนให้ดูรอบข้าง เธอทำได้เพียงตอบรับน้ำใจด้วยการหันมองและพยักหน้า ถึงแม้ในใจจะไม่เห็นว่ามีอะไรน่าสนใจนอกจากเนินทรายและพื้นที่รกร้างก็ตาม

จะว่าไปแล้วพอเดินมาได้สักพักเธอก็สังเกตเห็นว่าพวกเขาไม่ได้เดินไปตามถนนปกติ ทางเดินเต็มไปด้วยทะเลทรายในตอนแรกเริ่มกลายเป็นผืนดินแต่กลับไม่มีถนนหนทางสำเร็จรูปให้เห็น

ตลอดทางเนเฟอร์ดูสัญญาณในโทรศัพท์อยู่ตลอด แบตเตอรี่ตอนนี้ลดเหลือเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์

หญิงสาวโดยรอบที่อยู่ใกล้กับเนเฟอร์ค่อนข้างสนใจในสิ่งที่เธอทำ เมื่อเห็นอุปกรณ์หน้าตาประหลาดก็เกิดความสงสัยแต่ไม่ได้ซักถาม อย่างน้อยพวกเขาก็มีความกริ่งเกรงในศักดิ์ฐานะเรื่องชนชั้น พวกเขายังเข้าใจว่าเนเฟอร์มาจากชนชั้นที่สูงกว่าอยู่ดี ดูได้จากการเดินทางครั้งนี้ ไม่มีใครที่มาเดินตีเสมอด้านข้างของเธอนอกจากหญิงชราคนเดียว

มาอัตหันมามองผู้มาใหม่เป็นพัก ๆ เขาเกรงว่าอีกฝ่ายจะเดินทางในระยะไกลเช่นนี้ไม่ไหว แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิด อีกฝ่ายดูไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอะไร ทั้งยังพยายามเรียนรู้ภาษากับหญิงชราซึ่งเป็นหมอประจำหมู่บ้าน

เดินทางเกือบสี่ชั่วโมงเนเฟอร์เริ่มเห็นต้นปาล์มจากที่ไกล ๆ แล้ว เธอรู้สึกได้ว่าฝีเท้าของผู้คนรอบกายเริ่มเร่งเร็วขึ้น

รอบ ๆ เริ่มมีบ้านที่ก่อจากดินเหนียวให้เห็นประปราย ดินที่ก่อยังเป็นสีคล้ำเหมือนเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ บ้านส่วนใหญ่อยู่รวมกันเหมือนชุมชนขนาดเล็กแยกกันเป็นเอกเทศ

มาอัตหันซ้ายมองขวาหาพื้นที่จับจองก่อนจะเจอกับกลุ่มต้นปาล์มที่อยู่ไม่ไกลก็รีบสั่งให้ทุกคนเร่งเดินตาม

สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือวางของรวมกันเอาไว้ ฝ่ายชายหนุ่มรีบนำตะกร้าหรืออะไรก็ตามที่พอจะหาได้และแข็งแรงทนทานมาถือแล้วรีบเดินไปอีกทางหนึ่ง ทางฝั่งนั้นเนเฟอร์มองเห็นผืนน้ำขนาดใหญ่พร้อมกับต้นปาปิรุสแน่นขนัดซึ่งเป็นพืชประจำถิ่น

“นั่นแม่น้ำไนล์เหรอ ทำไมกว้างแบบนี้ล่ะ” เนเฟอร์พึมพำ

เนเฟอร์ค่อนข้างสับสนไม่น้อยกับภาพที่เห็น ปกติต้นลำน้ำไนล์ถูกเขื่อนอัสวานขวางทางน้ำเอาไว้ ปริมาณน้ำจึงคงที่และกลายเป็นแม่น้ำสายที่ไม่ใหญ่โตนัก แต่ที่เธอเห็นตอนนี้ลำน้ำกลับกว้างขวางจนแทบจะกลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่ อีกทั้งความอุดมสมบูรณ์โดยรอบค่อนข้างมากกว่าปกติอีกด้วย