บทที่ 3 หลงทาง 1/2

นั่งรถยนต์มาสี่ชั่วโมงกว่าจะถึงที่เมืองเทล เอล-อามาร์นา ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งเดิมของมหานครโบราณ แต่ที่แห่งนี้ถูกทำลายเหลือเพียงแค่เสาหลักเขตเมืองผุพังทั้งสิบหกแห่งให้ได้ชื่นชมเท่านั้น หลังจากนั้นพวกเขาเดินทางต่อจากที่นั่นไปอีกหกกิโลเมตรเพื่อไปยังสุสานหลวงที่หุบเขารอยัลวาดิ

ที่นี่เป็นสุสานที่สร้างขึ้นจากการเจาะเข้าไปในภูเขาหินปูนทั้งลูก ทางเข้ามีรูปสลักหินเรียบง่ายไม่กี่ชิ้น อีกทั้งไม่ได้มีสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ชวนให้โลกตะลึงแม้แต่น้อย จะมีก็แค่คำประกาศเขตแดนเป็นข้อความจารึกไว้บนผาหินที่ถูกตัดจนเรียบ มันสลักภาพสัญลักษณ์เทพอย่างอาเทน และพระนามของเจ้าของสุสานตามด้วยข้อความอีกจำนวนหนึ่ง

“ถ้าไม่รู้มาก่อนหนูไม่คิดว่าที่นี่จะเป็นสุสานของฟาโรห์นะคะเนี่ย” เนเฟอร์พูดพลางแหงนมองบันไดทางขึ้นภูเขาหินขนาดย่อมที่ถูกปรับปรุงขึ้นในภายหลังสำหรับนักท่องเที่ยวที่จะเข้าสำรวจภายในสุสานจากทางเข้าด้านบน

“ถ้าเทียบกับฟาโรห์พระองค์อื่นท่านค่อนข้างเรียบง่าย” พ่อของเธอเล่าต่อ “ในยุคนั้นความฟุ้งเฟ้อส่วนหนึ่งมาจากความเชื่อ อียิปต์โบราณมีความเชื่อเรื่องเทพที่หลากหลาย จึงทำให้ฟาโรห์แต่ละพระองค์ต้องมีสิ่งที่เป็นตัวแทนหรือสัญลักษณ์แห่งทวยเทพจำนวนมากด้วย

“แต่ฟาโรห์อเคนาเตนปฏิวัติศาสนาให้เทพอาเทนเป็นศาสนาหนึ่งเดียวของประเทศ พิธีกรรมและการสักการะหลายอย่างจึงถูกลดระดับความสำคัญลง รวมถึงเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันด้วย” พ่อของเนเฟอร์กลายเป็นไกด์ประจำตัวลูกสาวพูดอธิบายเรื่องราวให้ฟัง

“หนูว่าพวกเขาไม่มีเงินในพระคลังแล้วมากกว่า” เนเฟอร์พูดพร้อมรอยยิ้มมุมปาก เธอรู้สึกว่าโดยปกติการลดลงของความฟุ้งเฟ้อส่วนใหญ่ของกษัตริย์ทั้งหลายล้วนมาจากสาเหตุนี้

“ใครจะรู้ล่ะ” พ่อของเธอยักไหล่ก่อนจะพาลูกสาวเดินขึ้นบันไดขึ้นเขาเพื่อเข้าสู่ประตูสุสานหลวง ทั้งยังพูดเสริมในตอนท้าย “แต่เรื่องราวที่อาณาจักรรอบ ๆ กล่าวถึงที่นี่คืออาณาจักรรุ่งเรืองแห่งหนึ่ง แล้วก็ช่วงนั้นนูเบียเป็นเมืองขึ้นของอียิปต์ซึ่งเป็นแหล่งทองคำยักษ์ใหญ่ พ่อไม่คิดว่าพวกเขาจะขาดแคลนเงินทองสักเท่าไหร่หรอกนะ”

พวกเขาคุยกันจนมาถึงทางเข้าสุสาน ภายในสุสานหลวงแห่งอามาร์นาค่อนข้างเรียบง่ายเช่นเดียวกับภายนอกของสุสานเอง ภายในมีทางเดินเป็นเส้นตรงเส้นเดียวก่อนจะแบ่งซ้ายขวาออกไปเป็นห้อง ๆ

เนเฟอร์ค่อนข้างชื่นชมฟาโรห์พระองค์นี้อยู่นิดหน่อยตรงที่เขาค่อนข้างที่จะรักครอบครัว

โดยปกติแล้วสุสานของฟาโรห์มีไว้เพื่อตนเองเท่านั้น แต่สำหรับฟาโรห์อเคนาเตน ภายในสุสานมีห้องเตรียมไว้สำหรับตนเองและลูก ๆ ด้วย อีกทั้งเขายังเป็นฟาโรห์พระองค์เดียวที่จารึกภาพการอุ้มทารก และการอยู่ร่วมกันของสามีภรรยาทั้งครอบครัว

เนเฟอร์หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปตามห้องต่าง ๆ มนตร์ขลังแห่งไอยคุปต์ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ยังคงทำให้ผู้คนหลงใหลอยู่ดี

ผนังด้านหนึ่งมีรูปจารึกของเทพอาเทนขนาดใหญ่ ตัวแทนของอาเทนคือรูปดวงอาทิตย์ที่แผ่รัศมีออกมาเป็นพระกร พร้อมทั้งในพระกรยังถืออังค์ยื่นส่งให้รูปจารึกของฟาโรห์อเคนาเตน

อังค์มีลักษณะคล้ายกางเขนที่มีส่วนหัวเป็นห่วงกลมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของชีวิต ความหมายจากรูปจารึกคือเทพอาเทนเป็นผู้ให้ชีวิตและอำนาจเหนือชีวิตแก่ฟาโรห์

“ฟาโรห์พระองค์นี้น่าจะรักราชินีของตนเองมากเลยนะคะเนี่ย รูปจารึกเกือบทุกภาพเป็นภาพคู่ทั้งนั้นเลย” เนเฟอร์พูดขณะชื่นชมผนังหินไปเรื่อย ๆ ไปจนถึงห้องที่จัดเตรียมไว้ให้ราชินี

เนเฟอร์ก้าวเข้าไปเป็นคนแรกอย่างตื่นเต้น วัตถุโบราณข้างในย่อมถูกเก็บกวาดไปแล้ว เธอมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องว่าง ผนังมีการจารึกอักษรภาพตามปกติ อีกทั้งยังมีภาพจารึกของวิถีชีวิตของผู้คน อีกด้านหนึ่งของผนังสลักถึงอุปกรณ์เครื่องใช้ของราชินี

“เอ๋ อันนี้ดูคุ้นๆ” เนเฟอร์พึมพำก่อนจะเดินเข้าไปใกล้

บนผนังปรากฏภาพของแหวนวงหนึ่ง ตัวแหวนดูคุ้นตามากสำหรับเนเฟอร์ เพราะถ้าจำไม่ผิดมันคือแหวนรูปงูที่เธอเคยได้รับในงานวันเกิด ซึ่งมาทราบทีหลังว่านี่คือสัญลักษณ์ของเทพีวาดเจ็ต เทพีผู้คุ้มครองอียิปต์ สัญลักษณ์แทนตัวของพระนางคืองูเห่าอูราอุส

“พ่อว่ามันเหมือนแหวนวงนั้นไหมคะ ใครหลอกขายสมบัติชาติของอียิปต์มาให้พ่อหรือเปล่าเนี่ย หรือจะเป็นของจำลอง” เนเฟอร์ถามอย่างสงสัย ก่อนจะหันไปมองด้านหลังเมื่อไม่มีผู้ตอบกลับคำถามอย่างที่คิด

เบื้องหลังของเธอว่างเปล่าไร้ผู้คน ห้องกว้างทั้งห้องเหลือเพียงเธอผู้เดียว

“พ่อคะ แม่คะ” เธอลองตะโกนเรียกเบา ๆ แต่ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ

บนผนังด้านหลังของเนเฟอร์ ดวงตาสีแดงสดของงูเห่าในภาพสาดประกายเรืองรองอยู่ชั่วครู่ ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นแสงสว่างจากหลอดไฟในห้องที่ติดไว้ให้ความสว่างแก่นักท่องเที่ยวก็กระพริบถี่ ก่อนที่มันจะดับลง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดทันที

แน่นอนว่าเนเฟอร์ย่อมตกใจ เธอรีบหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาเพื่อเปิดแฟลชกล้องถ่ายรูป หลังจากนั้นก็ส่องทางแล้วรีบก้าวออกจากห้อง