All Chapters of ณ ห้วงไอยคุปต์: Chapter 1 - Chapter 10

เจ้าเอยอยู่หนใด ได้ยินไหมคำเพรียกหาเจ้าจงกลับคืนมา สู่ธราแห่งสองเรา***แพขนตาหนากระพริบถี่ก่อนจะเปิดออกฉับพลันเมื่อเจ้าของตื่นมาด้วยอารามตกใจสุดขีด นัยน์ตาสีอ่อนไหวระริกอย่างไม่อาจห้ามตนเอง ร่างบางพยายามผุดลุกนั่งพลางเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟบนหัวเตียง‘เนฟ ที่รักของข้า มาหาข้า’นั่นคือสิ่งที่เธอได้ยินในความฝันตลอดหลายคืนที่ผ่านมา แม้ไม่เข้าใจภาษาที่อีกฝ่ายพูด แต่เธอกลับเข้าใจความหมายเป็นอย่างดีกระแสเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจนั้นทำเอาหญิงสาวที่มั่นใจในตัวเองอย่างถึงที่สุดเช่นเธอยังต้องขนลุกเกรียว ถ้อยคำที่เหมือนร้องขอความรักแต่กลับคล้ายคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ทำให้เธอต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกหลายครั้งแต่ครั้งนี้ความฝันออกจะแปลกไปอยู่สักหน่อยหญิงสาวใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผมก่อนจะหวนนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเห็นไปเมื่อครู่เจ้าของคำเพรียกหาปรากฏตัวออกมาให้เห็นทั้งร่างแทนที่จะมาเพียงแค่สุ้มเสียงเหมือนแต่ก่อน แม้จะไม่เห็นเครื่องหน้าที่ราวกับถูกแสงสว่างสาดทับของอีกฝ่าย แต่การแต่งกายอันเด่นชัดสามารถบ่งบอกถึงตัวตนและยุคสมัยได้อยู่บ้างสิ่งที่รู้แน่ชัดคืออีกฝ่ายเป็นบุรุษ ท่อนล่างสวมผ้าลินินสีขาวค

ร่างสูงสง่ากำยำแหงนมองสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์ที่สาดรัศมีเป็นรูปพระกรของเทพอาเทน สิ่งนี้ถูกสลักลงบนผนังของวิหารในเขตเมืองคาร์นักซึ่งเป็นวิหารแห่งใหม่ ความโอ่โถงของวิหารไม่ได้ใหญ่โตเท่ากับวิหารแห่งอามุนที่อยู่ไม่ไกล แต่ที่แห่งนี้มีความสำคัญเป็นอย่างมากอยู่ดี จะอย่างไรเทพอาเทนก็เป็นเทพที่องค์ฟาโรห์สักการะบูชาโดยตรงนิ้วมือเรียวยาวปล้องกระดูกชัดเจนสวมแหวนอยู่หลายวง วงที่เด่นชัดที่สุดอยู่ตรงข้อนิ้วชี้ขวา มันคือแหวนแห่งอูราอุส งูเห่าผู้พิทักษ์แห่งอียิปต์บน ดวงตาสีแดงสดของมันส่องประกายวูบวาบใต้แสงคบไฟ เจ้าของแหวนมักใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้มันเบาๆด้วยความเคยชินสิ่งนี้ถูกมอบส่งต่อแก่ผู้ปกครองดินแดนมาช้านาน เป็นตัวแทนแห่งเทพ ผู้ที่ครอบครองมีสิทธิเทียบเทียมทวยเทพแห่งแดนดิน“อาเซน” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น เสียงเรียกไม่ได้ดังมากนักแต่กลับกึกก้องอยู่ในวิหารจนได้ยินกันทั่ว“ขอรับ” ชายวัยกลางคนด้านข้างตอบรับ ศีรษะโล้นคลุมด้วยผ้าโปร่งเก็บชาย สายตามองลงพื้นไม่กล้าสบตากับคนที่เรียกหาเขา“บาทหลวงทางนั้นว่าอย่างไรบ้าง” น้ำเสียงครั้งนี้นิ่งเรียบแต่กลับให้ความกดดันมากกว่าเดิมบาทหลวงแห่งวิหารอาเทนตัวสั่นร

นั่งรถยนต์มาสี่ชั่วโมงกว่าจะถึงที่เมืองเทล เอล-อามาร์นา ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งเดิมของมหานครโบราณ แต่ที่แห่งนี้ถูกทำลายเหลือเพียงแค่เสาหลักเขตเมืองผุพังทั้งสิบหกแห่งให้ได้ชื่นชมเท่านั้น หลังจากนั้นพวกเขาเดินทางต่อจากที่นั่นไปอีกหกกิโลเมตรเพื่อไปยังสุสานหลวงที่หุบเขารอยัลวาดิที่นี่เป็นสุสานที่สร้างขึ้นจากการเจาะเข้าไปในภูเขาหินปูนทั้งลูก ทางเข้ามีรูปสลักหินเรียบง่ายไม่กี่ชิ้น อีกทั้งไม่ได้มีสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ชวนให้โลกตะลึงแม้แต่น้อย จะมีก็แค่คำประกาศเขตแดนเป็นข้อความจารึกไว้บนผาหินที่ถูกตัดจนเรียบ มันสลักภาพสัญลักษณ์เทพอย่างอาเทน และพระนามของเจ้าของสุสานตามด้วยข้อความอีกจำนวนหนึ่ง“ถ้าไม่รู้มาก่อนหนูไม่คิดว่าที่นี่จะเป็นสุสานของฟาโรห์นะคะเนี่ย” เนเฟอร์พูดพลางแหงนมองบันไดทางขึ้นภูเขาหินขนาดย่อมที่ถูกปรับปรุงขึ้นในภายหลังสำหรับนักท่องเที่ยวที่จะเข้าสำรวจภายในสุสานจากทางเข้าด้านบน“ถ้าเทียบกับฟาโรห์พระองค์อื่นท่านค่อนข้างเรียบง่าย” พ่อของเธอเล่าต่อ “ในยุคนั้นความฟุ้งเฟ้อส่วนหนึ่งมาจากความเชื่อ อียิปต์โบราณมีความเชื่อเรื่องเทพที่หลากหลาย จึงทำให้ฟาโรห์แต่ละพระองค์ต้องมีสิ่งที่เป็นตัวแทนหรือส

วิธีการเข้าหาผู้อื่นเพื่อให้ได้รับความไว้วางใจต้องเริ่มต้นด้วยการแสดงความเป็นมิตร และทำให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงเจตนาที่ดี ทั้งยังต้องมีความมั่นใจในการแสดงออกประมาณหนึ่งเนเฟอร์พยายามโบกไม้โบกมือ มุมปากยังแต้มรอยยิ้มตลอดเวลา ด้วยหวังว่าคนกลุ่มนี้จะเข้ามาสอบถามสถานการณ์และให้ความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือความเคารพอย่างสูงที่เห็นแล้วต้องตาโตแล้วนิ่งค้างในท่าทางโบกมือแบบนั้นไปชั่วครู่ผู้คนเบื้องล่างห้าสิบกว่าคนต่างหมอบกราบ ลำตัวโค้งลงหน้าผากแนบพื้น ทั้งยังพึมพำคำกล่าวเป็นจังหวะคล้ายบทสวดในมุมมองของผู้อพยพเบื้องล่าง สิ่งที่พวกเขาเห็นคือสตรีงดงาม ใบหน้าดูนุ่มนวลอ่อนโยนต่างจากโครงหน้าที่ค่อนข้างคมชัดของผู้คนในสังคม ลักษณะภายนอกอื่น ๆ ก็ต่างจากคนทั่วไป อีกทั้งดวงอาทิตย์ที่อยู่เบื้องหลังศีรษะของเธอพอดี ราวกับเทพีฮาธอร์ผู้สวมมงกุฎแห่งดวงอาทิตย์ตามความเชื่อโบราณเนเฟอร์ไม่ได้ตกใจนานนัก เธอคาดเดาจากชุดที่พวกเขาสวมใส่ แล้วคิดว่าพวกเขาอาจเป็นชนพื้นเมืองหรือชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอย่างโดดเดี่ยว คนเหล่านี้มักมีความเชื่อเป็นของตนเอง และอาจกำลังเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง

เมื่อเท้าแตะพื้นเนอเฟอร์ก็พรูลมหายใจออกมา การลงจากความสูงสามชั้นด้วยเชือกเส้นเดียวทั้งยังไม่มีเซฟตี้เป็นอะไรที่อันตรายพอดู หลังจากนั้นเธอก็แหงนมองไปยังอูราที่อยู่ด้านบนเพื่อส่งสัญญาณให้เขาลงมา ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่มองมาอย่างสนอกสนใจ“เธอสวยกว่าพี่เยอะเลย” เด็กชายข้างกายเนบอาพูดขึ้นเบา ๆ“ชู่ว เงียบน่า ดูก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเธอไม่ใช่ชนชั้นแรงงานอย่างเรา อย่าได้วิจารณ์ส่งเดช” เนบอาตำหนิก่อนจะดึงตัวน้องชายมาซ่อนด้านหลังแม้ว่าความสามารถในการปีนเขาของเนเฟอร์จะดูน่าแปลกสำหรับพวกเขาเหล่านี้ แต่ด้วยผิวขาวผุดผาดไร้ตำหนิ เส้นผมยาวสลวยที่ถูกรวบไว้ด้านหลังบ่งบอกว่าเธอได้รับการดูแลจากครอบครัวเป็นอย่างดีส่วนภาพลักษณ์ขาวเผือดของอาการคนเป็นโรคผิวเผือกของเนเฟอร์ พวกเขาไม่ได้สนใจกันขนาดนั้น ด้วยเมืองอียิปต์ในยุคสมัยนี้รวมตัวกันด้วยประชากรที่มีชาติพันธุ์ค่อนข้างหลากหลาย ลักษณะอาการแบบนี้พบเจอได้น้อยแต่ใช่ว่าจะไม่มีคนรู้จักเลย อีกทั้งนี่เป็นโรคที่ชนชั้นล่างที่ต้องไปใช้แรงงานตากแดดไม่มีแม้แต่โอกาสรอดชีวิตจนโต จึงสรุปได้คว