บทที่ 4 อพยพ 1/2

วิธีการเข้าหาผู้อื่นเพื่อให้ได้รับความไว้วางใจต้องเริ่มต้นด้วยการแสดงความเป็นมิตร และทำให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงเจตนาที่ดี ทั้งยังต้องมีความมั่นใจในการแสดงออกประมาณหนึ่ง

เนเฟอร์พยายามโบกไม้โบกมือ มุมปากยังแต้มรอยยิ้มตลอดเวลา ด้วยหวังว่าคนกลุ่มนี้จะเข้ามาสอบถามสถานการณ์และให้ความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือความเคารพอย่างสูงที่เห็นแล้วต้องตาโตแล้วนิ่งค้างในท่าทางโบกมือแบบนั้นไปชั่วครู่

ผู้คนเบื้องล่างห้าสิบกว่าคนต่างหมอบกราบ ลำตัวโค้งลงหน้าผากแนบพื้น ทั้งยังพึมพำคำกล่าวเป็นจังหวะคล้ายบทสวด

ในมุมมองของผู้อพยพเบื้องล่าง สิ่งที่พวกเขาเห็นคือสตรีงดงาม ใบหน้าดูนุ่มนวลอ่อนโยนต่างจากโครงหน้าที่ค่อนข้างคมชัดของผู้คนในสังคม ลักษณะภายนอกอื่น ๆ ก็ต่างจากคนทั่วไป อีกทั้งดวงอาทิตย์ที่อยู่เบื้องหลังศีรษะของเธอพอดี ราวกับเทพีฮาธอร์ผู้สวมมงกุฎแห่งดวงอาทิตย์ตามความเชื่อโบราณ

เนเฟอร์ไม่ได้ตกใจนานนัก เธอคาดเดาจากชุดที่พวกเขาสวมใส่ แล้วคิดว่าพวกเขาอาจเป็นชนพื้นเมืองหรือชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอย่างโดดเดี่ยว คนเหล่านี้มักมีความเชื่อเป็นของตนเอง และอาจกำลังเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง

“พวกคุณทำอะไรกันคะ พอจะช่วยฉันลงไปจากที่นี่ได้หรือเปล่า” เนเฟอร์พยายามพูดเป็นภาษาอังกฤษในการสื่อสารที่เป็นสากลที่สุด แต่การตอบรับไม่ได้ดีอย่างที่คิด

ผู้คนเบื้องล่างยังคงก้มต่ำอยู่แบบนั้น ยิ่งเมื่อได้ยินภาษาที่ไม่เข้าใจยิ่งหมอบกราบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง พฤติกรรมคล้ายกับรอรับการสั่งสอนจากบุคคลผู้มีอำนาจเหนือกว่า

เนเฟอร์เข้าใจพฤติกรรมของผู้คนในลักษณะนี้อยู่บ้าง จึงได้ตัดสินใจเงียบเสียงลงและให้พวกเขาทำความเข้าใจด้วยตนเองว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นผิดพลาด

หุบเขาหินแห่งนี้เหลือไว้เพียงความเงียบ เสียงเดียวที่มีคือเสียงสายลมพัดผ่านร่องหินเบา ๆ

ผ่านไปหลายนาทีก่อนที่ผู้ที่เหมือนจะเป็นผู้นำกลุ่มผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง เขาเป็นชายวัยฉกรรจ์ที่มีร่างกายสูงใหญ่แข็งแรง กล้ามเนื้อหนาแน่นบนช่วงบ่าทำให้รู้ว่าเขาเป็นผู้ใช้แรงงานในการทำงานหนักคนหนึ่ง

อีกฝ่ายแอบเหลือบมองมาที่เนเฟอร์ เมื่อเห็นสตรีผมขาวส่งยิ้มมาให้เขาก็หลบสายตา ก่อนจะเหลือบมองมาอีกครั้งอย่างช้า ๆ เมื่อคิดดูแล้วรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เทพีผู้สูงส่งอย่างที่พวกเขาเข้าใจจึงได้มองกลับตรง ๆ เป็นครั้งแรก

เนเฟอร์ขยับตัวเปลี่ยนอิริยาบถ พลางก้มหน้าลงไปหาพวกเขามากขึ้นจากเหนือเนินเขาหินขนาดย่อมด้านบน ดวงอาทิตย์ที่แผ่รัศมีอยู่ด้านหลังจึงเยื้องออกไปด้านข้าง ไม่ได้ซ้อนทับกับเงาร่างของเธออีก

ชายหัวหน้ากลุ่มที่เห็นว่าเข้าใจผิดจึงพรูลมหายใจออกมา ก่อนจะหันไปพูดกับผู้คนรอบตัว

ผู้คนเริ่มกลับมามีสติกันอีกครั้งพลางสังเกตหญิงสาวที่อยู่บนเนินหิน ดูเหมือนไม่มีใครโทษเธอที่ทำให้เข้าใจผิด จะอย่างไรวิถีชีวิตของพวกเขาผูกพันกับทวยเทพเป็นอย่างมาก บางครั้งนอกจากความเคารพแล้วยังมีความเกรงกลัวอยู่หลายส่วน แต่เมื่อเห็นว่าบุคคลตรงหน้าเป็นมนุษย์เหมือนกันจึงไม่ได้มีท่าทางแปลก ๆ ให้เห็นอีก ทั้งยังรู้สึกโล่งใจเสียด้วยซ้ำ

สำหรับพวกเขาเหล่านี้ ทวยเทพมิใช่แค่สิ่งที่น่าเคารพยกย่องเพียงเท่านั้น ยังเป็นสิ่งที่น่าหวั่นเกรงจากก้นบึ้งของหัวใจ

คนด้านล่างตะโกนขึ้นมาหลายเสียง สำเนียงคล้ายจะต่างกันอยู่บ้าง เนเฟอร์แน่ใจว่าพวกเขาพยายามสื่อสารในภาษาของตนเองในหลาย ๆ รูปแบบเพื่อสื่อสารกับเธอ นั่นทำให้เธอยิ้มกว้างมากขึ้น

เมื่อมีความพยายามในการจะสื่อสารกลับมา นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายมีความปรารถนาดีและพยายามสอบถามถึงเหตุการณ์เพื่อช่วยเหลือ

ในเมื่อยังไงก็พูดคุยกันไม่เข้าใจอยู่ดี ภาษาเดียวที่บอกความหมายได้ก็คือภาษากาย เนเฟอร์จึงชี้นิ้วมาที่ตนเองและชี้ลงไปเบื้องล่าง พยายามบอกว่าเธอต้องการลงไป

ก่อนหน้านี้ในการขึ้นเนินหินหน้าสุสานหลวงของเธอ มีบันไดถูกสร้างขึ้นเพื่อความสะดวกในการขึ้นลง แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับสู่ครรลองแห่งธรรมชาติไปหมดแล้ว

ตอนนี้ตรงหน้ามีแค่เนินหินขรุขระทั้งยังสูงชันจนแทบจะตั้งฉากกับพื้น แม้แต่คนที่ปีนภูเขาจำลองเป็นงานอดิเรกอย่างเธอยังต้องคิดหนักเมื่อไม่มีอุปกรณ์ช่วยเพื่อที่จะปีนลงไป

ผู้คนด้านล่างเริ่มปรึกษากันแล้ว ทั้งยังชี้ไม้ชี้มือขึ้นมา

ส่วนเนเฟอร์ทำได้แค่รอพวกเขาจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เท่านั้น