13

“อ๋อ คือบ้านนี้น่ะเป็นเรือนหอรอรักของพรรณกับแฟนเขาค่ะ”

                ธรณ์ฟังแล้วก็ให้รู้สึกแปลก ๆ บอกตัวเองให้เลิกสนใจบ้านหลังเล็ก รวมถึงเจ้าของบ้านไปเสีย “พรรณกับแฟนคบกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยแล้วค่ะ ทางนั้นเป็นรุ่นพี่คนละคณะ จบไปแล้วแต่ดันมาปิ๊งพรรณ แล้วรู้ไหมคะว่าใกล้จะถึงวันแต่งอยู่แล้วเชียว แฟนพรรณดันไปทำผู้หญิงคนอื่นท้อง จากนั้นก็เลย...” ไอลดาละไว้ พร้อมด้วยแววตาเสียใจแทนเพื่อน เพราะตนเองชะตากรรมก็ไม่ได้ต่างจากพรรณวษาในตอนนั้นเท่าไรนัก

                “แล้วเก็บบ้านนี้ไว้ทำไม เอาไว้ระลึกถึงไอ้นั่นหรือ” ธรณ์ถามเสียงแข็งออกไปไม่ทันรู้ตัว ไอลดาถือผลไม้ค้างไว้ในมือ จ้องตาธรณ์เขม็ง ก่อนจะถามปนขำกลับไป

                “แล้วพี่ธรณ์ไปโกรธใครมาคะเนี่ย”

                “เปล่า” บอกปัด ทำทีลุกไปหยิบผลไม้มากินอีกชิ้น

                “จะไม่เก็บได้ยังไงล่ะคะ ก็บ้านหลังนี้น่ะ เงินของพรรณคนเดียวที่ซื้อมา ทั้งเงินวางดาวน์ เงินผ่อน ตกแต่งภายใน จัดสวนรอบบ้านนี่ก็เงินของพรรณทั้งนั้น”

                ธรณ์ฟังจบ ส่ายหน้าให้อย่างเดียว ไม่ออกความเห็นใด ๆ อีก ทำตัวเป็นคนเคร่งระเบียบ กฎเกณฑ์ ไม่เหมาะสม ไม่ควรอย่างนั้นอย่างนี้ ที่แท้ก็ช้ำรักมาก่อน คิดอย่างหมิ่น ๆ เลยเลิกสนใจบ้านและเจ้าของบ้านหลังนี้ไปโดยปริยาย ถามเรื่องของไอลดาบ้าง เมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนมีสีหน้าสบายใจขึ้นบ้างแล้ว

                “แล้วนี่ไม่กลับบ้านกลับช่องหรือไงเราน่ะ”

                “ยังค่ะ”

                ไอลดาตอบสั้น ๆ แค่นั้นแล้วเลิกคุยเรื่องของตัวเอง ชวนคุยเรื่องอื่นต่อหลังจากนั้น ธรณ์เงียบไปครู่แล้วเอ่ยขึ้นอย่างนึกอะไรได้

                “พี่ว่า เราอยู่กันสองคนแบบนี้ใครมองคงไม่ดี”

                “ใครจะมองล่ะคะ ในบ้านไม่มีใครสักคน ข้างนอกก็ไม่มีใครสนใจเราอยู่แล้ว”

                “เพื่อนเราจะเลิกงานกี่โมง เดี๋ยวพี่มาใหม่ตอนมีคนอื่นอยู่ด้วยดีกว่า จะได้ไม่มีคนเอาไปพูดให้ด้าเสียหายได้”

                ไอลดาเงียบไปแล้วตัดสินโป้ปดธรณ์

                “อยู่เป็นเพื่อนด้าก่อนเถอะนะคะ เมื่อตอนพรรณออกไปทำงาน ด้าเห็นมีคนมายืนเกาะประตูมองอยู่ตั้งนาน แถวนี้ทำงานออฟฟิศกันหมดหรือไงไม่รู้ ปิดบ้านเงียบเชียบเลย ไม่มีใครให้ร้องขอความช่วยเหลือเลยสักหลัง เกิดมันมาอีกแล้วปีนเข้ามา ด้าจะทำยังไงเนี่ย”

                “แล้วทำไมไม่บอกพี่ตั้งแต่แรก” ธรณ์ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาไถจอ เสียงเครียดไม่น้อย “เดี๋ยวพี่โทร.บอกพี่ที่ดูแลเขตนี้ก่อน”

                ธรณ์มีคอนเน็กชันค่อนข้างเยอะ ตำรวจ ทหาร นักการเมือง พ่อค้า เจ้าของธุรกิจเขารู้จักไปหมด แล้วก็พึ่งพาขอความช่วยเหลือกันได้อีกด้วย ไอลดายิ้มบาง ๆ บอกเสียงอ่อนเสียงหวานว่า

                “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่พี่ธรณ์อยู่เป็นเพื่อนด้าก็พอแล้ว”

                ธรณ์มองอดีตคนรักแล้วยอมอยู่เป็นเพื่อนในที่สุด ก่อนจะชวนกันทำอะไรกินกันในบ้านหลังเล็กของพรรณวษาในเวลาต่อมา

                อาการเมาบกยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง แม้ขณะนั่งนิ่ง ๆ อยู่นี้ ก็คล้ายกับว่ารอบตัวยังโคลงเคลงเล็กน้อยราวกับนั่งอยู่บนเรือ แล้ววันทำงานวันแรกของพรรณวษาก็เริ่มต้นได้ไม่ค่อยดีนัก

                นอกจากจะตื่นช้ากว่าทุกวันจนทำให้ออกจากบ้านสายแล้ว เธอไปถึงป้ายรถประจำทาง ยังคลาดกับรถที่ขึ้นตรงเวลาทุกวันเสียอีก เมื่อขึ้นไม่ทัน เลยต้องยืนรออีกเป็นนาน อีกทั้งเป็นเช้าทำงานวันแรก คนเลยแน่นขนัดไปทั้งคันรถ ถึงที่ทำงานก็พบว่าตัวเองสายอย่างที่ไม่เคยเลยสักครั้ง ตั้งแต่เริ่มทำงานมา

                “ทุกคนจ๊ะ”

                เอื้อมพรเรียก เดินเข้ามายืนตำแหน่งเดิมที่ใช้ป่าวประกาศข่าวสาร ยิ้มเก๋ส่งให้น้อง ๆ ที่นั่งทำงานกันอยู่ ด้านหลังของเอื้อมพรมีหญิงสาวหน้าสวยเฉี่ยว แววตามั่นใจ ติดหยิ่งอยู่ไม่น้อย คนมากวัยกว่าจับแขนอีกฝ่ายไว้ แล้วดึงเบา ๆ ให้มายืนที่ด้านหน้า พร้อมแนะนำกับทุกคนในนั้น

                “พี่พาสมาชิกใหม่มาแนะนำให้รู้จัก น้องเพิ่งจบ ที่ไหนนะคะหนู” เอื้อมพรขยับหน้าลงถามหญิงสาวข้างตัว น้ำเสียงเอาใจอยู่หลายส่วน เจ้าตัวเอ่ยชื่อสถาบันการศึกษาจากต่างประเทศด้วยสำเนียงไม่ผิดจากเจ้าของภาษาเลยสักนิด

                พนักงานชายตะโกนขึ้นว่ายินดีต้อนรับครับ จนเอื้อมพรต้องโบกมือว่าให้เงียบก่อน ค่อยแนะนำต่อจากนั้น

“น้องชื่อเชอรีน และน้องจะมาทำงานกับเราตั้งแต่วันนี้ ที่สำคัญกว่านั้น น้องเชอรีนจะมาแทนตำแหน่งของคุณไก่จ้ะ”

เท่านั้นเอง ทั้งห้องก็เงียบงันไปหมด รวมถึงพรรณวษาด้วย อาการเมาบกของเธอแทนที่ด้วยอาการหูอื้อ ตาลายชั่วขณะ พอตั้งสติได้ เธอก็ก้มหน้าลงทำงานต่อ คนอื่นในห้องทำงานล้วนมองมาที่เธอด้วยสายตาเห็นใจเกือบทั้งห้อง รวมถึงไก่ หัวหน้าเก่าของเธอด้วย

“พรรณจ๊ะ เดี๋ยวเราพาน้องเชอรีนไปแนะนำกับทางแผนกอื่นทีนะ”

พรรณวษายิ้มรับ วางมือจากงานแล้วลุกขึ้นแนะนำตัวเองกับหัวหน้าคนใหม่ ก่อนพาอีกฝ่ายไปแนะนำกับทางแผนกอื่น คล้อยหลังเธอ คนในห้องก็เริ่มจับกลุ่มพูดคุยกัน

“น่าให้พี่ไก่พาไปนะคะ ทำไมต้องเป็นพี่พรรณด้วยก็ไม่รู้”

ไก่ถอนหายใจ ไม่อยากออกความเห็น

“สงสารพี่พรรณอะ”

คนอื่น ๆ พยักหน้าตามอย่างเห็นพ้องด้วย

                พรรณวษาไม่เคยรู้สึกอยากกลับบ้านมากขนาดนี้มาก่อน ถึงเวลาเลิกงานเธออยู่ช่วยดูเอกสารคงค้างต่ออีกเกือบชั่วโมง ส่วนหัวหน้าคนใหม่เห็นคว้ากระเป๋าออกไปก่อนเวลาเลิกงานเสียอีก จนไก่ต้องออกปากไล่ให้เธอกลับบ้าน เดี๋ยวงานที่เหลือตนจะจัดแจงเองไม่ต้องห่วง พรรณวษาถึงได้เดินเอื่อย ๆ ลงจากอาคารสำนักงาน รอรถกลับบ้านไม่นาน เดินเข้าซอยหมู่บ้านด้วยความคิดวุ่นวายเต็มหัวไปหมด ผสมปนเปไปกับความผิดหวังในตำแหน่งหน้าที่การงาน จนไม่ได้สนใจว่าใครอยู่ในบ้านของเธอบ้าง

                ไอลดาขยับลุกจากที่นอนเมื่อเห็นเจ้าของบ้านเปิดประตูเข้ามา แม้จะเพิ่งงัวเงียตื่น ก็รู้ได้ในทันทีว่าเพื่อนรักอารมณ์ไม่ดีเท่าไรนัก

                “เป็นอะไรน่ะพรรณ ซึมกลับมาเลย”

                พรรณวษาเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำที่แช่ไว้ออกมารินดื่ม บอกสั้น ๆ แค่ว่า “เซ็ง”

                “เรื่องงานหรือ”

                “อือ”

                รับคำแล้วก็อยากพูด อยากระบายออกไปให้ใครสักคนฟัง เพราะเธอกับไอลดาก็มักจะผลัดกันเล่าเรื่องราวของตนเองให้กันฟังอยู่ออกบ่อยไป สุดท้ายก็เปิดปากเล่า ตบท้ายด้วยการบ่นถึงตำแหน่งงานที่ถูกคว้าเอาไปต่อหน้าต่อตา ผิดหวังอย่างบอกไม่ถูกไปเลย

ไอลดานิ่งฟังอย่างตั้งใจ แล้วก็ว่าขึ้นอย่างเข้าข้างเพื่อน

“ไม่แฟร์เลยนี่แบบนี้ เด็กเส้นหรือเปล่าพรรณ”

พรรณวษาส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเนือย ๆ บ่นปิดท้ายอย่างคนพอจะทำใจได้แล้ว “ช่างเถอะ ถือเสียว่าไม่ใช่ของเราก็แล้วกัน”

แล้วนึกได้ว่าป่านนี้แล้ว ไอลดาจะทำอะไรกินหรือยัง ก็ต้องสะดุ้งเบา ๆ เมื่อเห็นเงาคนแวบผ่านทางด้านหลัง แล้วถึงได้เห็นว่าเป็นอดีตคนรักของไอลดานั่นเองที่โผล่ออกมาจากในห้องครัวเล็ก ๆ ของเธอ

ไอลดามองเพื่อนแล้วยิ้มประจบส่งให้ รู้ว่าพรรณวษาไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่มย่ามในบ้านของตัวเอง ยกเว้นแต่เพื่อนสนิทอย่างเธอเท่านั้น ก็รีบพูดยกความดีความชอบให้ธรณ์ไปว่า

“ด้ามึนหัวอีกแล้วพรรณ นี่ดีนะที่พี่ธรณ์แวะเอารถมาให้ เลยนั่งอยู่เป็นเพื่อนด้าด้วย” แล้วถามไปทางธรณ์ “ไหนคะเมนูสุดแซ่บของพี่ธรณ์”

พรรณวษาถามเสียงเรียบก็จริง แต่แววตาไม่พอใจเท่าไรนัก

“มาตั้งแต่ตอนพรรณออกไปทำงานนู่นน่ะหรือ”

“ไม่” ไอลดาปดอย่างคนชำนาญการ “เพิ่งมาถึงก่อนหน้าพรรณจะกลับนี่เอง” รู้ว่าเพื่อนต้องบ่นแน่ หากรู้ว่าธรณ์ขลุกอยู่ด้วยกันกับตนทั้งวัน แล้วก็ไม่เกินกว่าที่คาด เพราะพรรณวษาถือมากเรื่องแบบนี้

ธรณ์ผู้ไม่สนสี่หรือแปดวางจานในมือลง เอ่ยชวนสาว ๆ