14

ธรณ์ผู้ไม่สนสี่หรือแปดวางจานในมือลง เอ่ยชวนสาว ๆ

“พล่ากุ้งไม่เผ็ดมากกับลาบหมึกมาแล้วครับ กินกันเลยไหม” พอเห็นว่าเธอกลับมาแล้ว เขาส่งยิ้มแบบหน้ามึน ๆ มาให้ ทักแค่ว่า “อ้าวกลับมาแล้วหรือคุณ”

“น่ากินจังเลยค่ะ” ไอลดารีบชม ไม่ลืมชวนเจ้าของบ้าน “พรรณไปล้างหน้าล้างมือเร็ว จะได้มากินด้วยกัน นี่มีต้มยำทะเลยอดมะพร้าวอ่อนด้วยนะ พี่ธรณ์ทำกับข้าวอร่อยมากเลย ต้องลองชิม รับรองจะติดใจ”

พรรณวษามองเพื่อนที่ร้อนตัว ก็รู้ว่าอาจไม่ใช่ความจริงที่ธรณ์เพิ่งมาถึงก่อนหน้าเธอไม่นาน เผลอ ๆ อาจอยู่ด้วยกันทั้งวันในบ้านของเธอ สูดลมหายใจเข้าเบา ๆ อย่างเอือม ๆ ว่าทำไมไม่คิดถึงความเหมาะสมกันบ้าง ชายหญิงสองคนในบ้านตามลำพัง คนนอกรู้ประเดี๋ยวก็ได้เป็นข่าวอีกหรอก แล้วเดินเข้าห้องไปก่อน เพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง วันนี้ทั้งวันเธอเจอแต่เรื่องไม่สบอารมณ์ตั้งแต่เช้ายันเย็น

ไอลดาส่งยิ้มให้ธรณ์ที่ยังยืนงงอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ค่อยตามหลังเจ้าของบ้านไปเคาะประตูเบา ๆ เรียกเธอเสียงอ่อยอยู่หน้าห้อง

“พรรณจ๋า พรรณวษาเปิดประตูให้เพื่อนหน่อย”

แนบหูกับประตู ไม่ได้ยินเสียงใด ๆ เลย จึงวิสาสะเปิดประตูเข้าห้องเจ้าของบ้านไป พบว่าอีกฝ่ายกำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่กลางห้อง

“เขามาถึงก่อนหน้าพรรณจริง ๆ น่ะหรือ” พรรณวษาถามย้ำอีกครั้ง

“จริง” ไอลดาเป็นผู้ร้ายปากแข็ง และพรรณวษาก็รู้ดี จึงเลือกจะไม่เซ้าซี้อะไรต่อ ดื้อตาใสออกจะตายไปบางทีน่ะ แล้วก็อดบ่นไม่ได้ “ด้าโตแล้วนะ แต่งงานแล้วด้วย ทำอะไรต้องคิดให้มาก เกิดคุณเอสรู้เข้า…”

ได้ยินชื่อสามี ไอลดาก็ร้องขัดอย่างไม่สบอารมณ์เช่นกัน “เอาน่า ๆ อย่าบ่นเลย สัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก พรรณรีบล้างหน้าเร็ว ด้ารอนะ”

พรรณวษาเลยได้แต่ยืนถอนใจ ห่วงไปก็เท่านั้น ถ้าเพื่อนตัวดีรั้นจะประชดทำขึ้นมา ก็ไม่เห็นจะมีใครห้ามเจ้าหล่อนได้สักคน แล้วออกไปกินอาหารฝีมือธรณ์ด้วยกันที่โต๊ะอาหาร พบว่าฝีมือพ่อครัวใช้ได้เลยทีเดียว แต่ก็ไม่ได้ออกปากชมอะไร คิดว่าไม่จำเป็น เธอเพียงแต่ได้อานิสงส์ด้วยเท่านั้น หากไอลดาไม่อยู่ เธอก็คงไม่ได้กินอาหารฝีมือของเขา จนครู่ใหญ่ก็เริ่มรู้สึกอิ่ม

                พลันเสียงออดเรียกที่หน้าบ้าน ดึงสายตาของพรรณวษาให้ออกไปมองแทนสองคนที่กำลังคุย ยิ้ม หัวเราะตรงหน้าเธอ

                “ใครมาป่านนี้”

ไอลดาถามขณะตักลาบหมึกใส่จานให้เธอชิม เธอเริ่มอิ่มแล้วจึงรวบช้อนวางลง ขยับลุก พร้อมกับคาดเดาไปว่า

                “ป้าข้างบ้านมั้ง บางทีท่านก็ซื้อผลไม้มาฝาก เดี๋ยวพรรณออกไปดูหน่อย”

                พรรณวษาบอกจบ ลุกจากโต๊ะตรงไปยังประตูด้านหน้า แล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเห็นว่าคนมาเยือนเป็นใคร

                “สวัสดีพรรณ” หัสดินทร์ทักทายขึ้นก่อน แล้วมองไปที่รถของภรรยา ถามด้วยน้ำเสียงมั่นใจปนคาดคั้นนิด ๆ “ด้าอยู่ข้างในใช่ไหม พี่เห็นรถจอดอยู่นี่”

                พรรณวษาหมดหนทางโกหก ได้แต่ตอบรับสั้น ๆ ว่าค่ะ นึกกังวลว่าเข้าบ้านไปเจอธรณ์ อาจมีเรื่องเข้าใจผิดกันได้ “เดี๋ยวพรรณตามด้าให้นะคะ”

                พอหันหลังจะเข้าบ้าน หัสดินทร์ก็ว่าเสียงเรียบ ๆ แบบคนที่ถนัดสั่งคน “เปิดประตูให้พี่เข้าบ้านก่อนได้ไหม”

                แล้วเลยจำใจต้องเปิดประตูบ้านให้หัสดินทร์เข้ามา

                “กินข้าวกันอยู่หรือ” สามีของไอลดาถามคล้ายกับกำลังกลบเกลื่อนพฤติกรรมด้านลบของตัวเองเมื่อครู่นี้

                “ค่ะ”

                แล้วเดินตามเธอเข้าบ้านไป นึกโล่งใจที่ธรณ์ไม่ได้อยู่โต๊ะอาหาร คงลุกไปทำอะไรมาเพิ่ม

                “ด้า”

                หัสดินทร์เรียกชื่อเล่นภรรยาเสียงประจบในทันทีที่เห็นกัน ไอลดาหน้าเปลี่ยนสี แต่ไม่ได้ทักอีกฝ่ายกลับ ทางนั้นก็เอ่ยเสียงอ่อนลงว่า

                “พี่มารับกลับบ้านครับ”

                บอกจบ ธรณ์เดินออกมาจากในครัวพอดี พร้อมต้มยำถ้วยใหม่ในมือเขา ชายสองคนมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก็ส่งยิ้มคนละความหมายให้แก่กัน พรรณวษายืนมองเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ ก็พยายามลุ้นให้ทุกอย่างจบลงในแง่ดี

                แม้ว่าไอลดากับธรณ์จะเลิกรากันไป แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ทะเลาะเบาะแว้งจนกลับมามองหน้ากันอีกไม่ได้ ส่วนผู้ชายทั้งสองคนนี้ก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรต่อกัน เคยได้ยินไอลดาเล่าให้ฟังว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องจากสถาบันเดียวกันอีกด้วย

                แต่ตอนนี้ผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่กลางบ้านของเธอ ดูเหมือนมีกระแสบางอย่างกำลังพุ่งเข้าหากัน หัสดินทร์สูงไม่ต่างจากธรณ์เท่าไรนัก แต่มีร่างกายผอมบางกว่าชายรุ่นน้อง กะจากสายตา ช่วงไหล่ของธรณ์ดูล่ำหนาและใหญ่กว่า กล้ามแขนก็ดูใหญ่กว่าหัสดินทร์อีกด้วย แล้วยิ่งใส่เสื้อยืดแบบพอดีตัว เลยทำให้เห็นกล้ามหน้าอกชัดเจนมากกว่าหัสดินทร์

                พรรณวษายืนมองอย่างหนักใจหลังจากคะเนขนาดของร่างกายทั้งคู่แล้ว ตอนนี้เธอขออย่างเดียว ขอให้ผู้ชายสองคนนี้ไม่ทะเลาะชกต่อยกันในบ้านของเธอก็พอ

                “สวัสดีธรณ์”

                หัสดินทร์ออกปากทักขึ้นก่อนอย่างเป็นกันเอง ธรณ์วางถ้วยลงบนโต๊ะ แล้วทักทายกลับ “กินอะไรมาหรือยังครับพี่เอส”

                “ยังหรอก เห็นด้าโทร.ให้พี่มารับกลับบ้าน นี่เพิ่งประชุมเสร็จก็มาเลย” แล้วหันไปทางภรรยาถามเสียงเนือย ๆ “กลับเลยไหมด้า”

                ไอลดานั่งเฉยไม่ตอบ ไม่รู้ว่าหัสดินทร์เอาที่ไหนมาพูดว่าเธอโทร.ตามให้มารับ พรรณวษาเห็นท่าไม่ดี ก็นึกไม่สบายใจ ไม่อยากให้เพื่อนทำปั้นปึ่งกับสามี อะไรที่คุยกันได้ ตกลงกันได้ ก็อยากให้ไปเคลียร์กันก่อน แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรออกไป หัสดินทร์ก็ยกเอาบุคคลที่ไอลดาเกรงที่สุดขึ้นมาขู่

                “กลับเถอะ คุณแม่รอคุยที่บ้านแน่ะ”

                เท่านั้นเองที่ไอลดาค่อยวางช้อนลง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี บอกเสียงท้าทาย “ดีเหมือนกันค่ะ ด้าก็มีเรื่องอยากเรียนท่านอยู่พอดี”

                แล้วลุกไปล้างมือ หันมาลาธรณ์ด้วยสายตาอาวรณ์เล็กน้อย “ด้ากลับก่อนนะคะ”

                ธรณ์ไม่ได้เอ่ยลาอะไรมากมายให้น่าเกลียด เขาพยักหน้าตอบแค่นั้น แล้วเดินออกมาส่งทั้งสองสามีภรรยาขึ้นรถของใครของมัน ยืนมองพวกเขาขับจากไปในเวลาต่อมา

พรรณวษายืนอยู่ตรงนั้นด้วยเช่นกัน ก็ค่อยเหลือบตามองทางธรณ์ที่นิ่งไม่ขยับตัวไปไหน

                แววตาละห้อยเชียว

                แล้วเลิกสนใจเขา หันหลังกลับเข้าบ้าน ลากประตูจะปิด ธรณ์เรียกเอาไว้ก่อน “อย่าเพิ่งคุณ”

                พรรณวษาหยุดมือที่กำลังจะปิดประตูบ้าน มองหน้า ถามด้วยสายตาว่า ‘อะไรอีก’

                “ผมจะเข้าไปเอากุญแจรถ มันอยู่บนโต๊ะในบ้านคุณ”

                นึกโมโหว่าทำไมตัวเองจะต้องแจงคำตอบให้ละเอียดแบบนั้นด้วย พรรณวษาหันหลังกลับ บอกเสียงเรียบ ๆ ว่า “เดี๋ยวหยิบให้”

                “จะหวงบ้านอะไรหนักหนาวะ”

                ธรณ์บ่นไล่หลังตามมาด้วย ไม่ถึงนาที พรรณวษากลับออกมาพร้อมกุญแจรถของเขา ยื่นส่งให้ สายตาเหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งผ่านหน้าบ้านไป เลยชะงักหน่อยหนึ่ง ธรณ์สะดุดตาจึงมองตามรถคันนั้นไปบ้าง

ไม่มีการร่ำลาอะไรให้มากความ ไม่มีไอลดาตรงนั้น เธอกับธรณ์ก็ไม่มีเรื่องให้ต้องพูดจากันนัก เพราะส่วนตัวแล้วต่างคนต่างก็รู้กันดี ว่าไม่ได้อยากเสวนากันเท่าไร

ธรณ์อายุมากกว่าเธอ เขาเห็นเธอเฉยไม่พูดอะไร ก็เฉยกลับไปเช่นกัน ขึ้นรถของเขาขับจากไป พรรณวษาหันหลังกลับเข้าบ้าน

                ธรณ์คงรู้เรื่องไอลดาแล้วกระมัง และเขาควรต้องรู้เพิ่มอีกเรื่องว่าไม่ควรเข้าไปแทรกแซงระหว่างไอลดากับหัสดินทร์ สองคนนั้นกำลังมีปัญหากันอยู่ คิด ๆ แล้วก็อดหวังในใจลึก ๆ ไม่ได้ว่าธรณ์จะเป็นคนดีมากกว่าที่คาดเอาไว้