12

ธรณ์ไม่ลืมย้ำเพื่อน เวลาไปไหนธรณ์จะต้องหอบของไปฝากผู้ใหญ่เสมอ ทั้งรู้จักพูดรู้จักอ้อน จนแม่และป้าของแจ็คหลงธรณ์ เอ็นดูธรณ์กันแทบทั้งนั้น ชมไม่ขาดปากว่าอัธยาศัยดี มีน้ำใจ เข้ากับผู้ใหญ่เก่ง

                “กูไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมแม่กูไม่รักกูเลย เพราะมึงแบบนี้ไงธรณ์ เออ ขอบใจมาก กลับห้องแล้วนะเว้ย”

แจ็คโบกมือลาทุกคน เดินไปหาแฟนสาวที่ยืนหน้ามุ่ยรออยู่ ธรณ์นึกได้ หันมาบอกกับไอลดาว่า “พี่บอกด้าหรือยัง ว่าพรุ่งนี้พี่ต้องกลับแล้ว”

                “จริงหรือคะ งั้นด้ากลับด้วย”

                พรรณวษาค่อยเหลือบตามองทางเพื่อน ทีเธอชวนกลับไม่กลับ ได้ยินทั้งสองคนนัดแนะเวลาเดินทางเรียบร้อย มื้อเย็นเลยนั่งกินอะไรกันตรงหน้าหาด ดื่มด่ำบรรยากาศเป็นวันสุดท้าย มองเก็บบรรยากาศไปเรื่อย ๆ ก่อนจะได้กลับสู่โลกของตัวเองในวันพรุ่งนี้

                                               

                “ไหวไหมด้า แวะหาหมอหน่อยดีไหม”

                ถามจบ มองหน้าไอลดาที่ซีดจนผิดตากว่าทุกวัน เจ้าตัวพิงศีรษะกับเบาะรถ ไม่พูดจาสนุกสนานแบบทุกครั้ง ก็ยิ่งเป็นห่วงไปกันใหญ่

“ด้าว่านะ ด้าต้องเมาบกเหมือนพรรณแน่ ๆ เลย แต่มันคงดีเลย์ไง เพิ่งมามีอาการ”

พรรณวษาเห็นพ้องด้วย ยอมรับว่าตัวเองก็ยังไม่ดีขึ้นเท่าไร “นี่พรรณก็ยังรู้สึกโคลง ๆ อยู่เหมือนกันนะ ถ้ารู้ว่าไปแล้วจะไม่สบายตัวแบบนี้ ไม่น่าไปเลย”

                “ไม่ได้ดำน้ำนานแล้วนี่นา ตั้งสี่ปีแล้ว” ไอลดานึกถึงแล้วก็ให้โหยหาไม่หยุด สี่ปีที่เลิกราจากธรณ์ เธอไม่เคยได้ลงดำน้ำหรือทำกิจกรรมผาดโผนอีกเลย เพราะหัสดินทร์ไม่ใช่ผู้ชายแนวผจญภัยแบบธรณ์ เธอเคยชวนเขา ขานั้นก็ยอมไปแค่ช่วงแรก ๆ ที่ตกลงคบหากัน แต่พอหลังแต่งงาน หัสดินทร์ไม่ไปด้วยอีกเลย เขาอ้างเรื่องงานที่ตารางแน่นแทบตลอดเวลา

                ยิ่งนึกถึงสามีก็ยิ่งผะอืดผะอม ร้องขอเพื่อน

                “มีอะไรเปรี้ยว ๆ ไหมพรรณ ด้าอยากเอามาเคี้ยวหน่อย เผื่อจะดีขึ้น”

                “เดี๋ยวนะ พรรณลงไปดูให้”

                พรรณวษาลงจากรถอย่างยากลำบากอยู่บ้าง เพราะเป็นรถคันสูง ที่เธอไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไรนัก ปกตินั่งแต่รถสาธารณะเสียส่วนใหญ่ รถของไอลดาก็เป็นรถเก๋งแบบเล็ก ๆ ไม่สูงเท่านี้ เนื่องจากเช้านี้ไอลดาอาเจียนตลอด ทั้งยังบ่นเวียนศีรษะ หน้าซีดมากด้วย ธรณ์จึงให้ทุกคนย้ายไปขึ้นรถของเขา ส่วนรถของไอลดา ชายหนุ่มให้คนของเขาขับตามไปส่งให้ทีหลัง

                ธรณ์ที่เสร็จจากงานด้านในแล้ว เตรียมเดินทาง สวนออกมาพอดี เห็นเธอปิดประตูรถ เดินไปอีกทางก็ร้องทัก

                “ไปไหนน่ะคุณ”

                หันไปหาเขา บอกเสียงเรียบ “อยากได้ผลไม้เปรี้ยว ๆ ไว้ติดรถหน่อยค่ะ”

“ขึ้นรถเถอะ เดินไปเดินมา เกิดเป็นลมหน้ามืด ไม่เรียกแอมบูแลนซ์ให้นะ เดี๋ยวทิ้งไว้นี่เลย”

                พรรณวษากลอกตาอย่างเซ็ง ๆ นึกในใจว่ากลัวตายละ แล้วหันกลับไปที่รถ เธอไม่ได้กลัวคำขู่ของธรณ์สักนิด แต่เพราะอาการเมาบกยังไม่หายดีต่างหาก

นานราวห้านาทีได้ กว่าที่ธรณ์จะกลับมาพร้อมถุงหูหิ้วในมือ

                “พี่ธรณ์ได้อะไรมาบ้างเนี่ย” ไอลดาร้องทักเสียงใส

                “ในครัวมีเท่านี้เอง เอานี่คุณ เปรี้ยวพอไหม” ธรณ์ชูของในมือบอก แล้วส่งมาทางด้านหลังที่เธอนั่งอยู่ ไอลดายิ้มเผล่ ยื่นมือออกไปรับมาถือไว้เอง

                “ด้าเองแหละค่ะที่อยากกิน ขอบคุณมากนะคะทุกคน”

                เมื่อพร้อมแล้วจึงได้เดินทางกลับตอนเกือบจะเที่ยงวันอยู่รอมร่อ พารถลงเรือข้ามฟากได้ ขึ้นฝั่งแล้วก็ยิงยาว ไม่ได้จอดแวะรายทาง

                ธรณ์ขับรถไป ตาเหลือบมองหญิงสาวอดีตคนรักที่เบาะด้านข้างไปพลางด้วยแววตาลึกซึ้ง พรรณวษาเห็นแล้วก็ได้แต่เมินหน้าหนี นึกเป็นกังวลแทน ขืนได้ใกล้ชิด ได้วนเวียนใกล้กันแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ก็รังแต่จะทำให้เรื่องวุ่นวายมากขึ้นไปอีก

                ไอลดาทะเลาะกับสามี มีเรื่องไม่เข้าใจกันอยู่ แล้วธรณ์ก็ดันโผล่เข้ามาในช่วงจังหวะเวลานี้พอดี ได้แต่หวังว่าเพื่อนของเธอจะไม่ประสบปัญหาหนักหัวใจไปเสียก่อนนะ

                เลื่อนสายตามองนอกรถ หยิบหูฟังยัดใส่หู ฟังเพลงเพลิน ๆ อยู่เป็นนาน มองไปด้านหน้าอีกครั้งเพราะรถชะลอความเร็วลง จอดรอสัญญาณไฟจราจรเบื้องหน้า

                สารถีเข้าเกียร์แล้วเหลือบมองทางไอลดา เธอเลยมองตามบ้าง ถึงได้เห็นว่าเพื่อนหลับคอพับคออ่อนอยู่ที่เบาะตรงหน้านี่เอง พอหันไปมองที่ธรณ์ ก็เห็นเขามองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ไม่ต่างกัน

                พอดีกับที่ไฟจราจรเปลี่ยนสี ธรณ์จึงหันกลับไปขับรถ ไอลดาขยับตัวตื่น ค่อยได้ยินธรณ์ถาม เมื่อขับรถข้ามเขตเข้ามาในมหานครมาแล้ว

                “ให้พี่ไปส่งใครที่ไหนบ้าง”

                “ไปบ้านพรรณเลยค่ะ”

                “บอกทางพี่แล้วกัน”

                พรรณวษานั่งเงียบฟังสองคนทางหน้ารถคุยกันต่อจากนั้น ด้วยสารพัดเรื่องที่จะงัดออกมาคุยได้ กระทั่งหนทางกลับบ้านพักของเธอเอง ก็ปล่อยให้ไอลดาเป็นคนบอก

                แม้การจราจรจะแน่นขนัด แต่ธรณ์ก็พารถแหวกออกตามช่องทางจนถึงหน้าบ้านของเธอช่วงพลบค่ำพอดี

                อาการผะอืดผะอมที่รบกวนไอลดาตอนขามาหายไปแล้ว ไอลดาเอียงหน้า ปรึกษากับเจ้าของบ้าน

                “ด้าชวนพี่ธรณ์เข้าไปดื่มน้ำข้างในได้ไหมพรรณ”

                เธอใช่คนไร้มารยาท ใจจืดใจดำที่ไหนกัน จึงพยักหน้า แต่ไม่พูดอะไรกลับไป เมื่อไอลดาเอ่ยขอเธอก่อนเข้าบ้าน

                “พรรณเขาเคร่งมารยาทน่ะค่ะ แล้วก็หวงบ้านหลังน้อยนี้มาก”

                ธรณ์ไม่ได้พูดอะไร เขาทำแค่ช่วยขนของไปส่งในบ้าน แล้วขอตัวกลับทันที เพราะลูกน้องที่ให้ขับรถตามมาไปรอที่บ้านเขาแล้ว ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเอารถมาส่งให้ สองสาวนั่งรื้อข้าวของเสื้อผ้าออกมากองรอซัก หาอะไรกินจนอิ่มท้อง ค่อยแยกย้ายกันไปพักผ่อนในเวลาต่อมา

6

ธรณ์ขับรถไอลดามาส่งที่บ้านของพรรณวษาในตอนสาย โดยมีคนของเขาขับตามมาด้วย และตอนนี้ก็กลับไปก่อนแล้ว เพราะไม่รู้ว่านายจะอยู่ต่ออีกนานแค่ไหน ยืนกดออดเรียกไม่นาน ก็พบไอลดาอยู่ในชุดเสื้อกางเกงผ้ายืดสบาย ๆ ที่ไม่น่าจะใช่ของเจ้าหล่อนเอง ถามขณะที่หญิงสาวเลื่อนประตูรั้วเปิดรับเขา

“ทำไมอยู่บ้านคนเดียว”

“พรรณไปทำงานแล้วล่ะค่ะ”

ไอลดาคุยถึงเพื่อน ก่อนกล่าวชมลับหลังเจ้าของบ้าน “ขยันออกจะตาย หลังจากจบตรีแล้วก็ทำงานไปเรียนไป ต่อโทได้อีกตั้งสองใบเลยนะคะ”

ธรณ์พยักหน้าตามไปอย่างนั้นเอง ก็เห็นอยู่ว่าหน้าตาเหมือนพวกถนัดแต่เรื่องเรียน พอจะสนับสนุนคำพูดของไอลดาได้อยู่หรอก แล้วเลิกสนใจกับเรื่องของทางนั้น หันมากระเซ้าไอลดาเมื่อเห็นหญิงสาวนั่งแหมะจิ้มผลไม้หลากหลายในจานเข้าปากเคี้ยว ด้วยท่วงท่าที่ดูสบายใจขึ้น

“นี่ อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดายสิ ไม่หยิบจับทำงานช่วยเจ้าของบ้านเขาเลยหรือ” ธรณ์ว่าแล้วก็มองเลยไปยังตะกร้าเสื้อผ้าที่วางทิ้งไว้ตรงมุมบ้าน 

“ทำแล้วค่ะ แต่ไม่ถูกใจนาง พรรณน่ะจู้จี้แล้วก็เป็นคุณนายสะอาดออกจะตาย สั่งห้ามด้าแตะ ห้ามหยิบจับของทำความสะอาดเองด้วยนะคะ”

ไอลดาบ่นเพื่อนเสร็จ ลุกเอาผลไม้มาส่งให้ธรณ์ เขารับมากินแล้วก็ฟังเจ้าหล่อนคุยฟุ้งเรื่องของเพื่อนตัวเองต่อ “บ้านหลังนี้มีประวัติค่ะ” บอกจบ หันหลังกลับไปนั่งที่เดิม หยิบมะม่วงจ้วงลงไปในน้ำปลาหวาน ใส่ปากเคี้ยว ๆ แล้วก็เงียบ

                ธรณ์เคี้ยวจนหมดก็มุ่นหน้าถาม เพราะรอฟังอยู่ “ยังไงต่อล่ะ”

                “อะไรคะ”

                “ประวัติที่เราว่าไง”

                “อ๋อ คือบ้านนี้น่ะเป็นเรือนหอรอรักของพรรณกับแฟนเขาค่ะ”