15

ธรณ์คงรู้เรื่องไอลดาแล้วกระมัง และเขาควรต้องรู้เพิ่มอีกเรื่องว่าไม่ควรเข้าไปแทรกแซงระหว่างไอลดากับหัสดินทร์ สองคนนั้นกำลังมีปัญหากันอยู่ คิด ๆ แล้วก็อดหวังในใจลึก ๆ ไม่ได้ว่าธรณ์จะเป็นคนดีมากกว่าที่คาดเอาไว้

                “นัดกันที่บ้านพรรณหรอกหรือ เพื่อนเรานี่ก็ชอบเสือกเรื่องผัวเมียเหมือนกันนะ” เสียงทุ้มถามแบบสบาย ๆ แต่ล่วงเกินเพื่อนสนิทของตัวเองแบบนั้นทำเอาไอลดาคอแข็งขึ้นทันที

          “ระวังปากด้วยนะคะ เดี๋ยวตำแหน่งสามีแห่งชาติที่ใคร ๆ เขาพากันยกให้ก็กระเด็นไปก่อนหรอก”

          เสียงทุ้มนุ่มที่ไอลดาเคยนึกถูกใจ ชอบใจ มานาทีนี้หล่อนเกลียดนัก แล้วยิ้มเหยียดใส่ ถามกลับด้วยน้ำเสียงเย้ย ๆ

“หึงหรือไงคะ”

          “ที่จริงพี่ก็ควรต้องทำท่าว่าหึงนะ ในเมื่อเมียหายไปจากบ้านเป็นอาทิตย์ ๆ เรารึก็นึกว่ากลับไปซบอกแม่ ที่ไหนได้แอบไปซบอกผัวเก่า”

          ไอลดาเงียบ ไม่ใช่เพราะเถียงสู้ไม่ได้ แต่เจ้าตัวกำลังระงับโทสะ เขาอารมณ์กำลังขึ้น เธอเองก็ขึ้นเช่นกัน รอให้ถึงบ้านก่อน จะได้อาละวาดทีเดียวไปเลย

          ทันทีที่รถเลี้ยวเข้าไปในรั้วบ้านหลังหรูหรา ไอลดาดันประตูเปิดออกทั้งที่รถยังจอดไม่สนิทดีด้วยซ้ำ

“อยากตายหรือไงวะ”

เสียงหัสดินทร์ด่าไล่ตามหลัง แต่ไอลดาไม่สน เธอเปิดประตูอ้าไว้แบบนั้น จงใจให้เขาลงมาจัดการกับประตูฝั่งของเธอ เพื่อที่จะได้ถ่วงเวลา เข้าไปเรียนคุณแม่ของเขา ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างกัน

แต่พอเข้าบ้านมาแล้ว กลับไม่พบคุณแม่ของสามีที่ในนั้น

“คุณแม่อยู่ไหนปีบ”

ไอลดาถามหามารดาของหัสดินทร์กับคนรับใช้ ทางนั้นได้แต่หน้าเหวอ ส่ายหน้าบอกอย่างงงงัน “คุณท่าน? ไม่มีนี่คะคุณด้า ท่านไปเยี่ยมเหลนน้อยยังไม่กลับมาเลยค่ะ”

ได้คำตอบแล้วก็สูดลมหายใจเข้าเบา ๆ หันไปตวาดใส่สามีที่เดินตามเข้ามาในบ้าน “พี่เอสหลอกด้า”

“ไม่อย่างนั้นจะยอมกลับบ้านหรือ”

“ให้ด้ากลับมาทำไมคะ ในเมื่อพี่เอสเองก็ไม่เห็นจะกลับมานอนที่บ้านเลยสักวัน”

“อย่ามายืนเสียงดังตรงนี้ มีอะไรไปคุยกันในห้อง” หัสดินทร์เตือนเสียงดุ เดินนำหน้าไปก่อน ไอลดาไม่รีรอ ตามหลังไปบ้าง จนเข้ามายืนในห้องแล้วก็เปิดฉากใส่กันทันที

“พี่เอสมีอะไรกับเลขาของพี่ก็มีไป แต่อย่าให้มันมาระราน ก้าวก่ายด้าจะได้ไหม”

“เรื่องนี้อีกแล้วหรือด้า”

“ก็ยอมรับมาเสียทีสิ ว่าพี่มีอะไรกับอีนั่นจริง ๆ น่ะ”

หัสดินทร์ส่ายหน้าเบา ๆ มองภรรยาตัวเองด้วยสายตาระอานิด ๆ “พี่เกลียดคนพูดจาหยาบคายที่สุดเลย”

“โถ เกลียดคนพูดจาหยาบ ส่องดูเงาตัวเองบ้างนะคะ”

“แล้วนี่ด้าจะไปแคร์ทำไม เขาเป็นใคร ด้าเป็นใคร สถานะด้าต่างจากเขาตั้งเยอะ”

“ยอมรับแล้วใช่ไหมว่ามีอะไรกับมัน”

หัสดินทร์เตือนเสียงขรึม “พี่แค่บอกว่าด้ากับเขาต่างกัน ตรงไหนคือประโยคที่พี่ยอมรับ ไหนบอกซิ”

“ทุเรศ! ไอ้หน้าด้าน”

ไอลดาตวาดแว้ดกลับอย่างคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เธอลำพองตัวมาตลอดว่าได้ครอบครองผู้ชายที่เพอร์เฟกต์ที่สุด ดีที่สุด แต่เมื่อความจริงกระแทกเข้าหน้าเธออย่างจังว่าหัสดินทร์หาใช่คนที่ดีที่สุดไม่ ก็ทำเอาผิดหวังไม่น้อย หญิงสาวเก็บสะสมเรื่องราวที่ตนไม่พอใจ ไม่ถูกใจในชีวิตคู่ระหว่างกันมานานแรมปี จนเอามาระเบิดออกในวันนี้

“ทุเรศแล้วยังไง หน้าด้านแล้วยังไง ด้าจะเลิกกับพี่หรือ” หัสดินทร์ถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย กระนั้นแววตากลับดูดุกร้าววาววับเอาเรื่องขึ้น

ไอลดาตอบกลับทันควัน

“อยากจนตัวสั่น หย่าให้ด้าได้ไหมล่ะ”

“อ้อ หายไปอยู่กับผัวเก่าไม่เท่าไหร่ กลับบ้านมาก็ขอหย่ากับพี่เลย ธรณ์เอามันกว่าพี่มากหรือไง”

ไอลดาโมโห หายใจหอบแรงจนไหล่ยก ตวาดกลับด้วยเสียงที่ดังกว่า “ไหนบอกว่าไม่ชอบคนหยาบคาย อย่างนั้นก็อย่าทำตัวหยาบคายกับคนอื่นสิ และพี่ธรณ์ก็ไม่ใช่ผัวเก่าอะไรทั้งนั้น”

หัสดินทร์เดินเข้าไปยืนประจันหน้ากับไอลดา แล้วยื่นมือออกไปแหย่กับยอดอกของอีกฝ่าย “งั้นใครทะลวงเราจนพรุนก่อนจะถึงมือพี่ ถ้าไม่ใช่มัน นี่มีผัวมากี่คนก่อนถึงพี่ ไหนบอกให้ชื่นใจหน่อยซิ”

ไอลดาปัดมือออกอย่างที่ความโกรธพุ่งถึงขีดสุด แววตาที่ใช้มองก็รังเกียจเหลือทน “อยากโง่เองช่วยไม่ได้ ด้าจะหย่า”

ชายจากตระกูลผู้ดียิ้มเยาะ ก่อนกล่าวยั่วอารมณ์ “พี่ก็อยากหย่า แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ปล่อยให้เสี้ยนกันไปก่อน”

“ไอ้ทุเรศ!” ไอลดาด่าสวนกลับทันที แต่ไม่ปรากฏอารมณ์โกรธเคืองบนใบหน้าของเขาอีกแล้ว ขู่กลับด้วยน้ำเสียงที่หญิงสาวเคยนึกชมชอบว่าทุ้มอบอุ่นละมุนหูเหลือเกิน

“อย่าให้กูเห็นว่ามึงไปอยู่กับมันหรือผู้ชายคนอื่นแบบนั้นอีก คงรู้นะว่าหากต้องเอาทนายเข้ามายื่นเรื่องฟ้องหย่า มันจะยุ่งยาก เป็นข่าวดังมากแค่ไหน หรือมึงอยากไปแบบตัวเปล่า ๆ อยู่แบบลำบาก ไม่มีอะไรให้เลยสักบาท ก็เอาเลย”

ว่าจบ หัสดินทร์ก็ปล่อยให้ไอลดายืนเคว้งอยู่กลางห้องคนเดียว จากที่คิดจะอาละวาดกลับหมดแรงไปดื้อ ๆ เสียอย่างนั้น เขาไม่ยื้อเรื่องหย่า เพียงแค่ผัดผ่อนมันออกไปเท่านั้น แล้วยังข่มขู่เธอกลับอีก  มันหมายความว่าอย่างไร นี่เขาหมดรักเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม

หัสดินทร์เดินกลับลงมาที่รถของเขา ขับออกจากบ้านไปในตอนค่อนดึกเข้าไปแล้ว

ธรณ์ลงจากรถได้ก็เดินเข้าร้านทันที ช้ากว่าเวลาที่นัดกันไว้เป็นชั่วโมง เพราะมัวแต่คุยสายที่ติดพันเรื่องซื้อขายพันธบัตรจนเลยเวลามากกว่าทุกครั้ง แล้วก็คิดได้ว่าเวลาสังสรรค์เช่นนี้ พี่ชายคงไม่โวยวายเท่าไรนักหรอก นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้ที่หัสดินทร์มาตามไอลดาถึงบ้านของพรรณวษาก็ได้แต่กังวลไม่หาย

สีหน้าจึงเต็มไปด้วยร่องรอยครุ่นคิดทั้งวัน

“กว่าจะมาได้นะ” เสียงใครสักคนที่นั่งดื่มอยู่บ่นขึ้น ก่อนที่นพรัตน์จะเอ่ยเย้าน้องชายตามมา

“มาช้า จ่ายนะโว้ย”

นิรันดร์ที่มาเพราะอยากพบหน้าน้อง ๆ เพียงเท่านั้นถามถึงเรื่องของอีกฝ่ายทันทีที่ทางนั้นนั่งลงเรียบร้อย “แจ็คมันว่า พอมึงรู้ว่าเขาจะเลิกกับผัว มึงก็ดอดนัดกับยัยถ่านไฟเก่าที่รีสอร์ตของมึงเลยหรือวะธรณ์”

                ธรณ์หน้าขรึม บอกปัด “ใช่ที่ไหนล่ะครับ”

                “แล้วแบบไหนวะที่ใช่ แบบไหนไม่ใช่ เล่าหน่อยสิ กูตามไอจีมึงอยู่ เห็นมึงถ่ายผมใครไม่รู้สะบัดไหว ๆ ตรงหาดหน้ารีสอร์ต แล้วใส่แฮชแท็กอันนั้นน่ะ นี่เขามีผัวไปแล้วมึงอย่าลืมนะธรณ์” นพรัตน์จี้ถาม เพราะมีข้อมูลในมือถึงได้พูดยาวขนาดนั้นได้

                นิรันดร์รอจังหวะ ผสมโรงอีกคน “ตัดใจไม่ได้อีกหรือไงวะ อย่ากินเชียวนะมึงของเหลือคนอื่นน่ะ”

                คนถูกพี่ชายประณามได้แต่ส่ายหัวช้า ๆ เสียงเนือยใส่ “นี่ไม่ได้เปิดโอกาสให้ผมเล่าเลยนะครับ ก็พากันรุมผมแล้ว”

                “ว่ามา”