6

“อำเราทำไมก็ไม่รู้เนอะ”

                ไอลดาบ่น เมื่อรู้ความจริงจากปากธรณ์ในที่สุดว่ารีสอร์ตแห่งนี้คือกิจการที่เขาเพิ่งควักเงินซื้อเมื่อไม่นานนี้เอง

ที่นี่เกือบร้างมาแล้ว เพราะไม่มีคนเข้าพักเลยหลายเดือน ด้วยสภาวะเศรษฐกิจที่ชะลอตัว รวมถึงการบริหารจัดการไม่เป็นระบบ สถานที่เก่าไม่ปรับปรุง ไม่ดึงดูดคนเข้าพักมากพอ พนักงานที่มีให้บริการก็เท่าที่เห็น ไม่ถึงสิบคนเลยด้วยซ้ำ

                “ด้าไม่ได้ถามพี่สักคำเลยนี่ครับ ว่าที่นี่น่ะของพี่ธรณ์หรือเปล่า” ธรณ์หยอกล้อหญิงสาวที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยของความรู้สึกดี ๆ อยู่ในหัวใจด้วยรอยยิ้ม

ไอลดามองค้อนกลับ กระนั้นก็ยังพูดอย่างอารมณ์ดีว่า

                “ไม่ถามก็เพราะไม่รู้นี่คะ พี่ธรณ์ก็ใจดำ ไม่บอกด้าบ้างเลย”

                พรรณวษาที่นั่งร่วมโต๊ะเงียบ ๆ เลยพลอยรู้เรื่องไปด้วยว่าสองคนสนทนาเรื่องอะไรบ้าง พอจับใจความได้ว่ารีสอร์ตนี้เป็นของธรณ์ เขารวบรวมเงินที่อ้างว่าไม่ค่อยจะมีซื้อกิจการนี้เมื่อไม่นานเพื่อช่วยเหลือเพื่อนของเขา

                “ขนาดไม่มีเงินนะเนี่ย ซื้อไปกี่สิบกี่ร้อยล้านคะเนี่ย บอกด้าได้ไหม”

                ธรณ์ทำทีเป็นเมินไปมองทางแขกที่โบกมือทักทายเขา ซ่อนประกายตาจัดจ้าเอาไว้ เลี่ยงตอบเรื่องราคาที่เขาซื้อมา “งบดุลเขาไม่ดีมาสองสามปีแล้ว เลยขายถูกหน่อย”

                ไอลดายิ้ม เอื้อมมือหยิบแก้วขึ้นดื่ม พร้อมคิดอะไรในหัวไปพลาง หากธรณ์พูดจาลักษณะนี้เมื่อสี่ปีก่อน เธออาจเชื่อว่าเขาไม่มีเงินจริง ๆ แต่ตอนนี้ไอลดาไม่นึกเชื่อเขาเลยสักนิด ก็ข่าวที่ว่าเขาได้ผลตอบแทนจากสกุลเงินดิจิทัลมาเฉียด ๆ สิบหลักนั้น ลือกันจนมาถึงหูเธอด้วยน่ะสิ ทีแรกที่ได้ยินไอลดาไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไรนัก แต่คนที่นำเรื่องนี้มาคุยให้ฟังคือหัสดินทร์ สามีของเธอเอง เขาเอาเรื่องนี้มาคุยกับเธอตั้งแต่ข่าวเพิ่งหลุดออกมาใหม่ ๆ ก่อนทิ้งท้ายด้วยการเหน็บเธออีกว่า อยากกลับไปหาธรณ์ไหม นั่นเองที่ทำให้ไอลดาเริ่มมีปัญหากับหัสดินทร์ เธอไม่พอใจที่เขาดูถูกเธอเช่นนั้น และจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ลามไปยังเรื่องอื่นด้วย ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างกันแย่ลงทุกที

                เมื่อก่อนไอลดารู้ว่าธรณ์ไม่มีสินทรัพย์ที่เป็นที่ดินหรือกิจการในรูปแบบที่คอยทำเงินให้ แบบที่คนในครอบครัวของเขามี แล้วก็จะถูกพี่ ๆ ของเขาเอามาพูดเย้าตลอดว่าเขาจน แต่แล้วเขาจนจริงหรือ บ้านนี้ตระกูลนี้น่ะหรือจะปล่อยให้ตัวเองจน

                “อัศวหาญญ์วรกุลคนไหนกันคะไม่มีเงิน พี่ธรณ์ก็ขี้โม้ไปเรื่อย”

ธรณ์ไม่ได้ตอบอะไร พอดีที่คนของเขาเข้ามาคุยอะไรด้วย จึงหันมาบอกกับพวกเธอว่าขอตัวสักครู่ แล้วลุกออกไปทำธุระของเขา

รอจนอดีตคนรักหายออกไปจากบริเวณนั้นแล้ว พรรณวษาจึงว่าขึ้นด้วยระดับเสียงที่ตั้งใจให้ได้ยินแค่สองคน

“ไม่แปลกหรอกถ้าที่นี่จะขาดทุนยับ”

ไอลดาถามอย่างไม่สนใจจะฟังเท่าไรนัก ยกแก้วเครื่องดื่ม ดื่มอย่างเพลิน ๆ “ทำไมหรือ”

“ห้องพักที่นี่พังมาก ต้องปรับปรุงอีกเยอะเลย แต่เขาก็ยังไม่เห็นทำอะไร พนักงานยังไม่ต้องจ้างมาเยอะหรอก เพราะแขกเข้าพักก็ไม่ได้มากมายเท่าไร แต่แค่ให้เป็นระบบหน่อยก็ดี เชื่อพรรณไหมว่าเขาต้องซื้อมาแพงกว่าราคาประเมิน”

ไอลดามองตามไปรอบ ๆ ถามกลับอย่างคล้อยตาม

“พรรณว่าอย่างนั้นหรือ ด้าไม่ค่อยรู้หรอก ก็คงงั้นแหละมั้ง”

พรรณวษาเลือกจะพยักหน้าตอบแทนคำพูด แล้วยื่นมือรับเครื่องดื่มในแก้วลงวางให้ไอลดา ไม่นานธรณ์กลับมานั่งร่วมโต๊ะด้วยอย่างเดิม ท่าทางเขาเงียบกว่าตอนลุกไปเสียอีก พอดีที่นักดนตรีนักร้องบรรเลงเพลงทำนองคุ้นหูขึ้นมา ไอลดาก็ยิ้มกว้างแล้วหันไปคุยกับเขา

                “เพลงเพราะจังเลยนะคะพี่ธรณ์ นึกถึงตอนนั้นเลย ที่พี่ธรณ์พาไปดินเนอร์ฉลองวันเกิดด้า”

                ธรณ์หันมาส่งยิ้มให้ เขาเองก็กำลังนึกถึงอยู่พอดี เขาพบไอลดาครั้งแรกก็ชอบ ถูกใจ อยากได้มาครอบครอง แล้วถึงได้เดินหน้าจีบจนสำเร็จ เขาหลงใหลในความสดใสของไอลดา ชอบที่เธอพูดจาเปิดเผย ยิ้มแย้ม ช่างออดอ้อน ก่อนที่สายตาจะเลยไปทางด้านข้างของไอลดา พอเห็นว่าอีกฝ่ายมองเขาอยู่ก็เลิกคิ้วให้เธอน้อย ๆ คิดอย่างออกขวางนิด ๆ ว่า

                คนอะไรไม่ช่างพูดช่างจา แววตาก็เรียบเฉยเย็นชาแฝงไปด้วยความระแวดระวัง ไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ แบบนี้เองถึงยังโสด ใครจะอยากเข้าใกล้คนแบบนี้กัน

                พรรณวษาละสายตาจากเขามาก่อน เมื่อมีสายเรียกเข้าอีกครั้ง แล้วหันไปคุยกับไอลดา

                “เพื่อนที่ทำงานโทร.มาน่ะ”

“จ้า แฟนก็บอกมาเถอะ” ไอลดาแซวยิ้ม ๆ ธรณ์ไม่ได้สนใจฟังอะไร เขามองบรรยากาศรอบ ๆ รีสอร์ตของตัวเอง คล้ายกับอยากสำรวจดูว่าแขกต่างชาติพอใจกับโชว์มากน้อยแค่ไหน

                คล้อยหลังพรรณวษาแล้ว ไอลดายกแก้มดื่มอีกครั้ง ค่อยหันมายิ้มหวานกับธรณ์ แล้วชวนกันคุยถึงคนที่เพิ่งเดินออกไปรับสายยังหาดทรายตรงหน้า

“เห็นเงียบ ๆ แบบนี้เถอะค่ะ ร้ายจะตาย”

ธรณ์ยกขวดเบียร์ขึ้นจิบ มองอดีตคนรักที่เอ่ยถึงเพื่อนตัวเอง แล้วก็นิ่งไป เพราะคิดเรื่องอื่นอยู่ ถ้าเป็นไปได้ไม่อยากคุยเรื่องของพรรณวษาเท่าไรนัก กระนั้นแล้วก็ยังอุตส่าห์ออกปากถามไปอย่างต้องการต่อบทสนทนามากกว่าจะอยากรับรู้ถึงความร้ายกาจที่ไอลดากล่าวถึง “ร้ายยังไงหรือ”

“ตอนที่พี่ธรณ์เล่าเรื่องซื้อที่นี่ให้ฟัง พรรณแอบบ่นน่ะสิคะว่าที่นี่ขายแพงกว่าราคาประเมินแน่ ๆ แล้วก็ควรปรับปรุงระบบใหม่อย่างด่วนเลย”

ธรณ์หูผึ่ง พยักหน้าเบา ๆ นึกแปลกใจว่าพรรณวษารู้เรื่องแบบนี้ได้อย่างไรกัน เขาเองก็กำลังคิดเช่นนี้อยู่ แล้วเลยเงียบไม่พูดว่าอะไรต่อจากนั้น ไม่ถามต่อว่าร้ายที่ว่านั้น มีอะไรอีก

“พี่ธรณ์ยังจำได้ไหมล่ะคะว่าด้ากับพรรณสนิทกันขนาดไหน มีเรื่องอะไรด้าก็จะบอกพรรณทุกเรื่องเลย”

ธรณ์เลิกคิ้วถามขัดยิ้ม ๆ รู้สึกว่าอารมณ์ของเขาจะผ่อนคลายลงบ้างแล้วจากเมื่อครู่ “รวมถึงเรื่องพี่ด้วยหรือเปล่า”

“ใช่ค่ะ”

ธรณ์ขยับตัวนั่งใหม่ รอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะเล่า