8

“ให้พรรณเป็นแม่ใช่ไหม จะได้ตี”

                “ว้าย ๆ ไม่เอาค่ะ”

                ไอลดาร้องเสียงดังอย่างคนคุมตัวเองไม่อยู่ จนธรณ์ต้องค้อมศีรษะขอโทษแขกโต๊ะอื่น ๆ แล้วตัดสินใจลุกขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังคล้ายไม่พอใจ และวางอำนาจอยู่นิด ๆ จนพรรณวษาต้องเงยขึ้นไปมองเขา ก็พบว่าธรณ์มองเธออยู่เช่นกัน

                “เดี๋ยวพี่พากลับห้องดีกว่าด้า”

                เท่านั้นเองไอลดาก็ลุกพรวดขึ้นยืน แล้วเกาะแขนธรณ์ข้างหนึ่ง อีกมือก็คว้ามือเธอไว้แน่น ออกเดินเรียงหน้ากระดานกันไปสามคน ตรงไปยังทิศทางของห้องพักหน้าหาด

                “พี่ธรณ์พักห้องไหนคะ”

                “ข้าง ๆ เรานี่ไง”

                “ดีจัง แบบนี้ด้าก็จะได้ไม่กลัว”

                ธรณ์ยิ้มมุมปากนิดเดียว ก้มลงพูดกับไอลดาด้วยเสียงที่ไม่น่าเรียกว่ากระซิบได้เลย “มีเพื่อนเราทั้งคน ยังต้องกลัวอะไรอีก”

                “พี่ธรณ์หมายถึงพรรณน่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้แล้วใช่ไหมคะ”

                ธรณ์ไม่ตอบ เขามองเลยมาทางเธอ แต่พรรณวษาก็หาได้รู้สึกอะไรไม่ ดีสิที่คนมองว่าเธอน่ากลัว จะได้ไม่เข้ามาวอแววุ่นวายอะไรด้วย

                จนถึงห้องพัก ไอลดายอมปล่อยมือจากธรณ์ เขาเดินออกไปสำรวจที่ระเบียงด้านนอกให้ เธอจึงพาไอลดานั่งลงที่เก้าอี้ พอหันหลังกลับมาก็เกือบชนเข้ากับธรณ์ที่เดินกลับเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้ ต่างคนเลยต่างขยับหลบกันให้วุ่นไปหมด

                “พี่ธรณ์” ไอลดาเรียกเสียงอ้อแอ้อยู่บนเก้าอี้

                “ครับ”

                “ถ้ามีใครปีนเข้ามา พี่ธรณ์จะได้ยินเสียงด้าเรียกไหมคะ”

                “ใครจะกล้าผ่านด่านเพื่อนเรา”

                “พี่ธรณ์ไงล่ะคะ” ไอลดาว่ายิ้ม ๆ

พอดีที่พนักงานนำอาหารมาส่ง ธรณ์บอกให้วางที่โต๊ะในห้อง แล้วบอกลา ค่อยตรงไปยังห้องของเขาที่อยู่ติดกัน

ไอลดาถูกพาตัวเข้าไปอาบน้ำจนเรียบร้อย ก็ค่อยนั่งตักข้าวกิน จัดการได้ไม่กี่คำก็รวบช้อนวางลง เข้าห้องน้ำเอาอาหารออกจนหมด ล้างหน้า บ้วนปากแล้วปีนขึ้นเตียงทันที

                “พรรณ”

                ไอลดาเรียกเสียงเอื่อย คล้ายจะเข้าสู่ห้วงนิทราอยู่อีกไม่นานนี้แล้ว พรรณวษาที่เพิ่งอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพอดี ขานรับว่า “หืม”

                “ด้าแม่งโคตรโง่เลย ไม่น่าทิ้งพี่ธรณ์แล้วไปเลือกไอ้พี่เอสนั่น”

                “ทำไมคิดแบบนั้น”

                ไอลดาเงียบ ไม่ตอบว่าเพราะเหตุใด แล้วถามใหม่

                “พรรณว่าพี่ธรณ์จะยังรอด้าอยู่ไหม”

                พรรณวษากลับมาที่เตียงของตัวเอง ขึ้นไปนอนแล้วก็ตอบอย่างที่คิด “ไม่รู้สิ”

                คนมีพันธะมุ่ยหน้าใส่เพื่อน ขยับหันหลังให้พรรณวษา ดึงผ้าห่มขึ้นคลุม บอกเสียงที่ฟังดูจริงจังอยู่ไม่น้อย “ถ้ารอ ด้าว่าด้าจะกลับไปหาพี่ธรณ์แหละ”

                พรรณวษาได้แต่เงียบ แล้วขยับไปยังเตียงของตัวเอง ตามองเพื่อนที่คงหลับไปแล้วด้วยความรู้สึกห่วงใยอย่างสุดซึ้ง เธอเป็นเพื่อนก็จริง แต่ไม่มีทางห้ามเพื่อน หรือเอาตัวเข้าขวางจนลืมนึกถึงความพอเหมาะพอควร แต่ด้วยความหวังดีที่มีให้กัน ก็ยังอยากเตือนให้คิดและทำอะไรลงไปด้วยสติที่ครบถ้วนมากที่สุด ไอลดาต้องชั่งน้ำหนักถึงผลดีผลเสียในสิ่งที่จะทำลงไป ในเมื่อเลือกแต่งงานกับหัสดินทร์แล้ว ก็อยากให้นึกถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหลังจากนั้นด้วย หากเกิดอะไรขึ้นโดยไม่ได้คาดคิดเอาไว้ เจ้าตัวจะรับได้หรือ ยิ่งเป็นคนคิดอะไรไม่ค่อยกว้างไกลอยู่ด้วย พรรณวษาห่วงแต่เพียงเท่านี้ เท่านั้นเอง

                อากาศริมทะเลช่วยให้ผ่อนคลายได้เสมอ แต่พรรณวษาไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวแบบนี้บ่อยนัก ปกติเธอทำงานหามรุ่งหามค่ำเกือบทุกวัน บางสัปดาห์ที่เป็นวันหยุดยังต้องเข้าไปตรวจดูเอกสารบางแฟ้มให้บริษัท ชีวิตของเธอนอกจากงานแล้วก็มีแต่งานกับงาน ไม่ค่อยนิยมออกไปสังสรรค์ที่ไหน เธอไม่ค่อยคบหาใคร ที่มีสนิทด้วยก็เพียงไอลดาเท่านั้น สองสาวคบกันมานาน ตั้งแต่สมัยเรียนประถมศึกษา รู้ใจกันหมดแทบทุกเรื่อง พอคิดว่าชีวิตของเธอมีใครบ้างนอกจากเพื่อน ก็อดนึกถึงญาติอีกคนขึ้นมาไม่ได้ สัปดาห์หน้า เธอต้องเอายาไปให้ท่านแล้วนี่นา ไม่รู้ว่ารอบนี้จะยอมมาพบแพทย์ตามนัดไหม

พลันสายตาสะดุดเข้ากับใครบางคนตรงหน้าหาด พยายามไม่มองที่เขา แต่เพราะเป็นสิ่งเดียวตรงจุดกึ่งกลางสายตาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ จึงดึงความสนใจจากเธอไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

                พรรณวษาเมินหน้าหนีตรงนั้น หันหลังกลับไปยังทางเดินที่ทอดยาวตรงสู่ห้องพัก ออกเดินได้พักเดียวก็แว่วเสียงเรียกจากทางด้านหลัง               

                “เดี๋ยวคุณ”

                ไม่ได้หันกลับไปมองตามเสียงนั้น

คนที่เรียกไว้จึงเร่งฝีเท้าก้าวตามจนทัน มาหยุดยืนขวางหน้า พร้อมจ้องมองมาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก พรรณวษาหยุดตามแทบไม่ทัน ทำเอาเสียหลักเล็กน้อยจนเกือบล้ม ธรณ์เลยคว้าแขนไว้ ดึงไม่ให้ลงไปกองที่พื้นเสียก่อน

                พอรู้สึกได้ถึงมือของเขา ค่อยออกแรงดึงแขนของตัวเองออกทีเดียวก็หลุด

                “แรงเยอะไม่ใช่เล่นนี่นา” ธรณ์เย้า ดวงตาของเขาเป็นประกายสนุกขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง พรรณวษาถอยหลังหนี ถามด้วยเสียงเรียบ ๆ ใจไม่อยากคุยกับธรณ์เท่าไรนัก

                “มีอะไร”

                ธรณ์เพิ่งสังเกตว่าดวงตาของพรรณวษาเป็นสีน้ำตาลอ่อนเหมือนกันกับเขา แล้วเอ่ยอะไรขึ้นมาสักอย่าง เพื่อที่เจ้าตัวจะได้ไม่รู้ว่าเขากำลังเพ่งความสนใจกับดวงตาของเธอ กระนั้นก็ไม่ยอมพูดธุระตัวเองเสียที ว่าเรียกไว้ทำไม

                “ผมเรียกแล้วคุณทำเมินใส่ทำไม นึกว่าทำเป็นเล่นตัวให้ผู้ชายสนใจเสียอีก”

                พรรณวษามองสำรวจเขาแล้วยิ้มแค่ปาก สวนกลับเบาด้วยใบหน้านิ่ง ๆ “ไม่น่าแปลกใจละ ว่าทำไมด้าถึงเลือกคุณเอสแทนที่จะเป็นคุณ”

                น้ำเสียงราบเรียบนั้นทำอารมณ์ของธรณ์เหวี่ยงไปมาได้เป็นครั้งแรก มุมปากของเขาขยับโค้งขึ้นคล้ายยิ้ม แม้ในใจจะเดือดปุด ๆ ก็ตาม ถามแหย่

                “พูดเยอะขึ้นแล้วนี่ นึกว่ามีโควตาในการคุย ว่าวันหนึ่งพูดได้ไม่เกินสิบคำ แล้วนี่ ด้าอยู่ที่ห้องหรือเปล่า”

                พรรณวษาเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของเขา เดินเลี่ยงเพื่อกลับเข้าห้องพัก ธรณ์ตามมาไม่ห่างนัก ว่าขึ้น

“ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ผมเข้าไปดูเองก็ได้”

เหมือนจะได้ผล พรรณวษาหยุดเดิน แล้วหันไปหาเขาทั้งตัว  เตือนสติ พยายามไม่ก้าวก่ายให้มากจนเกินไป คนบางคน ถ้าไม่พูดเลยก็จะยิ่งทำ อย่างคนตรงหน้าเธอนี่อย่างไรเล่า

“คุณควรให้เกียรติผู้หญิงที่เคยเป็นอดีตคนรักของคุณบ้างนะ นึกถึงความเหมาะสม ความพอเหมาะพอควร คุณเข้าไปตามด้าถึงในห้องแบบนั้น ด้าจะเสียหายไหม เกิดสามีของด้า