9

“คุณควรให้เกียรติผู้หญิงที่เคยเป็นอดีตคนรักของคุณบ้างนะ นึกถึงความเหมาะสม ความพอเหมาะพอควร คุณเข้าไปตามด้าถึงในห้องแบบนั้น ด้าจะเสียหายไหม เกิดสามีของด้ารู้ หรือใครรู้ คิดว่าเขาจะโลกสวย คิดในแง่ดีกันหมดทุกคนหรือเปล่า แล้วถ้าด้าเสียหายขึ้นมา คุณจะทำยังไง” พูดมาเสียยาว จู่ ๆ ก็เงียบไป ราวกับถูกชักปลั๊กออก ก่อนแค่นยิ้ม ตอกหน้าธรณ์ออกไปอีกประโยค “เพราะคิดน้อยแบบนี้เอง คุณถึงไม่คู่ควรกับใครเลยสักคน”

                ธรณ์แค่นหัวเราะใส่เธอเช่นกัน แต่ไม่ใช่เพราะตลก ผู้หญิงคนนี้พูดออกมาทีหนึ่งก็ยาวเหยียด แถมยังใส่เขาเป็นชุดอีก พูดจาดูถูกคนเก่งไม่หยอกเลยนี่ สูงส่งมาจากไหนเชียว สบช่องบ้างเลยถามห้วนสั้น ไร้อารมณ์ขันกลับไปว่า “ไม่เหมาะกับใครสักคนแม้แต่กับคุณอย่างนั้นน่ะหรือ”

พรรณวษาเลือกจะไม่ตอบโต้ให้ยืดเยื้อ เดินเลี่ยงเขาเพื่อกลับห้อง ธรณ์มองตามหลังอย่างโมโหนิด ๆ

เปิดประตูห้องเข้ามาแล้ว ค่อยเห็นไอลดานั่งอยู่กลางเตียงนอนในห้องที่แสงค่อนข้างสลัว ท่าทางเหมือนเพิ่งตื่นนอนก่อนหน้าเธอจะเข้ามาไม่นานนี่เอง

                “ไปไหนมา” เสียงถามงัวเงียดังมาจากคนที่ยังอยู่บนเตียงนอน พรรณวษาปิดประตูแล้วเดินไปดึงม่านออก บอกทั้งที่ยังทำตัวยุ่งวุ่นวายกับผ้าม่านอยู่

                “ไปเดินเล่นข้างนอกมา”

                ไอลดาปิดตาลงอีกครั้งแล้วบ่น “มึนหัวอะพรรณ”

                “ต้องให้อุ้มไปอาบน้ำไหมล่ะ”

                ได้ยินอีกฝ่ายทำเสียงงอแงอยู่ในลำคอ ก็ค่อยเดินไปนั่งข้าง ๆ บ่นต่อ “เมื่อคืนด้าดื่มจนเมาเละเลย คืนนี้ไม่เอาแบบนั้นแล้วนะ”

                “ไม่เละหรอกน่า แค่พูดจาไม่รู้เรื่องแค่นั้นเอง” ไอลดาบอกขำ ๆ แบบรู้ตัวเองดี แล้วสะบัดผ้าห่มออก เดินงัวเงียเข้าห้องน้ำ ตะโกนถามออกมาจากด้านใน

“พี่ธรณ์ตื่นหรือยังก็ไม่รู้เนอะ”

ได้ยินชื่ออีกฝ่ายก็ให้อารมณ์เปลี่ยนในทันที เลือกจะเงียบ ไม่เอ่ยถึง เพราะฟังดูแล้วไม่ใช่ประโยคคำถามอะไรเลย ไม่นานไอลดาเดินออกมาแต่งตัวด้วยชุดใหม่ ค่อยตรงไปห้องอาหาร รับประทานอาหารเช้าด้วยกัน

                หลังสั่งงานกับทางคนของตนเองเรียบร้อยแล้ว ธรณ์เดินไปที่ห้องของสองสาว พบแม่บ้านทำความสะอาดอยู่ด้านใน เดาว่าสองสาวคงไปหาอะไรกินกันแล้วป่านนี้ ค่อยเตร่ไปยังห้องอาหาร ยิ้มเมื่อเห็นไอลดานั่งละเลียดอาหารตรงหน้าอยู่กับเพื่อนตัวแสบของเธอ

                “ตื่นแล้วหรือครับ เจ้าหญิงของพี่”

                ธรณ์ทักยิ้ม ๆ ตามองอีกคนที่จัดการกับอาหารเช้าอย่างตั้งอกตั้งใจ เขาเห็นเธอตักต้มจืดกินด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ไม่มีเคอะเขินเมื่อถูกเขามองจ้องอยู่ ส่วนไอลดาเห็นตรงหน้ามีอาหารที่ยังไม่แตะเลยวางตั้งอยู่เช่นกัน เจ้าตัวเอาแต่ละเลียดน้ำผลไม้เพียงเท่านั้น

                แล้วเอ่ยชวนกับไอลดา “สรุปว่าเราไปดำน้ำไหม”

                “ไปสิคะ” ไอลดาค่อยดูมีชีวิตชีวาขึ้น แล้วขยับตัวนั่งใหม่ด้วยท่วงท่ากระตือรือร้นในทันที

                “กินข้าวแล้ว เราไปกันเลยนะ” ธรณ์ส่งสายตาว่าให้จัดการอาหารตรงหน้าของตัวเอง ไอลดาผลักออก เก็บอาการผะอืดผะอมเอาไว้ แล้วว่า “เช้า ๆ ยังไม่ค่อยหิวค่ะ ใครจะกินครบสามมื้อแบบพรรณได้เล่า”

พอพูดถึงเพื่อนขึ้นมา พลันนึกอะไรได้ ไอลดาจึงค่อยหันมาถาม “ไปด้วยกันไหมพรรณ”

                พรรณวษาเคี้ยวอาหารในปากช้า ๆ ละสายตาจากชายหญิงสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับเธอ เอี้ยวตัวรับผลไม้ที่พนักงานนำมาบริการให้ที่โต๊ะ ยังไม่ทันตอบอะไรออกไป ธรณ์ก็ว่าขัด พอรู้มาบ้างว่าเพื่อนของไอลดาไม่นิยมการนั่งเรือเร็ว

                “ไปด้วยกันสิคุณ วันนี้คลื่นลมใช้ได้เลย นั่งเรือโต้คลื่น สนุกน้อยเสียที่ไหนกันละ ไม่ได้หานั่งง่าย ๆ เหมือนนั่งวินมอเตอร์ไซค์ไปทำงานนะเออ”

พรรณวษามองสบตาเขานิ่ง ธรณ์เคยรู้เรื่องเธอมาก่อนหรือเปล่า ว่าเคยลงดำน้ำกับครูสอนครั้งหนึ่ง แต่ก็เอาชนะความกลัวของตัวเองไม่ได้

“คลื่นสูงมากก็ไม่ไหวนะคะ พรรณไปด้วยไม่เมาแย่หรือเนี่ย”

ไอลดาบอกจบ มองสบตาอย่างห่วง ๆ

                พอเห็นสายตาอดีตคนรักของเพื่อนสนิทมองมาอย่างท้าทาย พรรณวษารีบเก็บอาหารหวาดหวั่น บอกเสียงเอื่อยเฉื่อยโต้กลับไปว่า “ไหวสิ ไม่ไปด้วยเสียดายแย่เลย เรือนะด้าไม่ใช่มอเตอร์ไซค์ จะได้หานั่งได้ง่าย ๆ แต่พรรณไม่ลงด้วยนะ อยากไปนั่งเรือเล่นเฉย ๆ”

                ธรณ์ยิ้มเลยคราวนี้ เขาซ่อนสายตาจัดจ้าของตัวเองเอาไว้แทบไม่มิด รับมื้อเช้าพร้อมกับนั่งรับประทานไปด้วยกันจนเรียบร้อย ค่อยกลับห้องเพื่อเตรียมตัวสำหรับทริปดำน้ำในวันนี้

                ถึงเวลานัดหมาย ทั้งหมดพากันลงเรือเร็ว ธรณ์ให้ลูกน้องของเขาขับพาไปส่ง ส่วนตัวเองนั่งคุยกับไอลดาที่ด้านหน้า โดยมีพรรณวษานั่งดมยาดมอยู่ตลอดตั้งแต่ออกเดินทาง พยายามทำตัวไม่ให้เป็นภาระของใคร แว่วเสียงไอลดาคุยแทรกเสียงเครื่องยนต์ของเรือเป็นระยะ

                “พี่ธรณ์ว่าที่ไหนสวยสุดคะ”

                ธรณ์เงียบไปอึดใจเดียว “พี่ชอบที่เกาะเต่า”

“ด้าชอบตอนที่เราไปตาชัยมากกว่าค่ะ” ไอลดายิ้ม ระลึกถึงความหลังครั้งที่ยังคบหาอยู่กับธรณ์ “ตอนนั้นที่เราเจอชาวออสซี่ขอแต่งงานกันตอนดำน้ำไง จำได้ไหมคะ”

                “จำได้” ธรณ์ตอบรับด้วยรอยยิ้ม ตามองยังเบื้องหน้า เล่าต่อจากกันกับภาพเหตุการณ์ครั้งนั้น เพราะเขาเองก็รู้สึกประทับใจไม่น้อย “ก็เพราะคู่นั้นแหละ เลยทำให้พี่คิดได้ ว่าควรขอด้าแต่งงานในวันครบรอบของเรา”

                พรรณวษาที่นั่งฟังอยู่ด้วยปรายตามองคนที่สาวความหลังออกมาทำคะแนน เลยได้เห็นว่าเพื่อนของตนเองเอื้อมมือไปบีบมือเขาเบา ๆ บอกเสียงอ่อย

                “ด้าขอโทษค่ะ”

                ธรณ์ยิ้ม บอกอย่างคนเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี “ขอโทษทำไม เรื่องแบบนี้มีคนผิดที่ไหนกัน แค่อีกคนยังรัก อีกคนหมดรักแล้ว ไม่มีคนผิดหรอกด้า”

                ได้ยินแบบนั้น คนบอกเลิกรัก ตัดสัมพันธ์ไปก่อนก็เริ่มตาแดง ๆ เรียกธรณ์เสียงสั่น “พี่ธรณ์... ด้า ด้า”

                “เรื่องมันผ่านมาขนาดนี้แล้ว...” ธรณ์พยายามบอกปัด ไม่ให้ไอลดาพูดถึงอีก รักของเขาที่มีต่อไอลดายังตราตรึงในใจของเขาอยู่ตลอด

                “นั่นสิ เอามาพูดอีกทำไม”

                เสียงนั้นไม่ได้ดังนัก แต่ธรณ์กับไอลดาก็ได้ยิน ทั้งสองหันไปมองทางเจ้าของประโยคเมื่อครู่แทบพร้อมกัน แล้วก็เป็นไอลดาที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาก่อนเป็นคนแรก ค่อยหันไปตีแขนธรณ์เบา ๆ เอียงตัวกระซิบนินทาเพื่อนตนเองว่า

                “นี่ไงคะที่ด้าบอก ว่าพรรณน่ะแสบ แล้วก็ร้ายกาจออกจะตายไป เดี๋ยวพี่ธรณ์คอยดูต่อเถอะ ว่าเพื่อนด้าน่ะยังร้ายได้มากกว่านี้อีก ไม่เชื่อก็คอยดูเถอะค่ะ”

                ธรณ์ยังสัมผัสไม่ได้ถึงความร้ายที่ไอลดาว่า บังเกิดความอยากขึ้นในตอนนั้น อยากจะดูนัก ว่าพรรณวษาจะร้ายได้ขนาดไหน เห็นหน้านิ่ง ๆ เฉย ๆ มึน ๆ แบบนี้ เขายังนึกถึงความร้ายขั้นสุดไม่ออกเหมือนกัน

                คนของธรณ์จอดเรือเมื่อถึงจุดลงดำน้ำ

                “โชคดีอะ วันนี้น้ำใสมากเลยค่ะพี่ธรณ์”

                ธรณ์ตอบรับสั้น ๆ ออกไป ทั้งสองคนจึงช่วยกันเตรียมอุปกรณ์สำหรับดำน้ำให้กันและกัน แต่พรรณวษาเริ่มแย่แล้ว เธอหน้าซีดลงทุกขณะ ไอลดาเห็นก็ทักอย่างไม่สบายใจ

                “ไหวไหมพรรณ”

                “อือ” ตอบสั้น ๆ จ่อยาดมที่รูจมูกไว้ตลอด จนเริ่มแสบผิวตรงขอบจมูกและเหนือริมฝีปาก สุดท้ายคนขับเรือก็เข้ามาบอกให้เธอมองไปไกล ๆ นู่นเลย อย่ามองคลื่นทะเล

                พรรณวษาทำตามคำแนะนำทุกอย่าง จนสุดท้ายเธอก็อาเจียนออกมาจนได้ ไอลดาเข้ามาดูแล เรียกอย่างเป็นห่วง

                “พรรณ ไหวแน่นะ”

                โบกมือไล่เพื่อนว่าให้ไปดำน้ำเถอะ ปดว่าเธอยังไหวหากได้อาเจียนออกมาแล้ว นั่งมองทั้งสองคนที่พากันลงดำน้ำแล้ว ค่อยล้มตัวลงนอนตรงพื้นเรือตามคำบอกของลูกน้องธรณ์ ปิดตาลงนอนให้คลื่นโต้เรือ กระแทกเธอไปมาแบบนั้นเป็นนาน นานจนเลิกนับเวลารอ ตอนนี้ไม่อาเจียนแล้ว แต่เพลียมาก แล้วก็ลุ้นว่าเมื่อไรสองคนนั้นจะกลับขึ้นเรือเสียที

จนเห็นเงาคนยืนบังแสงแดดที่ส่องหน้าเธออยู่ ค่อยลืมตาขึ้นมอง

                “ไหวไหมคุณ” เป็นธรณ์นั่นเอง