ตอนที่ 3.

ตอนที่ 3.

“ถ้าเกลียดฉัน... ก็กรุณาทำท่าทางให้มันสอดคล้องกับคำพูดหน่อยนะแม่หนูน้อย เพราะคนเกลียดกันเขาไม่มองอีกฝ่ายราวกับจะกลืนกินแบบที่เธอมองฉันเมื่อครู่นี้หรอก จำเอาไว้...”

“คนบ้า...!”

หยาดพิรุณแว้ดออกมา หน้าตาแดงก่ำ ก่อนจะรีบสาวเท้าหนีหายไปทางระเบียงไม้อย่างรวดเร็ว ณฉัตรมองตามร่างอรชรไปด้วยสายตาไร้ความรู้สึก

“ฉันจะต่อสู้กับความไร้เดียงสาของเธอได้นานแค่ไหนกันนะ... หยาดพิรุณ...” พึมพำออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน ขณะหมุนกายมุ่งหน้ากลับสู่ห้องพักของตนเองทันที

สิบนาทีต่อมาพอดิบพอดี ร่างสูงใหญ่ในชุดที่ดูมิดชิดกว่าตอนอยู่ตรงสระว่ายน้ำของณฉัตรก็ก้าวเข้ามา ห้องทำงานดูคับแคบลงไปถนัดตา และหล่อนก็ดูจะตัวเล็กเท่ามด เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้น

หญิงสาวพยายามก้มหน้าก้มตาอ่านตำราให้มือนิ่ง แต่เจ้ากลิ่นบ้ากลิ่นบอที่ลอยมาจากร่างกายที่แสนเซ็กซี่เร้าใจของณฉัตรก็เด้งเข้ามาในจมูก และมันก็ทำให้เนื้อสาวของหล่อนเต้นระริก พยายามจะขจัดเจ้าความยั่วยวนใจนี่ไปแค่ไหน แต่มันก็ทำได้ยากลำบากนัก

นี่หล่อนคงไม่ได้หลงรักผู้ชายบ้าอำนาจ แถมยังเกลียดหล่อนเป็นชีวิตจิตใจแบบณฉัตรเข้าหรอกนะ ไม่นะ... ต้องไม่ใช่ เพราะหากเป็นเช่นนั้น ความผิดหวังคือสิ่งแรกที่หล่อนจะได้รับกลับคืนมา

“เปิดหน้าสี่สิบหก แล้วอ่านให้เข้าใจ เดี๋ยวฉันจะถาม...”

เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังตรงหน้าหล่อน ถึงแม้จะมีโต๊ะไม้โบราณมันเงาขวางกั้นระหว่างหล่อนกับเขาอยู่ แต่อิทธิพลแห่งนักล่าในตัวของณฉัตรก็ยังอบอวลใส่หยาดพิรุณจนหญิงสาวมึนงง แทบจะทำอะไรไม่ถูกเลยก็ว่าได้...

นี่หล่อนเป็นหนักขึ้นทุกวันแล้วนะเนี่ย... สาวน้อยคร่ำครวญอยู่ภายในอกอย่างยอมรับชะตากรรม

“รับทราบค่ะ อาจารย์...”

และทุกสิ่งภายในห้องก็เงียบงัน ความวังเวงเต้นระริกอยู่ในบรรยากาศ สาวน้อยแอบชำเลืองมองพ่อคนตัวโตที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นระยะ และก็ได้เห็นว่าเขากำลังนั่งดูอะไรสักอย่างในแฟ้มเอกสารอย่างจดจ่อ

เขาหล่อเหลา... หล่อระเบิดระเบ้อ ยิ่งยามที่เขาเผลอตัวแบบนี้ด้วยแล้ว ณฉัตรก็ยิ่งหน้าตาดี ท่วงท่าสง่างาม ไม่ว่าจะยืน จะเดิน จะนั่ง หรือแม้แต่ตอนทำงานแบบนี้

“บอกให้อ่านหนังสือไง แอบมองฉันอยู่ได้ จะสอบผ่านไหม...”

“คือ...”

“อ่านไป แล้วถ้าฉันให้ทำข้อสอบแล้วทำไม่ได้ล่ะก็ ถูกทำโทษแน่...”

หยาดพิรุณได้แต่หน้าร้อนผ่าว ไร้สิ้นหนทางในการตอบโต้ จำต้องนั่งอ่านตำราตรงหน้าไปอย่างไม่มีทางเลือก แม้จะรู้ดีว่าตำราในมือช่างไม่มีอะไรน่าพิสมัยเหมือนมองใบหน้าของณฉัตรเลยก็ตาม

หยาดพิรุณเดินเข้ามาในบ้าน ก่อนจะไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาใกล้ ๆ กับมารดาที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่ด้วยท่าทางอ่อนแรง จนคุณนายเพลินพิศต้องเอ่ยถาม

“ไปติวภาษาไม่ได้ไปเดินเขา ทำไมถึงทำท่าเหมือนจะตายแบบนั้นล่ะยายเอิง...”

หญิงสาวชำเลืองตามองมารดาตาละห้อย “ให้เดินขึ้นเขาสักร้อยลูกยังดีกว่าไปเรียนกับตานั่นเลยค่ะแม่ คนอะไรก็ไม่รู้บ้าอำนาจชะมัด เอิงแค่ทำผิดไปข้อเดียวเอง ให้เอิงท่องคำศัพท์ตั้งห้าสิบคำเป็นการลงโทษ...”

คุณนายเพลินพิศหัวเราะร่วน “ก็ดีแล้วนี่ แม่ดีใจจังเลยที่คุณฉัตรเขาปราบพยศแกได้ ต่อไปพ่อกับแม่จะได้หมดห่วง”

คำพูดของมารดาทำให้หยาดพิรุณมองอย่างแปลกใจ “แม่พูดแปลก ๆ นะคะ หมดห่วงอะไรกัน แล้วอีตานั่นมาเกี่ยวอะไรด้วย...”

“เอิงจำเรื่องที่พ่อกับแม่เล่าให้ฟังตอนเด็กได้หรือเปล่าล่ะ เรื่องคู่หมั้นของเอิงน่ะ...”

“คู่หมั้นหรือคะ?”

ผู้เป็นมารดาพยักหน้า “ใช่จ้ะ ผู้ชายที่เอิงต้องแต่งงานด้วยไง”

หยาดพิรุณพยักหน้าจำได้ ก่อนจะรีบเบ้หน้า “จำได้ค่ะ แต่เอิงไม่แต่งนะคะ ใครก็ไม่รู้ ไม่เคยเห็นหน้า แล้วตอนนี้มีเมียไปหรือยังก็ไม่รู้...”

“เขายังไม่มีหรอก ยังรอเจ้าสาวของเขาอยู่...”

“ไม่นะแม่ เอิงไม่แต่ง! ยังไงก็ไม่แต่ง ถ้าทุกคนบังคับเอิง เอิงจะทำให้วุ่นวายกันไปให้หมดเลย...” สาวน้อยส่ายหน้าปฏิเสธ พลางทำเสียงจริงจัง ก่อนจะลุกขึ้นยืน ตาแดง ๆ จะร้องไห้

คุณนายเพลินพิศมองบุตรสาวอย่างรู้ทัน “ที่ไม่อยากแต่งนี่เพราะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว หรือว่าเพราะไม่อยากแต่งจริง ๆ”

คำถามของมารดาทำเอาหยาดพิรุณอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของณฉัตรลอยมาทันที แต่ก็จำต้องปฏิเสธออกไป หล่อนไม่มีทางยอมรับหรอกว่าชอบผู้ชายบ้าอำนาจคนนั้น

“ปะ... เปล่าค่ะ เอิงแค่ไม่อยากแต่ง เอิงยังอยากอยู่กับครอบครัว...”

“จริงเหรอ แล้วคุณฉัตรล่ะ เขาออกจะหล่อ รวยแบบนั้น เอิงไม่หวั่นไหวบ้างหรือลูก...”

หวั่นไหวสิ หวั่นไหวจนใจเต้นระรัวทุกครั้งที่อยู่ใกล้ “ไม่ค่ะ เขาไม่ใช่สเป็กของเอิง...”

“แล้วใครล่ะสเป็กของลูกน่ะ”

หยาดพิรุณทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะพยายามตอบออกมาให้ดูตรงกันข้ามกับณฉัตรที่สุด “ขาว ๆ ค่ะ น่ารักเหมือนนักร้องเกาหลี”

คุณนายเพลินพิศดีดนิ้วเสียงดัง ก่อนจะหัวเราะออกมา “งั้นก็ตรงกับคู่หมั้นของเอิงเลยน่ะสิ ขาว ๆ หล่อ ๆ เหมือนนักร้องเกาหลีเลย...”

หยาดพิรุณหน้าซีดตกใจ “ไม่เอานะแม่... เอิงไม่เอาใครทั้งนั้นแหละ ไม่อยากแต่งงาน...”

“แต่ว่าที่เจ้าบ่าวของเอิงอยากแต่งมาก และหากเราผิดสัญญาเมื่อไหร่เราจะต้องจ่ายค่าเสียหายเป็นเงินมหาศาลเลยนะ”