ตอนที่ 4.

ตอนที่ 4.

“อะไรนะคะ นี่มันสัญญาบ้าบออะไรกัน!” จากที่ลุกขึ้นจะเดินหนีตอนนี้กลับกระแทกตัวนั่งลงอีกครั้ง

ผู้เป็นมารดาแสร้งทำหน้าเศร้าเล่าเรื่องที่หารือกับสามีเอาไว้แล้วต่อไป เพราะหากไม่ทำอย่างนี้แม่ลูกสาวตัวดีก็คงจะต้องปฏิเสธหัวชนฝา แล้วไหนจะพ่อณฉัตรอีก เพราะรายนั้นก็ปฏิเสธหัวชนฝาเช่นกัน

“มันเป็นเรื่องในอดีตที่เราต้องรับผิดชอบ...”

ยิ่งเห็นสีหน้าของมารดาเต็มไปด้วยความกังวล หยาดพิรุณก็ยิ่งไม่พอใจ “แล้วเรามีทางออกไหนบ้างคะ ที่จะทำให้ไม่ต้องเสียเงินมากมายแบบนี้...”

คุณนายเพลินพิศลอบยิ้มอย่างสมใจ ก่อนจะเดินตามแผนต่อไป “มีทางเดียวจ้ะ...”

“ทางไหนคะแม่ บอกเอิงมาเถอะเอิงยอมทำทุกอย่าง...” หญิงสาวทำตาโต ใบหน้ามีความหวังขึ้นมาทันปัจจุบันทันด่วน

“เราต้องทำให้ฝ่ายนั้นเป็นฝ่ายถอนหมั้นเราเอง...”

“ทำให้เขาถอนหมั้นเอิง...” ทวนคำพูดของมารดาอย่างสับสน

“แล้วเราจะทำยังไงล่ะคะ เขาถึงจะถอนหมั้น เอิงคิดไม่ออก...” หญิงสาวถามมารดาออกไปจากจนหนทาง

“เท่าที่แม่รู้มานะ ฝ่ายนั้นเขารักชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลมาก หากใครในตระกูลทำให้เสื่อมเสียจะถูกขับไล่ออกไปทันที...”

“แล้วยังไงต่อคะแม่...” เมื่อเห็นมารดาหยุดกลางคันจึงเร่งขึ้น

“หากเอิงมีชื่อเสียงเสีย ๆ หาย ๆ รับรองว่าเขาต้องถอนหมั้นอย่างแน่นอน...”

“นี่แม่จะให้เอิงทำตัวเหลวไหลหรือคะ ไม่เอานะ เอิงไม่เอาด้วยหรอก...” คำพูดของมารดาทำให้หยาดพิรุณถึงกับตกใจ

คุณนายเพลินพิศหัวเราะออกมา ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธความเข้าใจผิดของบุตรสาว “ไม่ใช่อย่างนั้นจ๊ะยายเอิง แม่ไม่ได้สนับสนุนให้เราไปทำเรื่องไม่ดีไม่งาม...”

“แล้วแม่จะให้เอิงทำยังไงคะ... เอิงไม่เข้าใจ...”

“ถ้าเอิงไม่อยากแต่งงานนะ เอิงก็แค่คบกับผู้ชายสักคนหนึ่งเป็นคนรัก... แค่นี้เอิงก็จะไม่ได้อยู่ในสายตาของคู่หมั้นหัวโบราณคนนั้นอีกแล้วล่ะจ๊ะ...”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เข้าใจสิ่งที่มารดาพูด แต่ก็จนหนทางที่จะหาผู้ชายคนนั้น “เอิงเข้าใจที่แม่พูดค่ะ แต่เอิงยังมองหาผู้ชายคนนั้นไม่เจอเลยค่ะ ไม่รู้ว่าจะต้องไปหาที่ไหน...”

ผู้เป็นแม่อมยิ้มออกมา “คุณฉัตรไงจ๊ะเอิง เขามีคุณสมบัติเพียบพร้อมทุกด้านเลยนะ แม่ว่าเขาเหมาะสมที่สุด...”

หยาดพิรุณทำหน้าขยาด คนอย่างณฉัตรน่ะเหรอจะมาช่วยเหลือหล่อน คนไร้น้ำใจแบบนั้น “เขาไม่เล่นกับเราด้วยหรอกค่ะ เขาเกลียดขี้หน้าเอิงจะตาย...”

 “แม่ก็ว่าอย่างนั้นแหละ เอิงของแม่คงไม่มีความสามารถทำให้คุณฉัตรมาเป็นคนรักได้หรอก แม้จะแค่หลอก ๆ ก็ตาม...”

คุณนายเพลินพิศยักไหล่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกไปทันที ทิ้งให้หยาดพิรุณจมอยู่กับคำสบประมาทนั้นเพียงลำพัง

“ดูถูกเอิงกันจัง เดี๋ยวคอยดูเถอะ จะทำให้อึ้งกันเป็นแถวเลย...” หญิงสาวเชิดหน้าถือดี ดวงตาเป็นประกายมุ่งมั่น

เอาน่า... ยังไงการมีคนรักเป็นคนบ้าอำนาจสักระยะ มันก็ยังดีกว่าแต่งงานกับผู้ชายที่ยังไม่เคยแม้แต่เห็นหน้าเลยสักครั้งเดียวก็แล้วกัน

“สำเร็จไหมคุณเพลินพิศ ยายเอิงว่าไงบ้าง...” เมื่อเห็นภรรยาเดินเข้ามาในห้อง นายนิพลผู้เป็นสามีจึงรีบถามขึ้นทันที

คุณนายเพลินพิศปิดประตูห้องอย่างเบามือ ก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียงข้าง ๆ กับสามี รอยยิ้มละไมระบายเต็มดวงหน้า

“สำเร็จสิคะ มือชั้นนี้แล้ว”

“งั้นก็โล่งอกไปที เราจะได้ไม่ต้องผิดสัญญากับฝ่ายนู้นเขา” นายนิพลถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“แม้...คุณพี่คะ ตาฉัตรเองก็ใช่อยากจะแต่งงานกับลูกสาวเราที่ไหนกันล่ะ ที่มายอมสอนพิเศษให้นี่ก็เพราะตาคิมไปสัญญาเอาไว้ว่าจะมาช่วยพูดกับเราให้ยกเลิกการแต่งงานให้...”

“ก็เพราะอย่างนี้ไง เราถึงต้องยื่นมือเข้าไปช่วย ภาวนาให้มันสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี...”

“แต่กว่าจะสำเร็จก็คงหืดขึ้นคอกันละค่ะ เพราะดูท่าทางทั้งสองคนแล้ว ดื้อหัวชนฝาทั้งคู่ ลูกเราก็รั้น พ่อฉัตรก็หยิ่งทระนง ฉันกลัวว่าจะล้มเหลวเสียจริง ๆ...” สีหน้าของคุณนายเพลินพิศเต็มไปด้วยความกังวลใจ จนผู้เป็นสามีต้องเอ่ยปลอบ

“เอาน่าคุณ... เราลองดูกันไปก่อน ถ้าทุกอย่างไม่สำเร็จก็คงต้องแสดงตัวบังคับกันนั่นแหละ...”

“นั่นสิคะ ก็เรารับสินสอดเขามาแล้วนี่ และอีกอย่างการดองกับตระกูลที่รวยระดับโลกแบบนั้นใครไม่เอาก็โง่แล้ว...”

“ก็ลูกเราไง...”

คุณนายเพลินพิศหันไปมองสามีตาขุ่น “ก็ลองรู้ว่าคู่หมั้นคือคุณณฉัตร มีหวังจะดีใจจนเนื้อเต้น”

“คุณก็คิดแทนลูกอยู่เรื่อย...”

นายนิพลส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาในความเจ้ากี้เจ้าการของภรรยา ก่อนจะหันไปสนใจหนังสือในมือที่อ่านค้างไว้แทน

วันนี้เป็นวันอาทิตย์หยาดพิรุณจึงมาเรียนพิเศษกับณฉัตรตามปกติ หล่อนมาแต่เช้าตรู่นั่งรอตั้งแต่ณฉัตรยังทานข้าวเช้าไม่อิ่ม จนอีกฝ่ายต้องมองด้วยความประหลาดใจ

“เราไปเรียนกันได้หรือยัง...”

เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องอาหาร หญิงสาวจึงรีบปาดไปขวางหน้าเอาไว้ ณฉัตรหรี่ตามองอย่างไม่พอใจ

“ฉันเป็นคนตรงต่อเวลา เห็นไม่ใช่หรือว่าเหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมง...”

เขาตอกกลับมาเสียงกระด้างก่อนจะเดินหนี แต่ก็ถูกมือบางของหยาดพิรุณดึงเอาไว้เสียก่อน และมันก็ทำให้ชายหนุ่มถึงกับก้มมองลำแขนของตนเองที่สาวน้อยจับอยู่ด้วยความประหลาดใจ

“เอามือของเธอออกไป”